ซูเราะฮ์ An-Naazi'aat — Those who drag forth

ซูเราะฮ์ An-Naazi'aat (Those who drag forth) — 79/114 · 46 อายะฮ์. อ่านและฟังพร้อมข้อความภาษาอาหรับและคำแปลภาษาไทย

وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرۡقࣰ ا

ขอสาบานด้วย (มะลาอิกะฮฺ) ผู้ฉุดกระชาก (วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา) อย่างแรง

Ayah 1

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشۡطࣰ ا

ขอสาบานด้วย (มะลาอิกะฮฺ) ผู้ชัก (วิญญาณของผู้ศรัทธา) อย่างแผ่วเบา

Ayah 2

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبۡحࣰ ا

ขอสาบานด้วย (มะลาอิกะฮฺ) ที่แหวกว่ายในท้องนภากาศ

Ayah 3

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبۡقࣰ ا

แล้วพวกเขา (มะลาอิกะฮฺ) ผู้รีบรุดหน้าไปอย่างว่องไว

Ayah 4

فَٱلۡمُدَبِّرَٰتِ أَمۡرࣰ ا

แล้วพวกเขา (มะลาอิกะฮฺ) ผู้บริหารกิจการ

Ayah 5

يَوۡمَ تَرۡجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ

วันซึ่งการเป่าสังข์ครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน

Ayah 6

تَتۡبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ

การเป่าสังข์ครั้งสองจะติดตามมา

Ayah 7

قُلُوبࣱ يَوۡمَئِذࣲ وَاجِفَةٌ

ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก

Ayah 8

أَبۡصَٰرُهَا خَٰشِعَةࣱ‏

สายตาของพวกเขาจะละห้อย

Ayah 9

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرۡدُودُونَ فِي ٱلۡحَافِرَةِ

พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ

Ayah 10

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمࣰ ا نَّخِرَةࣰ‏

เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ

Ayah 11

قَالُواْ تِلۡكَ إِذࣰ ا كَرَّةٌ خَاسِرَةࣱ‏

พวกเขากล่าวว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน

Ayah 12

فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةࣱ وَٰحِدَةࣱ‏

ความจริงมันเป็นเพียงเสียงก้อนครั้งเดียวเท่านั้น

Ayah 13

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ

แล้วเมื่อนั้นพวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง

Ayah 14

هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ

เรื่องราวของมูซาได้มาถึงได้มาถึงเจ้าแล้วมิใช่หรือ

Ayah 15

إِذۡ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلۡوَادِ ٱلۡمُقَدَّسِ طُوًى

ขณะที่พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่หว่างหุบเขาฏวาอันบริสุทธิ์

Ayah 16

ٱذۡهَبۡ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ

เจ้าจงไปหาฟิรเอานฺ เพราะเขาละเมิดฝ่าฝืน

Ayah 17

فَقُلۡ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ

แล้วจงกล่าวว่า ท่านประสงค์จะซักฟอกไหม

Ayah 18

وَأَهۡدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخۡشَىٰ

และจะให้ฉันนำท่านไปสู่พระเจ้าของท่านไหม ? เพื่อท่านจะได้ยำเกรง

Ayah 19

فَأَرَىٰهُ ٱلۡأٓيَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰ

แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่

Ayah 20

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

แต่เขาได้ปฏิเสธและดื้นดัน

Ayah 21

ثُمَّ أَدۡبَرَ يَسۡعَىٰ

แล้วเขาก็ผินหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว

Ayah 22

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป

Ayah 23

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلۡأَعۡلَىٰ

แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระเจ้าสูงสุดของพวกท่าน

Ayah 24

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلۡأٓخِرَةِ وَٱلۡأُولَىٰٓ

ดังนั้นอัลลอฮฺจึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้

Ayah 25

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبۡرَةࣰ لِّمَن يَخۡشَىٰٓ

แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรงของอัลลอฮฺ

Ayah 26

ءَأَنتُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُۚ بَنَىٰهَا

พวกเจ้าลำบากยิ่งในการสร้างกระนั้นหรือ ? หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ทรงสร้างมัน

Ayah 27

رَفَعَ سَمۡكَهَا فَسَوَّىٰهَا

พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้นแล้วทรง ทำให้มันสมบูรณ์

Ayah 28

وَأَغۡطَشَ لَيۡلَهَا وَأَخۡرَجَ ضُحَىٰهَا

และทรงทำให้กลางคืนของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างของมันออกมา

Ayah 29

وَٱلۡأَرۡضَ بَعۡدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ

และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ

Ayah 30

أَخۡرَجَ مِنۡهَا مَآءَهَا وَمَرۡعَىٰهَا

ทรงให้ออกมาจากแผ่นดินเป็นน้ำของมัน และทุ่งหญ้าของมัน

Ayah 31

وَٱلۡجِبَالَ أَرۡسَىٰهَا

ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง

Ayah 32

مَتَٰعࣰ ا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเจ้า และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเจ้า

Ayah 33

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلۡكُبۡرَىٰ

ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น

Ayah 34

يَوۡمَ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ

เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้

Ayah 35

وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ

และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน

Ayah 36

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ

ส่วนผู้ที่ละเมิดฝ่าฝืนนั้น

Ayah 37

وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا

และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

Ayah 38

فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ

ดังนั้นนรกหรือเปลวไฟคือที่พำนักของเขา

Ayah 39

وَأَمَّا مَنۡ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفۡسَ عَنِ ٱلۡهَوَىٰ

และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระเจ้าของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลสต่ำ

Ayah 40

فَإِنَّ ٱلۡجَنَّةَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ

ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา

Ayah 41

يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرۡسَىٰهَا

พวกเขาจะถามเจ้าถึงยามอวสาน (วันกิยามะฮฺ) ว่า เมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น

Ayah 42

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكۡرَىٰهَآ

ด้วยเหตุอันใดเจ้าจึงชอบกล่าวถึงมันนัก

Ayah 43

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ

ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นคือวาระ

Ayah 44

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخۡشَىٰهَا

ความจริงเจ้าเป็นแต่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมัน (วันกิยามะฮฺ) เท่านั้น

Ayah 45

كَأَنَّهُمۡ يَوۡمَ يَرَوۡنَهَا لَمۡ يَلۡبَثُوٓاْ إِلَّا عَشِيَّةً أَوۡ ضُحَىٰهَا

วันที่พวกเขาจะเห็นมัน (วันกิยามะฮฺ) ประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่โลกนี้เว้นแต่เพียงชั่วครู่หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น

Ayah 46