سوره Al-Hijr — The Rock
سوره Al-Hijr (The Rock) — 15/114 · 99 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
الٓرۚ تِلۡكَ ءَايَٰتُ ٱلۡكِتَٰبِ وَقُرۡءَانࣲ مُّبِينࣲ
الف، لام، را. اين است آيات كتاب و قرآن روشنگر
Ayah 1رُّبَمَا يَوَدُّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَوۡ كَانُواْ مُسۡلِمِينَ
بسا كه كافران آرزو كنند كه اىكاش مسلمان مىبودند
Ayah 2ذَرۡهُمۡ يَأۡكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ وَيُلۡهِهِمُ ٱلۡأَمَلُۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ
واگذارشان تا بخورند و بهرهور شوند و آرزو به خود مشغولشان دارد، زودا كه خواهند دانست
Ayah 3وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا وَلَهَا كِتَابࣱ مَّعۡلُومࣱ
هيچ قريهاى را هلاك نكرديم، مگر آنكه زمانى معلوم داشت
Ayah 4مَّا تَسۡبِقُ مِنۡ أُمَّةٍ أَجَلَهَا وَمَا يَسۡتَـٔۡخِرُونَ
هيچ امتى از اجل خويش نه پيش مىافتد و نه پس مىماند
Ayah 5وَقَالُواْ يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِي نُزِّلَ عَلَيۡهِ ٱلذِّكۡرُ إِنَّكَ لَمَجۡنُونࣱ
و گفتند: اى مردى كه قرآن بر تو نازل شده، حقا كه تو ديوانهاى
Ayah 6لَّوۡمَا تَأۡتِينَا بِٱلۡمَلَٰٓئِكَةِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ
اگر راست مىگويى، چرا فرشتگان را براى ما نمىآورى؟
Ayah 7مَا نُنَزِّلُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ إِلَّا بِٱلۡحَقِّ وَمَا كَانُوٓاْ إِذࣰ ا مُّنظَرِينَ
ما فرشتگان را جز به حق نازل نمىكنيم و در آن هنگام ديگر مهلتشان ندهند
Ayah 8إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ
ما قرآن را خود نازل كردهايم و خود نگهبانش هستيم
Ayah 9وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا مِن قَبۡلِكَ فِي شِيَعِ ٱلۡأَوَّلِينَ
و ما رسولان خود را پيش از تو به ميان اقوام پيشين فرستادهايم
Ayah 10وَمَا يَأۡتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ
هيچ پيامبرى بر آنها مبعوث نشد، جز آنكه مسخرهاش كردند
Ayah 11كَذَٰلِكَ نَسۡلُكُهُۥ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ
راهش را در دل مجرمان اينچنين مىگشاييم
Ayah 12لَا يُؤۡمِنُونَ بِهِۦ وَقَدۡ خَلَتۡ سُنَّةُ ٱلۡأَوَّلِينَ
به آن ايمان نمىآورند و سنت پيشينيان چنين بوده است
Ayah 13وَلَوۡ فَتَحۡنَا عَلَيۡهِم بَابࣰ ا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ فَظَلُّواْ فِيهِ يَعۡرُجُونَ
اگر بر ايشان از آسمان درى بگشاييم كه از آن بالا روند،
Ayah 14لَقَالُوٓاْ إِنَّمَا سُكِّرَتۡ أَبۡصَٰرُنَا بَلۡ نَحۡنُ قَوۡمࣱ مَّسۡحُورُونَ
گويند: چشمان ما را جادو كردهاند، بلكه ما مردمى جادوزده هستيم
Ayah 15وَلَقَدۡ جَعَلۡنَا فِي ٱلسَّمَآءِ بُرُوجࣰ ا وَزَيَّنَّٰهَا لِلنَّٰظِرِينَ
و هرآينه در آسمان برجهايى آفريديم و براى بينندگانشان بياراستيم
Ayah 16وَحَفِظۡنَٰهَا مِن كُلِّ شَيۡطَٰنࣲ رَّجِيمٍ
و از هر شيطان رجيمى حفظشان كرديم
Ayah 17إِلَّا مَنِ ٱسۡتَرَقَ ٱلسَّمۡعَ فَأَتۡبَعَهُۥ شِهَابࣱ مُّبِينࣱ
مگر آنكه دزدانه گوش مىداد و شهابى روشن تعقيبش كرد
