سوره Ad-Dukhaan — The Smoke
سوره Ad-Dukhaan (The Smoke) — 44/114 · 59 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
حمٓ
حا، ميم
Ayah 1وَٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ
سوگند به اين كتاب روشنگر
Ayah 2إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةࣲ مُّبَٰرَكَةٍۚ إِنَّا كُنَّا مُنذِرِينَ
ما آن را در مبارك شبى نازل كرديم. ما بيمدهنده بودهايم
Ayah 3فِيهَا يُفۡرَقُ كُلُّ أَمۡرٍ حَكِيمٍ
در آن شب هر فرمانى بر حسب حكمت صادر مىشود،
Ayah 4أَمۡرࣰ ا مِّنۡ عِندِنَآۚ إِنَّا كُنَّا مُرۡسِلِينَ
فرمانى از جانب ما. و ما همواره فرستنده آن بودهايم
Ayah 5رَحۡمَةࣰ مِّن رَّبِّكَۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ
رحمتى است از جانب پروردگارت، و هر آينه او شنوا و داناست
Ayah 6رَبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَآۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ
اگر به يقين دريابيد، اوست پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست
Ayah 7لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحۡيِۦ وَيُمِيتُۖ رَبُّكُمۡ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ
نيست خدايى به جز او. زنده مىكند و مىميراند. پروردگار شما و پروردگار نياكان شماست
Ayah 8بَلۡ هُمۡ فِي شَكࣲّ يَلۡعَبُونَ
نه، آنها همچنان به شك خويش دلخوشند
Ayah 9فَٱرۡتَقِبۡ يَوۡمَ تَأۡتِي ٱلسَّمَآءُ بِدُخَانࣲ مُّبِينࣲ
چشم انتظار روزى باش كه آسمان به آشكارا دود بياورد
Ayah 10يَغۡشَى ٱلنَّاسَۖ هَٰذَا عَذَابٌ أَلِيمࣱ
و آن دود همه مردم را در خود فروپوشد. و اين عذابى است دردآور
Ayah 11رَّبَّنَا ٱكۡشِفۡ عَنَّا ٱلۡعَذَابَ إِنَّا مُؤۡمِنُونَ
اى پروردگار ما، اين عذاب را از ما دور گردان كه ما ايمان آوردهايم
Ayah 12أَنَّىٰ لَهُمُ ٱلذِّكۡرَىٰ وَقَدۡ جَآءَهُمۡ رَسُولࣱ مُّبِينࣱ
كجا پند مىپذيرند؟ حال آنكه چون پيامبر روشنگر بر آنها مبعوث شد،
Ayah 13ثُمَّ تَوَلَّوۡاْ عَنۡهُ وَقَالُواْ مُعَلَّمࣱ مَّجۡنُونٌ
از او رويگردان شدند و گفتند: ديوانهاى است تعليم يافته
Ayah 14إِنَّا كَاشِفُواْ ٱلۡعَذَابِ قَلِيلًاۚ إِنَّكُمۡ عَآئِدُونَ
عذاب را اندكى بر مىداريم و شما باز به آيين خويش باز مىگرديد
Ayah 15يَوۡمَ نَبۡطِشُ ٱلۡبَطۡشَةَ ٱلۡكُبۡرَىٰٓ إِنَّا مُنتَقِمُونَ
روزى آنها را به صولتى سخت فروگيريم، كه ما انتقامگيرندهايم
Ayah 16۞وَلَقَدۡ فَتَنَّا قَبۡلَهُمۡ قَوۡمَ فِرۡعَوۡنَ وَجَآءَهُمۡ رَسُولࣱ كَرِيمٌ
پيش از آنها قوم فرعون را آزموديم و پيامبرى بزرگوار نزدشان آمد،
Ayah 17أَنۡ أَدُّوٓاْ إِلَيَّ عِبَادَ ٱللَّهِۖ إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ
كه بندگان خدا را به من تسليم كنيد كه من پيامبرى امينم،
Ayah 18وَأَن لَّا تَعۡلُواْ عَلَى ٱللَّهِۖ إِنِّيٓ ءَاتِيكُم بِسُلۡطَٰنࣲ مُّبِينࣲ
