سوره Al-Waaqia — The Inevitable
سوره Al-Waaqia (The Inevitable) — 56/114 · 96 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
إِذَا وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ
چون قيامت واقع شود،
Ayah 1لَيۡسَ لِوَقۡعَتِهَا كَاذِبَةٌ
كه در واقعشدنش هيچ دروغ نيست،
Ayah 2خَافِضَةࣱ رَّافِعَةٌ
گروهى را خواركننده است و گروهى را برافرازنده
Ayah 3إِذَا رُجَّتِ ٱلۡأَرۡضُ رَجࣰّ ا
آنگاه كه زمين به سختى بلرزد،
Ayah 4وَبُسَّتِ ٱلۡجِبَالُ بَسࣰّ ا
و كوهها به تمامى متلاشى شوند،
Ayah 5فَكَانَتۡ هَبَآءࣰ مُّنۢبَثࣰّ ا
و چون غبارى پراكنده گردند،
Ayah 6وَكُنتُمۡ أَزۡوَٰجࣰ ا ثَلَٰثَةࣰ
شما سه گروه باشيد
Ayah 7فَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ
يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟
Ayah 8وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ
ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟
Ayah 9وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ
سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتادهاند
Ayah 10أُوْلَٰٓئِكَ ٱلۡمُقَرَّبُونَ
اينان مقرّبانند،
Ayah 11فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ
در بهشتهاى پرنعمت
Ayah 12ثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ
گروهى از پيشينيان،
Ayah 13وَقَلِيلࣱ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ
و اندكى از آنها كه از پى آمدهاند،
Ayah 14عَلَىٰ سُرُرࣲ مَّوۡضُونَةࣲ
بر تختهايى مرصّع،
Ayah 15مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيۡهَا مُتَقَٰبِلِينَ
روبروى هم بر آنها تكيه زدهاند
Ayah 16يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنࣱ مُّخَلَّدُونَ
پسرانى همواره جوان گردشان مىچرخند،
Ayah 17بِأَكۡوَابࣲ وَأَبَارِيقَ وَكَأۡسࣲ مِّن مَّعِينࣲ
با قدحها و ابريقها و جامهايى از شرابى كه در جويها جارى است
Ayah 18لَّا يُصَدَّعُونَ عَنۡهَا وَلَا يُنزِفُونَ
از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند
Ayah 19وَفَٰكِهَةࣲ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ
و ميوههايى كه خود برمىگزينند
Ayah 20وَلَحۡمِ طَيۡرࣲ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ
و گوشت پرنده هر چه بخواهند
Ayah 21وَحُورٌ عِينࣱ
و حوران درشت چشم،
Ayah 22كَأَمۡثَٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ
همانند مرواريدهايى در صدف
Ayah 23جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
همه به پاداش كارهايى كه مىكردهاند
Ayah 24لَا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوࣰ ا وَلَا تَأۡثِيمًا
در آنجا نه سخن لغو شنوند و نه گناهآلود
Ayah 25إِلَّا قِيلࣰ ا سَلَٰمࣰ ا سَلَٰمࣰ ا
جز يك سخن: سلام، سلام
Ayah 26وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ
اما اصحاب سعادت، اصحاب سعادت چه حال دارند؟
Ayah 27فِي سِدۡرࣲ مَّخۡضُودࣲ
در زير درخت سدر بىخار،
Ayah 28وَطَلۡحࣲ مَّنضُودࣲ
و درخت موزى كه ميوهاش بر يكديگر چيدهشده،
Ayah 29وَظِلࣲّ مَّمۡدُودࣲ
و سايهاى دايم،
Ayah 30وَمَآءࣲ مَّسۡكُوبࣲ
و آبى همواره جارى،
Ayah 31وَفَٰكِهَةࣲ كَثِيرَةࣲ
و ميوهاى بسيار،
Ayah 32لَّا مَقۡطُوعَةࣲ وَلَا مَمۡنُوعَةࣲ
كه نه منقطع مىگردد و نه كس را از آن باز دارند
Ayah 33وَفُرُشࣲ مَّرۡفُوعَةٍ
و زنانى ارجمند
Ayah 34إِنَّآ أَنشَأۡنَٰهُنَّ إِنشَآءࣰ
آن زنان را ما بيافريديم، آفريدنى
Ayah 35فَجَعَلۡنَٰهُنَّ أَبۡكَارًا