Ayah 18وَٱلۡأَرۡضَ مَدَدۡنَٰهَا وَأَلۡقَيۡنَا فِيهَا رَوَٰسِيَ وَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا مِن كُلِّ شَيۡءࣲ مَّوۡزُونࣲ
و زمين را گسترديم و در آن كوههاى عظيم افكنديم. و از هر چيز به شيوهاى سنجيده در آن رويانيديم
Ayah 19وَجَعَلۡنَا لَكُمۡ فِيهَا مَعَٰيِشَ وَمَن لَّسۡتُمۡ لَهُۥ بِرَٰزِقِينَ
و معيشت شما و كسانى را كه شما روزىدهشان نيستيد، در آنجا قرار داديم
Ayah 20وَإِن مِّن شَيۡءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَآئِنُهُۥ وَمَا نُنَزِّلُهُۥٓ إِلَّا بِقَدَرࣲ مَّعۡلُومࣲ
هر چه هست خزاين آن نزد ماست و ما جز به اندازهاى معين آن را فرو نمىفرستيم
Ayah 21وَأَرۡسَلۡنَا ٱلرِّيَٰحَ لَوَٰقِحَ فَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءࣰ فَأَسۡقَيۡنَٰكُمُوهُ وَمَآ أَنتُمۡ لَهُۥ بِخَٰزِنِينَ
و بادهاى آبستنكننده را فرستاديم، و از آسمان آبى نازل كرديم و شما را بدان سيراب ساختيم و شما را نرسد كه خازنان آن باشيد
Ayah 22وَإِنَّا لَنَحۡنُ نُحۡيِۦ وَنُمِيتُ وَنَحۡنُ ٱلۡوَٰرِثُونَ
هرآينه ما هستيم كه زنده مىكنيم و مىميرانيم و بعد از همه باقى مىمانيم
Ayah 23وَلَقَدۡ عَلِمۡنَا ٱلۡمُسۡتَقۡدِمِينَ مِنكُمۡ وَلَقَدۡ عَلِمۡنَا ٱلۡمُسۡتَـٔۡخِرِينَ
و مىدانيم چه كسانى از شما از اين پيش رفتهاند و چه كسانى واپس ماندهاند
Ayah 24وَإِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَحۡشُرُهُمۡۚ إِنَّهُۥ حَكِيمٌ عَلِيمࣱ
و پروردگار تو همه را محشور مىگرداند، زيرا اوست كه حكيم و داناست
Ayah 25وَلَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِن صَلۡصَٰلࣲ مِّنۡ حَمَإࣲ مَّسۡنُونࣲ
ما آدمى را از گل خشك، از لجن بويناك آفريديم
Ayah 26وَٱلۡجَآنَّ خَلَقۡنَٰهُ مِن قَبۡلُ مِن نَّارِ ٱلسَّمُومِ
و جن را پيش از آن از آتش سوزنده بىدود آفريده بوديم
Ayah 27وَإِذۡ قَالَ رَبُّكَ لِلۡمَلَٰٓئِكَةِ إِنِّي خَٰلِقُۢ بَشَرࣰ ا مِّن صَلۡصَٰلࣲ مِّنۡ حَمَإࣲ مَّسۡنُونࣲ
و پروردگارت به فرشتگان گفت: مىخواهم بشرى از گل خشك، از لجن بويناك بيافرينم
Ayah 28فَإِذَا سَوَّيۡتُهُۥ وَنَفَخۡتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُۥ سَٰجِدِينَ
چون آفرينشش را به پايان بردم و از روح خود در آن دميدم، در برابر او به سجده بيفتيد
Ayah 29فَسَجَدَ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ كُلُّهُمۡ أَجۡمَعُونَ
فرشتگان همگى سجده كردند،
Ayah 30إِلَّآ إِبۡلِيسَ أَبَىٰٓ أَن يَكُونَ مَعَ ٱلسَّٰجِدِينَ
مگر ابليس كه سرباز زد كه با سجدهكنندگان باشد
Ayah 31قَالَ يَٰٓإِبۡلِيسُ مَا لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ ٱلسَّٰجِدِينَ
گفت: اى ابليس، چرا تو از سجدهكنندگان نبودى؟
Ayah 32قَالَ لَمۡ أَكُن لِّأَسۡجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقۡتَهُۥ مِن صَلۡصَٰلࣲ مِّنۡ حَمَإࣲ مَّسۡنُونࣲ
گفت: من براى بشرى كه از گل خشك، از لجن بويناك آفريدهاى سجده نمىكنم
Ayah 33قَالَ فَٱخۡرُجۡ مِنۡهَا فَإِنَّكَ رَجِيمࣱ
گفت: از آنجا بيرون شو كه مطرود هستى
Ayah 34وَإِنَّ عَلَيۡكَ ٱللَّعۡنَةَ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلدِّينِ
تا روز قيامت بر تو لعنت است
Ayah 35قَالَ رَبِّ فَأَنظِرۡنِيٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ
