سوره Al-Waaqia — The Inevitable

سوره Al-Waaqia (The Inevitable) — 56/114 · 96 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.

إِذَا وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ

چون قيامت واقع شود،

Ayah 1

لَيۡسَ لِوَقۡعَتِهَا كَاذِبَةٌ

كه در واقع‌شدنش هيچ دروغ نيست،

Ayah 2

خَافِضَةࣱ رَّافِعَةٌ

گروهى را خواركننده است و گروهى را برافرازنده

Ayah 3

إِذَا رُجَّتِ ٱلۡأَرۡضُ رَجࣰّ ا

آنگاه كه زمين به سختى بلرزد،

Ayah 4

وَبُسَّتِ ٱلۡجِبَالُ بَسࣰّ ا

و كوه‌ها به تمامى متلاشى شوند،

Ayah 5

فَكَانَتۡ هَبَآءࣰ مُّنۢبَثࣰّ ا

و چون غبارى پراكنده گردند،

Ayah 6

وَكُنتُمۡ أَزۡوَٰجࣰ ا ثَلَٰثَةࣰ‏

شما سه گروه باشيد

Ayah 7

فَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ

يكى اهل سعادت. اهل سعادت چه حال دارند؟

Ayah 8

وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ

ديگر، اهل شقاوت. اهل شقاوت چه حال دارند؟

Ayah 9

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ

سه ديگر، آنها كه سبقت جسته بودند و اينك پيش افتاده‌اند

Ayah 10

أُوْلَٰٓئِكَ ٱلۡمُقَرَّبُونَ

اينان مقرّبانند،

Ayah 11

فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ

در بهشتهاى پرنعمت

Ayah 12

ثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ

گروهى از پيشينيان،

Ayah 13

وَقَلِيلࣱ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ

و اندكى از آنها كه از پى آمده‌اند،

Ayah 14

عَلَىٰ سُرُرࣲ مَّوۡضُونَةࣲ‏

بر تختهايى مرصّع،

Ayah 15

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيۡهَا مُتَقَٰبِلِينَ

روبروى هم بر آنها تكيه زده‌اند

Ayah 16

يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنࣱ مُّخَلَّدُونَ

پسرانى همواره جوان گردشان مى‌چرخند،

Ayah 17

بِأَكۡوَابࣲ وَأَبَارِيقَ وَكَأۡسࣲ مِّن مَّعِينࣲ‏

با قدحها و ابريقها و جامهايى از شرابى كه در جويها جارى است

Ayah 18

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنۡهَا وَلَا يُنزِفُونَ

از نوشيدنش نه سردرد گيرند و نه بيهوش شوند

Ayah 19

وَفَٰكِهَةࣲ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ

و ميوه‌هايى كه خود برمى‌گزينند

Ayah 20

وَلَحۡمِ طَيۡرࣲ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ

و گوشت پرنده هر چه بخواهند

Ayah 21

وَحُورٌ عِينࣱ‏

و حوران درشت چشم،

Ayah 22

كَأَمۡثَٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ

همانند مرواريدهايى در صدف

Ayah 23

جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

همه به پاداش كارهايى كه مى‌كرده‌اند

Ayah 24

لَا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوࣰ ا وَلَا تَأۡثِيمًا

در آنجا نه سخن لغو شنوند و نه گناه‌آلود

Ayah 25

إِلَّا قِيلࣰ ا سَلَٰمࣰ ا سَلَٰمࣰ ا

جز يك سخن: سلام، سلام

Ayah 26

وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ

اما اصحاب سعادت، اصحاب سعادت چه حال دارند؟

Ayah 27

فِي سِدۡرࣲ مَّخۡضُودࣲ‏

در زير درخت سدر بى‌خار،

Ayah 28

وَطَلۡحࣲ مَّنضُودࣲ‏

و درخت موزى كه ميوه‌اش بر يكديگر چيده‌شده،

Ayah 29

وَظِلࣲّ مَّمۡدُودࣲ‏

و سايه‌اى دايم،

Ayah 30

وَمَآءࣲ مَّسۡكُوبࣲ‏

و آبى همواره جارى،

Ayah 31

وَفَٰكِهَةࣲ كَثِيرَةࣲ‏

و ميوه‌اى بسيار،

Ayah 32

لَّا مَقۡطُوعَةࣲ وَلَا مَمۡنُوعَةࣲ‏

كه نه منقطع مى‌گردد و نه كس را از آن باز دارند

Ayah 33

وَفُرُشࣲ مَّرۡفُوعَةٍ

و زنانى ارجمند