و دوشيزگان ساختيم
Ayah 36عُرُبًا أَتۡرَابࣰ ا
معشوق همسران خويشند،
Ayah 37لِّأَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ
براى اصحاب سعادت
Ayah 38ثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ
گروهى از پيشينيان،
Ayah 39وَثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ
و گروهى كه از پى آمدهاند
Ayah 40وَأَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ
اما اصحاب شقاوت، اصحاب شقاوت چه حال دارند؟
Ayah 41فِي سَمُومࣲ وَحَمِيمࣲ
در باد سموم و آب جوشانند
Ayah 42وَظِلࣲّ مِّن يَحۡمُومࣲ
در سايهاى از دود سياه،
Ayah 43لَّا بَارِدࣲ وَلَا كَرِيمٍ
نه سرد و نه خوش،
Ayah 44إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُتۡرَفِينَ
اينان پيش از اين در ناز و نعمت بودند
Ayah 45وَكَانُواْ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلۡحِنثِ ٱلۡعَظِيمِ
و بر گناهان بزرگ اصرار مىورزيدند
Ayah 46وَكَانُواْ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ
و مىگفتند: آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم باز هم ما را زنده مىكنند،
Ayah 47أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ
يا نياكان ما را؟
Ayah 48قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَوَّلِينَ وَٱلۡأٓخِرِينَ
بگو: همه را، آنان كه از پيش بودهاند و آنها كه از پىشان آمده بودند،
Ayah 49لَمَجۡمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوۡمࣲ مَّعۡلُومࣲ
همه در وعدهگاه آن روز معين خواهند بود
Ayah 50ثُمَّ إِنَّكُمۡ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلۡمُكَذِّبُونَ
آنگاه شما اى گمراهان تكذيبكننده،
Ayah 51لَأٓكِلُونَ مِن شَجَرࣲ مِّن زَقُّومࣲ
از درختان زقّوم خواهيد خورد
Ayah 52فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ
و شكمهاى خود را از آن پر خواهيد كرد
Ayah 53فَشَٰرِبُونَ عَلَيۡهِ مِنَ ٱلۡحَمِيمِ
و بر سر آن آب جوشان خواهيد نوشيد
Ayah 54فَشَٰرِبُونَ شُرۡبَ ٱلۡهِيمِ
چنان مىنوشيد كه شتر تشنه آب مىنوشد
Ayah 55هَٰذَا نُزُلُهُمۡ يَوۡمَ ٱلدِّينِ
اين است غذايشان در روز جزا
Ayah 56نَحۡنُ خَلَقۡنَٰكُمۡ فَلَوۡلَا تُصَدِّقُونَ
ما شما را آفريدهايم؛ پس چرا تصديق نمىكنيد؟
Ayah 57أَفَرَءَيۡتُم مَّا تُمۡنُونَ
آيا آن منى را كه برون مىريزيد ديدهايد؟
Ayah 58ءَأَنتُمۡ تَخۡلُقُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡخَٰلِقُونَ
آيا شما او را مىآفرينيد يا ما آفرينندهايم؟
Ayah 59نَحۡنُ قَدَّرۡنَا بَيۡنَكُمُ ٱلۡمَوۡتَ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ
ما مرگ را بر شما مقدر ساختيم و ناتوان از آن نيستيم كه
Ayah 60عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمۡثَٰلَكُمۡ وَنُنشِئَكُمۡ فِي مَا لَا تَعۡلَمُونَ
به جاى شما قومى همانند شما بياوريم و شما را به صورتى كه از آن بىخبريد از نو بيافرينيم
Ayah 61وَلَقَدۡ عَلِمۡتُمُ ٱلنَّشۡأَةَ ٱلۡأُولَىٰ فَلَوۡلَا تَذَكَّرُونَ
شما از آفرينش نخست آگاهيد؛ چرا به يادش نياوريد؟
Ayah 62أَفَرَءَيۡتُم مَّا تَحۡرُثُونَ
آيا چيزى را كه مىكاريد ديدهايد؟
Ayah 63ءَأَنتُمۡ تَزۡرَعُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلزَّٰرِعُونَ
آيا شما مىرويانيدش يا ما رويانندهايم؟
Ayah 64لَوۡ نَشَآءُ لَجَعَلۡنَٰهُ حُطَٰمࣰ ا فَظَلۡتُمۡ تَفَكَّهُونَ
اگر مىخواستيم خاشاكش مىساختيم تا در شگفت بمانيد
Ayah 65إِنَّا لَمُغۡرَمُونَ