گفت: اى پروردگار من، مرا تا روزى كه دوباره زنده مىشوند مهلت ده
Ayah 36قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ ٱلۡمُنظَرِينَ
گفت: تو در شمار مهلتيافتگانى
Ayah 37إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡوَقۡتِ ٱلۡمَعۡلُومِ
تا آن روزى كه وقتش معلوم است
Ayah 38قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغۡوَيۡتَنِي لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلَأُغۡوِيَنَّهُمۡ أَجۡمَعِينَ
گفت: اى پروردگار من، چون مرا نوميد كردى، در روى زمين بديها را در نظرشان بيارايم و همگان را گمراه كنم،
Ayah 39إِلَّا عِبَادَكَ مِنۡهُمُ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
مگر آنها كه بندگان با اخلاص تو باشند
Ayah 40قَالَ هَٰذَا صِرَٰطٌ عَلَيَّ مُسۡتَقِيمٌ
گفت: راه اخلاص راه راستى است كه به من مىرسد
Ayah 41إِنَّ عِبَادِي لَيۡسَ لَكَ عَلَيۡهِمۡ سُلۡطَٰنٌ إِلَّا مَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلۡغَاوِينَ
تو را بر بندگان من تسلطى نيست، مگر بر آن گمراهانى كه تو را پيروى كنند
Ayah 42وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوۡعِدُهُمۡ أَجۡمَعِينَ
و جهنم ميعادگاه همه است
Ayah 43لَهَا سَبۡعَةُ أَبۡوَٰبࣲ لِّكُلِّ بَابࣲ مِّنۡهُمۡ جُزۡءࣱ مَّقۡسُومٌ
هفت در دارد و براى هر در گروهى از آنان معين شدهاند
Ayah 44إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ
پرهيزگاران در بهشتها، كنار چشمهسارانند
Ayah 45ٱدۡخُلُوهَا بِسَلَٰمٍ ءَامِنِينَ
به سلامت و ايمنى داخل شويد
Ayah 46وَنَزَعۡنَا مَا فِي صُدُورِهِم مِّنۡ غِلٍّ إِخۡوَٰنًا عَلَىٰ سُرُرࣲ مُّتَقَٰبِلِينَ
هر كينهاى را از دلشان بركندهايم، همه برادرند، بر تختها روبهروى همند
Ayah 47لَا يَمَسُّهُمۡ فِيهَا نَصَبࣱ وَمَا هُم مِّنۡهَا بِمُخۡرَجِينَ
هيچ رنجى به آنها نمىرسد و از آنجا بيرونشان نرانند
Ayah 48۞نَبِّئۡ عِبَادِيٓ أَنِّيٓ أَنَا ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ
به بندگانم خبر ده كه من آمرزنده و مهربانم،
Ayah 49وَأَنَّ عَذَابِي هُوَ ٱلۡعَذَابُ ٱلۡأَلِيمُ
و عذاب من عذابى دردآور است
Ayah 50وَنَبِّئۡهُمۡ عَن ضَيۡفِ إِبۡرَٰهِيمَ
و از مهمانان ابراهيم خبر دارشان كن
Ayah 51إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمࣰ ا قَالَ إِنَّا مِنكُمۡ وَجِلُونَ
آنگاه كه بر او داخل شدند و گفتند: سلام. ابراهيم گفت: ما از شما مىترسيم
Ayah 52قَالُواْ لَا تَوۡجَلۡ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَٰمٍ عَلِيمࣲ
گفتند: مترس، ما تو را به پسرى دانا بشارت مىدهيم
Ayah 53قَالَ أَبَشَّرۡتُمُونِي عَلَىٰٓ أَن مَّسَّنِيَ ٱلۡكِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ
گفت: آيا مرا بشارت مىدهيد با آنكه پير شدهام؟ به چه چيز بشارتم مىدهيد؟
Ayah 54قَالُواْ بَشَّرۡنَٰكَ بِٱلۡحَقِّ فَلَا تَكُن مِّنَ ٱلۡقَٰنِطِينَ
گفتند: به حق بشارتت داديم، از نوميدان مباش
Ayah 55قَالَ وَمَن يَقۡنَطُ مِن رَّحۡمَةِ رَبِّهِۦٓ إِلَّا ٱلضَّآلُّونَ
گفت: جز گمراهان چه كسى از رحمت پروردگارش نوميد مىشود؟
Ayah 56قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ
گفت: اى رسولان، كار شما چيست؟
Ayah 57قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرۡسِلۡنَآ إِلَىٰ قَوۡمࣲ مُّجۡرِمِينَ
گفتند: ما بر سر مردمى گنهكار فرستاده شدهايم
Ayah 58إِلَّآ ءَالَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمۡ أَجۡمَعِينَ
مگر خاندان لوط، كه همه را نجات مىدهيم،
Ayah 59إِلَّا ٱمۡرَأَتَهُۥ قَدَّرۡنَآ إِنَّهَا لَمِنَ ٱلۡغَٰبِرِينَ
جز زنش را كه مقرر كردهايم كه از باقىماندگان باشد
Ayah 60فَلَمَّا جَآءَ ءَالَ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلُونَ
چون رسولان نزد خاندان لوط آمدند،
Ayah 61قَالَ إِنَّكُمۡ قَوۡمࣱ مُّنكَرُونَ
لوط گفت: شما بيگانهايد
Ayah 62قَالُواْ بَلۡ جِئۡنَٰكَ بِمَا كَانُواْ فِيهِ يَمۡتَرُونَ
گفتند: نه، چيزى را كه در آن شك مىكردند آوردهايم
Ayah 63وَأَتَيۡنَٰكَ بِٱلۡحَقِّ وَإِنَّا لَصَٰدِقُونَ
ما تو را خبر راست آوردهايم و ما راستگويانيم
Ayah 64فَأَسۡرِ بِأَهۡلِكَ بِقِطۡعࣲ مِّنَ ٱلَّيۡلِ وَٱتَّبِعۡ أَدۡبَٰرَهُمۡ وَلَا يَلۡتَفِتۡ مِنكُمۡ أَحَدࣱ وَٱمۡضُواْ حَيۡثُ تُؤۡمَرُونَ
چون پاسى از شب بگذرد، خاندان خود را بيرون ببر. و خود از پى آنها رو و نبايد هيچ يك از شما به عقب بنگرد. به هر جا كه فرمانتان دادهاند برويد
Ayah 65وَقَضَيۡنَآ إِلَيۡهِ ذَٰلِكَ ٱلۡأَمۡرَ أَنَّ دَابِرَ هَٰٓؤُلَآءِ مَقۡطُوعࣱ مُّصۡبِحِينَ
و براى او حادثه را حكايت كرديم كه چون صبح فرارسد ريشه آنها بركنده شود
Ayah 66وَجَآءَ أَهۡلُ ٱلۡمَدِينَةِ يَسۡتَبۡشِرُونَ
اهل شهر شادىكنان آمدند
Ayah 67قَالَ إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ ضَيۡفِي فَلَا تَفۡضَحُونِ
گفت: اينان مهمانان منند، مرا رسوا مكنيد
Ayah 68وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَلَا تُخۡزُونِ
از خداوند بترسيد و مرا شرمسار مسازيد
Ayah 69قَالُوٓاْ أَوَلَمۡ نَنۡهَكَ عَنِ ٱلۡعَٰلَمِينَ
گفتند: مگر تو را از مردم منع نكرده بوديم؟
Ayah 70قَالَ هَٰٓؤُلَآءِ بَنَاتِيٓ إِن كُنتُمۡ فَٰعِلِينَ
گفت: اگر قصدى داريد، اينك دختران من هستند
Ayah 71لَعَمۡرُكَ إِنَّهُمۡ لَفِي سَكۡرَتِهِمۡ يَعۡمَهُونَ
به جان تو سوگند كه آنها در مستى خويش سرگشته بودند
Ayah 72فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّيۡحَةُ مُشۡرِقِينَ
چون صبح طالع شد آنان را صيحه فروگرفت
Ayah 73فَجَعَلۡنَا عَٰلِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمۡطَرۡنَا عَلَيۡهِمۡ حِجَارَةࣰ مِّن سِجِّيلٍ
شهر را زيروزبر كرديم و بارانى از سجيل بر آنان بارانيديم
Ayah 74إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَٰتࣲ لِّلۡمُتَوَسِّمِينَ
در اين عبرتهاست براى پژوهندگان
Ayah 75وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلࣲ مُّقِيمٍ
و آن شهر اكنون بر سر راه كاروانيان است
Ayah 76إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰ لِّلۡمُؤۡمِنِينَ
و مؤمنان را در آن عبرتى است
Ayah 77وَإِن كَانَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡأَيۡكَةِ لَظَٰلِمِينَ
مردم ايكه نيز ستمكار بودند
Ayah 78فَٱنتَقَمۡنَا مِنۡهُمۡ وَإِنَّهُمَا لَبِإِمَامࣲ مُّبِينࣲ
از آنان انتقام گرفتيم و شهرهاى آن دو قوم آشكارا بر سر راهند