و نيز بر خدا برترى مجوييد، كه من با حجتى روشن نزد شما آمدهام،
Ayah 19وَإِنِّي عُذۡتُ بِرَبِّي وَرَبِّكُمۡ أَن تَرۡجُمُونِ
و اگر بخواهيد بر من سنگ بزنيد، من به پروردگار خود و پروردگار شما پناه مىبرم،
Ayah 20وَإِن لَّمۡ تُؤۡمِنُواْ لِي فَٱعۡتَزِلُونِ
و اگر به من ايمان نمىآوريد، از من كنار گيريد
Ayah 21فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنَّ هَٰٓؤُلَآءِ قَوۡمࣱ مُّجۡرِمُونَ
پس پروردگارش را خواند كه: اينان مردمى مجرمند
Ayah 22فَأَسۡرِ بِعِبَادِي لَيۡلًا إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ
بندگان مرا شبهنگام روانه كن تا از پى شما بيايند
Ayah 23وَٱتۡرُكِ ٱلۡبَحۡرَ رَهۡوًاۖ إِنَّهُمۡ جُندࣱ مُّغۡرَقُونَ
دريا را آرام پشت سر گذار، كه آن سپاه غرقشدگانند
Ayah 24كَمۡ تَرَكُواْ مِن جَنَّٰتࣲ وَعُيُونࣲ
بعد از خود چه باغها و چشمهسارها بر جاى گذاشتند،
Ayah 25وَزُرُوعࣲ وَمَقَامࣲ كَرِيمࣲ
و كشتزارها و خانههاى نيكو،
Ayah 26وَنَعۡمَةࣲ كَانُواْ فِيهَا فَٰكِهِينَ
و نعمتى كه در آن غرق شادمانى بودند
Ayah 27كَذَٰلِكَۖ وَأَوۡرَثۡنَٰهَا قَوۡمًا ءَاخَرِينَ
بدينسان بودند و ما آن نعمتها را به مردمى ديگر واگذاشتيم
Ayah 28فَمَا بَكَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلسَّمَآءُ وَٱلۡأَرۡضُ وَمَا كَانُواْ مُنظَرِينَ
نه آسمان بر آنها گريست و نه زمين و نه به آنها مهلت داده شد
Ayah 29وَلَقَدۡ نَجَّيۡنَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ مِنَ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡمُهِينِ
و ما بنىاسرائيل را از آن عذاب خواركننده رهانيديم
Ayah 30مِن فِرۡعَوۡنَۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَالِيࣰ ا مِّنَ ٱلۡمُسۡرِفِينَ
از فرعون برترىجوى گزافكار،
Ayah 31وَلَقَدِ ٱخۡتَرۡنَٰهُمۡ عَلَىٰ عِلۡمٍ عَلَى ٱلۡعَٰلَمِينَ
و از روى علم بر اهل جهانشان برگزيديم
Ayah 32وَءَاتَيۡنَٰهُم مِّنَ ٱلۡأٓيَٰتِ مَا فِيهِ بَلَٰٓؤࣱ اْ مُّبِينٌ
و آياتى به آنها عطا كرديم كه در آن امتحانى آشكار بود
Ayah 33إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَيَقُولُونَ
هر آينه اينان مىگويند
Ayah 34إِنۡ هِيَ إِلَّا مَوۡتَتُنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُنشَرِينَ
پايان كار جز همين مرگ نخستين نيست و ما ديگربار زنده نمىشويم؛
Ayah 35فَأۡتُواْ بِـَٔابَآئِنَآ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ
و اگر راست مىگوييد، پدران ما را به جهان باز آوريد
Ayah 36أَهُمۡ خَيۡرٌ أَمۡ قَوۡمُ تُبَّعࣲ وَٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِمۡ أَهۡلَكۡنَٰهُمۡۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ مُجۡرِمِينَ
آيا اينان بهترند يا قوم تُبّع و كسانى كه پيش از آن قوم بودند؟ همه را هلاك كرديم كه مجرمان بودند