Ayah 34

إِنَّآ أَنشَأۡنَٰهُنَّ إِنشَآءࣰ‏

آن زنان را ما بيافريديم، آفريدنى

Ayah 35

فَجَعَلۡنَٰهُنَّ أَبۡكَارًا

و دوشيزگان ساختيم

Ayah 36

عُرُبًا أَتۡرَابࣰ ا

معشوق همسران خويشند،

Ayah 37

لِّأَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ

براى اصحاب سعادت

Ayah 38

ثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ

گروهى از پيشينيان،

Ayah 39

وَثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ

و گروهى كه از پى آمده‌اند

Ayah 40

وَأَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ

اما اصحاب شقاوت، اصحاب شقاوت چه حال دارند؟

Ayah 41

فِي سَمُومࣲ وَحَمِيمࣲ‏

در باد سموم و آب جوشانند

Ayah 42

وَظِلࣲّ مِّن يَحۡمُومࣲ‏

در سايه‌اى از دود سياه،

Ayah 43

لَّا بَارِدࣲ وَلَا كَرِيمٍ

نه سرد و نه خوش،

Ayah 44

إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُتۡرَفِينَ

اينان پيش از اين در ناز و نعمت بودند

Ayah 45

وَكَانُواْ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلۡحِنثِ ٱلۡعَظِيمِ

و بر گناهان بزرگ اصرار مى‌ورزيدند

Ayah 46

وَكَانُواْ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ

و مى‌گفتند: آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم باز هم ما را زنده مى‌كنند،

Ayah 47

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ

يا نياكان ما را؟

Ayah 48

قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَوَّلِينَ وَٱلۡأٓخِرِينَ

بگو: همه را، آنان كه از پيش بوده‌اند و آنها كه از پى‌شان آمده بودند،

Ayah 49

لَمَجۡمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوۡمࣲ مَّعۡلُومࣲ‏

همه در وعده‌گاه آن روز معين خواهند بود

Ayah 50

ثُمَّ إِنَّكُمۡ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلۡمُكَذِّبُونَ

آنگاه شما اى گمراهان تكذيب‌كننده،

Ayah 51

لَأٓكِلُونَ مِن شَجَرࣲ مِّن زَقُّومࣲ‏

از درختان زقّوم خواهيد خورد

Ayah 52

فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ

و شكمهاى خود را از آن پر خواهيد كرد

Ayah 53

فَشَٰرِبُونَ عَلَيۡهِ مِنَ ٱلۡحَمِيمِ

و بر سر آن آب جوشان خواهيد نوشيد

Ayah 54

فَشَٰرِبُونَ شُرۡبَ ٱلۡهِيمِ

چنان مى‌نوشيد كه شتر تشنه آب مى‌نوشد

Ayah 55

هَٰذَا نُزُلُهُمۡ يَوۡمَ ٱلدِّينِ

اين است غذايشان در روز جزا

Ayah 56

نَحۡنُ خَلَقۡنَٰكُمۡ فَلَوۡلَا تُصَدِّقُونَ

ما شما را آفريده‌ايم؛ پس چرا تصديق نمى‌كنيد؟

Ayah 57

أَفَرَءَيۡتُم مَّا تُمۡنُونَ

آيا آن منى را كه برون مى‌ريزيد ديده‌ايد؟

Ayah 58

ءَأَنتُمۡ تَخۡلُقُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡخَٰلِقُونَ

آيا شما او را مى‌آفرينيد يا ما آفريننده‌ايم؟

Ayah 59

نَحۡنُ قَدَّرۡنَا بَيۡنَكُمُ ٱلۡمَوۡتَ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ

ما مرگ را بر شما مقدر ساختيم و ناتوان از آن نيستيم كه‌

Ayah 60

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمۡثَٰلَكُمۡ وَنُنشِئَكُمۡ فِي مَا لَا تَعۡلَمُونَ

به جاى شما قومى همانند شما بياوريم و شما را به صورتى كه از آن بى‌خبريد از نو بيافرينيم

Ayah 61

وَلَقَدۡ عَلِمۡتُمُ ٱلنَّشۡأَةَ ٱلۡأُولَىٰ فَلَوۡلَا تَذَكَّرُونَ

شما از آفرينش نخست آگاهيد؛ چرا به يادش نياوريد؟

Ayah 62

أَفَرَءَيۡتُم مَّا تَحۡرُثُونَ

آيا چيزى را كه مى‌كاريد ديده‌ايد؟

Ayah 63

ءَأَنتُمۡ تَزۡرَعُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلزَّٰرِعُونَ

آيا شما مى‌رويانيدش يا ما روياننده‌ايم؟

Ayah 64

لَوۡ نَشَآءُ لَجَعَلۡنَٰهُ حُطَٰمࣰ ا فَظَلۡتُمۡ تَفَكَّهُونَ

اگر مى‌خواستيم خاشاكش مى‌ساختيم تا در شگفت بمانيد

Ayah 65

إِنَّا لَمُغۡرَمُونَ

گويند: ما ثروت بر باد دادگانيم؛

Ayah 66

بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ

ما بى‌نصيب ماندگانيم

Ayah 67

أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلۡمَآءَ ٱلَّذِي تَشۡرَبُونَ

آيا آبى را كه مى‌نوشيد ديده‌ايد؟

Ayah 68

ءَأَنتُمۡ أَنزَلۡتُمُوهُ مِنَ ٱلۡمُزۡنِ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنزِلُونَ

آيا شما آن را از ابر فرو مى‌فرستيد يا ما فرو فرستنده‌ايم؟

Ayah 69

لَوۡ نَشَآءُ جَعَلۡنَٰهُ أُجَاجࣰ ا فَلَوۡلَا تَشۡكُرُونَ

اگر مى‌خواستيم آن را تلخ مى‌گردانيديم. پس چرا سپاس نمى‌گوييد؟

Ayah 70

أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِي تُورُونَ

آيا آن آتشى را كه مى‌افروزيد ديده‌ايد؟

Ayah 71

ءَأَنتُمۡ أَنشَأۡتُمۡ شَجَرَتَهَآ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنشِـُٔونَ

آيا درختش را شما آفريده‌ايد يا ما آفريننده‌ايم؟

Ayah 72

نَحۡنُ جَعَلۡنَٰهَا تَذۡكِرَةࣰ وَمَتَٰعࣰ ا لِّلۡمُقۡوِينَ

ما آن را هشدارى و براى مسافران رهنورد، متاعى ساختيم

Ayah 73

فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ

به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى

Ayah 74

۞فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ

پس سوگند به غروبگاه ستارگان

Ayah 75

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمࣱ لَّوۡ تَعۡلَمُونَ عَظِيمٌ

و اين سوگندى است -اگر بدانيد- بزرگ

Ayah 76

إِنَّهُۥ لَقُرۡءَانࣱ كَرِيمࣱ‏

هر آينه، اين قرآنى است گرامى‌قدر،

Ayah 77

فِي كِتَٰبࣲ مَّكۡنُونࣲ‏

در كتابى مكنون

Ayah 78

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلۡمُطَهَّرُونَ

كه جز پاكان دست بر آن نزنند

Ayah 79

تَنزِيلࣱ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است

Ayah 80

أَفَبِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ أَنتُم مُّدۡهِنُونَ

آيا اين سخن را دروغ مى‌انگاريد؟

Ayah 81

وَتَجۡعَلُونَ رِزۡقَكُمۡ أَنَّكُمۡ تُكَذِّبُونَ

و نصيب خود را در دروغ انگاشتن آن قرار مى‌دهيد؟

Ayah 82

فَلَوۡلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلۡحُلۡقُومَ

پس چرا آنگاه كه جان به گلوگاه رسد،

Ayah 83

وَأَنتُمۡ حِينَئِذࣲ تَنظُرُونَ

و شما در اين هنگام مى‌نگريد، تكذيب نمى‌كنيد؟

Ayah 84

وَنَحۡنُ أَقۡرَبُ إِلَيۡهِ مِنكُمۡ وَلَٰكِن لَّا تُبۡصِرُونَ

ما از شما به او نزديك‌تريم ولى شما نمى‌بينيد

Ayah 85

فَلَوۡلَآ إِن كُنتُمۡ غَيۡرَ مَدِينِينَ

اگر قيامت را باور نداريد،

Ayah 86

تَرۡجِعُونَهَآ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ

اگر راست مى‌گوييد، بازش گردانيد

Ayah 87

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ

اما اگر از مقربان باشد،

Ayah 88

فَرَوۡحࣱ وَرَيۡحَانࣱ وَجَنَّتُ نَعِيمࣲ‏

براى اوست آسايش و روزى و بهشت پرنعمت

Ayah 89

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ

و اما اگر از اصحاب سعادت باشد

Ayah 90

فَسَلَٰمࣱ لَّكَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ

پس تو را از اصحاب سعادت سلام است

Ayah 91

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ

و اما اگر از تكذيب‌كنندگان گمراه باشد،

Ayah 92

فَنُزُلࣱ مِّنۡ حَمِيمࣲ‏

به آب جوشان مهمانش كنند،

Ayah 93

وَتَصۡلِيَةُ جَحِيمٍ

و به دوزخش درآورند

Ayah 94

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلۡيَقِينِ

اين سخن سخنى راست و يقين است

Ayah 95

فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ

پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى

Ayah 96