Ayah 79وَلَقَدۡ كَذَّبَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡحِجۡرِ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
مردم حجر نيز پيامبران را به دروغ نسبت دادند
Ayah 80وَءَاتَيۡنَٰهُمۡ ءَايَٰتِنَا فَكَانُواْ عَنۡهَا مُعۡرِضِينَ
آيات خويش را بر آنان رسانيديم ولى از آن اعراض مىكردند
Ayah 81وَكَانُواْ يَنۡحِتُونَ مِنَ ٱلۡجِبَالِ بُيُوتًا ءَامِنِينَ
خانههاى خود را تا ايمن باشند در كوهها مىكندند
Ayah 82فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّيۡحَةُ مُصۡبِحِينَ
صبحگاهان آنان را صيحه فروگرفت
Ayah 83فَمَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ
كردارشان از آنان دفع بلا نكرد
Ayah 84وَمَا خَلَقۡنَا ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ وَمَا بَيۡنَهُمَآ إِلَّا بِٱلۡحَقِّۗ وَإِنَّ ٱلسَّاعَةَ لَأٓتِيَةࣱۖ فَٱصۡفَحِ ٱلصَّفۡحَ ٱلۡجَمِيلَ
آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آنهاست جز به حق نيافريدهايم. و بىترديد قيامت فرا مىرسد. پس گذشت كن، گذشتى نيكو
Ayah 85إِنَّ رَبَّكَ هُوَ ٱلۡخَلَّٰقُ ٱلۡعَلِيمُ
هرآينه پروردگار تو آفرينندهاى داناست
Ayah 86وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَٰكَ سَبۡعࣰ ا مِّنَ ٱلۡمَثَانِي وَٱلۡقُرۡءَانَ ٱلۡعَظِيمَ
ما سبعالمثانى و قرآن بزرگ را به تو داديم
Ayah 87لَا تَمُدَّنَّ عَيۡنَيۡكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعۡنَا بِهِۦٓ أَزۡوَٰجࣰ ا مِّنۡهُمۡ وَلَا تَحۡزَنۡ عَلَيۡهِمۡ وَٱخۡفِضۡ جَنَاحَكَ لِلۡمُؤۡمِنِينَ
اگر بعضى از مردان و زنانشان را به چيزى بهرهور ساختهايم تو بدان نگاه مكن. و غم آنان را مخور. و در برابر مؤمنان فروتن باش
Ayah 88وَقُلۡ إِنِّيٓ أَنَا ٱلنَّذِيرُ ٱلۡمُبِينُ
و بگو: من بيمدهندهاى روشنگرم
Ayah 89كَمَآ أَنزَلۡنَا عَلَى ٱلۡمُقۡتَسِمِينَ
همانند عذابى كه بر تقسيمكنندگان نازل كرديم
Ayah 90ٱلَّذِينَ جَعَلُواْ ٱلۡقُرۡءَانَ عِضِينَ
آنان كه قرآن را به اقسام تقسيم كرده بودند
Ayah 91فَوَرَبِّكَ لَنَسۡـَٔلَنَّهُمۡ أَجۡمَعِينَ
به پروردگارت سوگند كه همه را بازخواست كنيم،
Ayah 92عَمَّا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
به خاطر كارهايى كه مىكردهاند
Ayah 93فَٱصۡدَعۡ بِمَا تُؤۡمَرُ وَأَعۡرِضۡ عَنِ ٱلۡمُشۡرِكِينَ
به هر چه مأمور شدهاى صريح و بلند بگو و از مشركان رويگردان باش
Ayah 94إِنَّا كَفَيۡنَٰكَ ٱلۡمُسۡتَهۡزِءِينَ
ما مسخرهكنندگان را از تو باز مىداريم؛
Ayah 95ٱلَّذِينَ يَجۡعَلُونَ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَۚ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ
آنان كه با الله خداى ديگر قائل مىشوند. پس به زودى خواهند دانست
Ayah 96وَلَقَدۡ نَعۡلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدۡرُكَ بِمَا يَقُولُونَ
و مىدانيم كه تو از گفتارشان دلتنگ مىشوى
Ayah 97فَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ وَكُن مِّنَ ٱلسَّٰجِدِينَ
به ستايش پروردگارت تسبيح كن و از سجدهكنندگان باش
Ayah 98وَٱعۡبُدۡ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأۡتِيَكَ ٱلۡيَقِينُ
و پروردگارت را بپرست، تا لحظه مرگت فرا رسد
Ayah 99