Ayah 37وَمَا خَلَقۡنَا ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَا لَٰعِبِينَ
ما اين آسمانها و زمين و آنچه را ميان آنهاست به بازيچه نيافريدهايم
Ayah 38مَا خَلَقۡنَٰهُمَآ إِلَّا بِٱلۡحَقِّ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ
آنها را به حق آفريدهايم، ولى بيشترين نمىدانند
Ayah 39إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ مِيقَٰتُهُمۡ أَجۡمَعِينَ
وعدهگاه همه در روز داورى، قيامت است
Ayah 40يَوۡمَ لَا يُغۡنِي مَوۡلًى عَن مَّوۡلࣰ ى شَيۡـࣰٔ ا وَلَا هُمۡ يُنصَرُونَ
روزى كه هيچ دوستى براى دوست خود سودمند نباشد و از سوى كسى يارى نشوند
Ayah 41إِلَّا مَن رَّحِمَ ٱللَّهُۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
مگر كسى كه خدا بر او ببخشايد، زيرا اوست پيروزمند و مهربان
Ayah 42إِنَّ شَجَرَتَ ٱلزَّقُّومِ
هر آينه درخت زقّوم،
Ayah 43طَعَامُ ٱلۡأَثِيمِ
طعام گناهكاران است
Ayah 44كَٱلۡمُهۡلِ يَغۡلِي فِي ٱلۡبُطُونِ
همانند مس گداخته در شكمها مىجوشد
Ayah 45كَغَلۡيِ ٱلۡحَمِيمِ
همانند جوشيدن آب جوشان
Ayah 46خُذُوهُ فَٱعۡتِلُوهُ إِلَىٰ سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ
بگيريدش و به سختى به ميان جهنمش بكشيد
Ayah 47ثُمَّ صُبُّواْ فَوۡقَ رَأۡسِهِۦ مِنۡ عَذَابِ ٱلۡحَمِيمِ
و بر سرش آب جوشان بريزيد تا شكنجه شود
Ayah 48ذُقۡ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡكَرِيمُ
بچش، كه تو پيروزمند و بزرگوارى
Ayah 49إِنَّ هَٰذَا مَا كُنتُم بِهِۦ تَمۡتَرُونَ
اين همان چيزى است كه در آن شك مىكرديد
Ayah 50إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي مَقَامٍ أَمِينࣲ
پرهيزگاران در جاى امنى هستند،
Ayah 51فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونࣲ
در باغها و چشمهسارها،
Ayah 52يَلۡبَسُونَ مِن سُندُسࣲ وَإِسۡتَبۡرَقࣲ مُّتَقَٰبِلِينَ
لباسهايى از سندس و استبرق مىپوشند و روبهروى هم مىنشينند
Ayah 53كَذَٰلِكَ وَزَوَّجۡنَٰهُم بِحُورٍ عِينࣲ
همچنين حورالعين را به همسريشان درآوريم
Ayah 54يَدۡعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَٰكِهَةٍ ءَامِنِينَ
در ايمنى هر ميوهاى را كه بخواهند مىطلبند
Ayah 55لَا يَذُوقُونَ فِيهَا ٱلۡمَوۡتَ إِلَّا ٱلۡمَوۡتَةَ ٱلۡأُولَىٰۖ وَوَقَىٰهُمۡ عَذَابَ ٱلۡجَحِيمِ
در آنجا طعم مرگ را نمىچشند، مگر همان مرگ نخستين. و آنها را خدا از عذاب جهنم نگه داشته است
Ayah 56فَضۡلࣰ ا مِّن رَّبِّكَۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ
اين بخششى است از جانب پروردگارت، و اين پيروزى بزرگى است
Ayah 57فَإِنَّمَا يَسَّرۡنَٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمۡ يَتَذَكَّرُونَ
ما اداى سخن خويش بر زبان تو آسان كرديم، باشد كه پند گيرند،
Ayah 58فَٱرۡتَقِبۡ إِنَّهُم مُّرۡتَقِبُونَ
تو منتظر باش كه ايشان نيز منتظرند
Ayah 59