گويند: ما ثروت بر باد دادگانيم؛
Ayah 66بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ
ما بىنصيب ماندگانيم
Ayah 67أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلۡمَآءَ ٱلَّذِي تَشۡرَبُونَ
آيا آبى را كه مىنوشيد ديدهايد؟
Ayah 68ءَأَنتُمۡ أَنزَلۡتُمُوهُ مِنَ ٱلۡمُزۡنِ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنزِلُونَ
آيا شما آن را از ابر فرو مىفرستيد يا ما فرو فرستندهايم؟
Ayah 69لَوۡ نَشَآءُ جَعَلۡنَٰهُ أُجَاجࣰ ا فَلَوۡلَا تَشۡكُرُونَ
اگر مىخواستيم آن را تلخ مىگردانيديم. پس چرا سپاس نمىگوييد؟
Ayah 70أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِي تُورُونَ
آيا آن آتشى را كه مىافروزيد ديدهايد؟
Ayah 71ءَأَنتُمۡ أَنشَأۡتُمۡ شَجَرَتَهَآ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنشِـُٔونَ
آيا درختش را شما آفريدهايد يا ما آفرينندهايم؟
Ayah 72نَحۡنُ جَعَلۡنَٰهَا تَذۡكِرَةࣰ وَمَتَٰعࣰ ا لِّلۡمُقۡوِينَ
ما آن را هشدارى و براى مسافران رهنورد، متاعى ساختيم
Ayah 73فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ
به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى
Ayah 74۞فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ
پس سوگند به غروبگاه ستارگان
Ayah 75وَإِنَّهُۥ لَقَسَمࣱ لَّوۡ تَعۡلَمُونَ عَظِيمٌ
و اين سوگندى است -اگر بدانيد- بزرگ
Ayah 76إِنَّهُۥ لَقُرۡءَانࣱ كَرِيمࣱ
هر آينه، اين قرآنى است گرامىقدر،
Ayah 77فِي كِتَٰبࣲ مَّكۡنُونࣲ
در كتابى مكنون
Ayah 78لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلۡمُطَهَّرُونَ
كه جز پاكان دست بر آن نزنند
Ayah 79تَنزِيلࣱ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است
Ayah 80أَفَبِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ أَنتُم مُّدۡهِنُونَ
آيا اين سخن را دروغ مىانگاريد؟
Ayah 81وَتَجۡعَلُونَ رِزۡقَكُمۡ أَنَّكُمۡ تُكَذِّبُونَ
و نصيب خود را در دروغ انگاشتن آن قرار مىدهيد؟
Ayah 82فَلَوۡلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلۡحُلۡقُومَ
پس چرا آنگاه كه جان به گلوگاه رسد،
Ayah 83وَأَنتُمۡ حِينَئِذࣲ تَنظُرُونَ
و شما در اين هنگام مىنگريد، تكذيب نمىكنيد؟
Ayah 84وَنَحۡنُ أَقۡرَبُ إِلَيۡهِ مِنكُمۡ وَلَٰكِن لَّا تُبۡصِرُونَ
ما از شما به او نزديكتريم ولى شما نمىبينيد
Ayah 85فَلَوۡلَآ إِن كُنتُمۡ غَيۡرَ مَدِينِينَ
اگر قيامت را باور نداريد،
Ayah 86تَرۡجِعُونَهَآ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ
اگر راست مىگوييد، بازش گردانيد
Ayah 87فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ
اما اگر از مقربان باشد،
Ayah 88فَرَوۡحࣱ وَرَيۡحَانࣱ وَجَنَّتُ نَعِيمࣲ
براى اوست آسايش و روزى و بهشت پرنعمت
Ayah 89وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ
و اما اگر از اصحاب سعادت باشد
Ayah 90فَسَلَٰمࣱ لَّكَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ
پس تو را از اصحاب سعادت سلام است
Ayah 91وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ
و اما اگر از تكذيبكنندگان گمراه باشد،
Ayah 92فَنُزُلࣱ مِّنۡ حَمِيمࣲ
به آب جوشان مهمانش كنند،
Ayah 93وَتَصۡلِيَةُ جَحِيمٍ
و به دوزخش درآورند
Ayah 94إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلۡيَقِينِ
اين سخن سخنى راست و يقين است
Ayah 95فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ
پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى
Ayah 96