سوره As-Saaffaat — Those drawn up in Ranks
سوره As-Saaffaat (Those drawn up in Ranks) — 37/114 · 182 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفࣰّ ا
سوگند به آن فرشتگان كه براى نيايش صف بستهاند،
Ayah 1فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجۡرࣰ ا
سوگند به آن فرشتگان كه ابرها را مىرانند،
Ayah 2فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكۡرًا
سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را مىخوانند،
Ayah 3إِنَّ إِلَٰهَكُمۡ لَوَٰحِدࣱ
كه خداى شما خدايى يكتاست
Ayah 4رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا وَرَبُّ ٱلۡمَشَٰرِقِ
پروردگار آسمانها و زمين است و هر چه در ميان آنهاست. و پروردگار مشرقهاست
Ayah 5إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنۡيَا بِزِينَةٍ ٱلۡكَوَاكِبِ
ما آسمان فرودين را به زينت ستارگان بياراستيم
Ayah 6وَحِفۡظࣰ ا مِّن كُلِّ شَيۡطَٰنࣲ مَّارِدࣲ
و از هر شيطان نافرمان نگه داشتيم
Ayah 7لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلۡمَلَإِ ٱلۡأَعۡلَىٰ وَيُقۡذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبࣲ
تا سخن ساكنان عالم بالا را نشنوند و از هر سوى رانده شوند
Ayah 8دُحُورࣰ اۖ وَلَهُمۡ عَذَابࣱ وَاصِبٌ
تا دور گردند و براى آنهاست عذابى دايم
Ayah 9إِلَّا مَنۡ خَطِفَ ٱلۡخَطۡفَةَ فَأَتۡبَعَهُۥ شِهَابࣱ ثَاقِبࣱ
مگر آن شيطان كه ناگهان چيزى بربايد و ناگهان شهابى ثاقب دنبالش كند
Ayah 10فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَهُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَم مَّنۡ خَلَقۡنَآۚ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّن طِينࣲ لَّازِبِۭ
پس، از كافران بپرس كه آيا آفرينش آنها دشوارتر است يا آنچه ما آفريدهايم. ما آنها را از گِلى چسبنده آفريدهايم
Ayah 11بَلۡ عَجِبۡتَ وَيَسۡخَرُونَ
تو در شگفت شدى و آنها مسخره مىكنند
Ayah 12وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذۡكُرُونَ
و چون به آنها پند داده شود، پند نمىپذيرند
Ayah 13وَإِذَا رَأَوۡاْ ءَايَةࣰ يَسۡتَسۡخِرُونَ
و چون آيهاى ببينند، از يكديگر مىخواهند تا به ريشخندش گيرند
Ayah 14وَقَالُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرࣱ مُّبِينٌ
و مىگويند: اين چيزى جز جادويى آشكار نيست،
Ayah 15أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ
آيا وقتى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ما را زنده مىكنند؟
Ayah 16أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ
يا نياكان ما را؟
Ayah 17قُلۡ نَعَمۡ وَأَنتُمۡ دَٰخِرُونَ
بگو: بلى، و شما خوار و بيچاره مىشويد
Ayah 18فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةࣱ وَٰحِدَةࣱ فَإِذَا هُمۡ يَنظُرُونَ
و آنان خود خواهند ديد كه به يك فرمان همه را زنده مىكنند
Ayah 19وَقَالُواْ يَٰوَيۡلَنَا هَٰذَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ
مىگويند: واى بر ما، اين همان روز جزاست
Ayah 20هَٰذَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ
اين همان روز داورى است كه دروغش مىپنداشتيد
Ayah 21۞ٱحۡشُرُواْ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ وَأَزۡوَٰجَهُمۡ وَمَا كَانُواْ يَعۡبُدُونَ
آنان را كه ستم مىكردند و همپايگانشان و آنهايى را كه به جاى خداى يكتا مىپرستيدند گرد آوريد
Ayah 22مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهۡدُوهُمۡ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡجَحِيمِ
همه را به راه جهنم راه بنماييد
Ayah 23وَقِفُوهُمۡۖ إِنَّهُم مَّسۡـُٔولُونَ
و نگه داريدشان، بايد بازخواست شوند
Ayah 24مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ
چرا يكديگر را يارى نمىكنيد؟
Ayah 25بَلۡ هُمُ ٱلۡيَوۡمَ مُسۡتَسۡلِمُونَ
نه، امروز همه تسليمشوندگانند
Ayah 26وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ
و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند
Ayah 27قَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ كُنتُمۡ تَأۡتُونَنَا عَنِ ٱلۡيَمِينِ
گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمىآمديد
Ayah 28قَالُواْ بَل لَّمۡ تَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ
گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد
Ayah 29وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنِۭۖ بَلۡ كُنتُمۡ قَوۡمࣰ ا طَٰغِينَ
ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد
Ayah 30فَحَقَّ عَلَيۡنَا قَوۡلُ رَبِّنَآۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ
گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم
Ayah 31فَأَغۡوَيۡنَٰكُمۡ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ
ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم
Ayah 32فَإِنَّهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ فِي ٱلۡعَذَابِ مُشۡتَرِكُونَ
در آن روز، همه در عذاب شريكند
Ayah 33إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ
ما با مجرمان چنين مىكنيم
Ayah 34إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ
چون به آنان گفته مىشد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مىكردند،
Ayah 35وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرࣲ مَّجۡنُونِۭ
و مىگفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانهاى خدايانمان را ترك گوييم؟
Ayah 36بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد
Ayah 37إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ
شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد
Ayah 38وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد
Ayah 39إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
مگر بندگان مخلص خدا،
Ayah 40أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقࣱ مَّعۡلُومࣱ
كه آنها راست رزقى معين،
Ayah 41فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ
از ميوهها، و گرامى داشتگانند؛
Ayah 42فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ
در بهشتهاى پرنعمت،
Ayah 43عَلَىٰ سُرُرࣲ مُّتَقَٰبِلِينَ
بر تختهايى كه رو به روى هماند
Ayah 44يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسࣲ مِّن مَّعِينِۭ
و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،
Ayah 45بَيۡضَآءَ لَذَّةࣲ لِّلشَّٰرِبِينَ
سفيد است و نوشندگانش را لذتبخش،
Ayah 46لَا فِيهَا غَوۡلࣱ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ
نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود
Ayah 47وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينࣱ
زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند
Ayah 48كَأَنَّهُنَّ بَيۡضࣱ مَّكۡنُونࣱ
همانند تخم مرغهايى دور از دسترس
Ayah 49فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ
رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند
Ayah 50قَالَ قَآئِلࣱ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينࣱ
يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،
Ayah 51يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ
كه مىگفت: آيا تو از آنها هستى كه تصديق مىكنند؟
Ayah 52أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ
آيا آنگاه كه مُرديم و خاك و استخوان شديم، كيفرمان مىدهند؟
Ayah 53قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ
گويد: مىتوانيد از بالا بنگريد؟
Ayah 54فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ
از بالا بنگرد و او را در ميان آتش دوزخ بيند
Ayah 55قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ
گويدش: به خدا سوگند، نزديك بود كه مرا به هلاكت افكنى
Ayah 56وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ
و اگر موهبت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان مىبودم
Ayah 57أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ
آيا ما را مرگى نيست،
Ayah 58إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ
جز آن مرگ نخستين؟ و ديگر عذابمان نمىكنند؟
Ayah 59إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ
هر آينه اين است كاميابى بزرگ
Ayah 60لِمِثۡلِ هَٰذَا فَلۡيَعۡمَلِ ٱلۡعَٰمِلُونَ
عملكنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند
Ayah 61أَذَٰلِكَ خَيۡرࣱ نُّزُلًا أَمۡ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ
آيا خورش را اين بهتر يا درخت زقوم؟
Ayah 62إِنَّا جَعَلۡنَٰهَا فِتۡنَةࣰ لِّلظَّٰلِمِينَ
ما آن درخت را براى ابتلاى ستمكاران پديد آوردهايم
Ayah 63إِنَّهَا شَجَرَةࣱ تَخۡرُجُ فِيٓ أَصۡلِ ٱلۡجَحِيمِ
درختى است كه از اعماق جهنم مىرويد،
Ayah 64طَلۡعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ
ميوهاش همانند سر شياطين است،
Ayah 65فَإِنَّهُمۡ لَأٓكِلُونَ مِنۡهَا فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ
دوزخيان از آن مىخورند و شكم انباشته مىسازند،
Ayah 66ثُمَّ إِنَّ لَهُمۡ عَلَيۡهَا لَشَوۡبࣰ ا مِّنۡ حَمِيمࣲ
و بر سر آن آميزهاى از آب سوزان مىنوشند
Ayah 67ثُمَّ إِنَّ مَرۡجِعَهُمۡ لَإِلَى ٱلۡجَحِيمِ
سپس بازگشتشان به همان جهنم است
Ayah 68إِنَّهُمۡ أَلۡفَوۡاْ ءَابَآءَهُمۡ ضَآلِّينَ
آنها پدران خود را پيش از خود گمراه يافتند،
Ayah 69فَهُمۡ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمۡ يُهۡرَعُونَ
و بر پى ايشان شتابان مىروند
Ayah 70وَلَقَدۡ ضَلَّ قَبۡلَهُمۡ أَكۡثَرُ ٱلۡأَوَّلِينَ
و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند
Ayah 71وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ
و ما بيمدهندگانى به ميانشان فرستاديم
Ayah 72فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُنذَرِينَ
پس بنگر كه سرانجام آن بيميافتگان چگونه بود
Ayah 73إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
جز بندگان مخلص خدا
Ayah 74وَلَقَدۡ نَادَىٰنَا نُوحࣱ فَلَنِعۡمَ ٱلۡمُجِيبُونَ
نوح ما را ندا داد و ما چه نيك پاسخدهندهاى بوديم
Ayah 75وَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ
او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم
Ayah 76وَجَعَلۡنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلۡبَاقِينَ
و فرزندانش را باقى گذاشتيم
Ayah 77وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ
و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم
Ayah 78سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحࣲ فِي ٱلۡعَٰلَمِينَ
سلام بر نوح باد، در سراسر جهان
Ayah 79إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم
Ayah 80إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
او از بندگان مؤمن ما بود
Ayah 81ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ
سپس ديگران را غرقه ساختيم
Ayah 82۞وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبۡرَٰهِيمَ
ابراهيم از پيروان او بود
Ayah 83إِذۡ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلۡبࣲ سَلِيمٍ
آنگاه كه با دلى رسته از ترديد روى به پروردگارش آورد
Ayah 84إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَاذَا تَعۡبُدُونَ
به پدرش و قومش گفت: چه مىپرستيد؟
Ayah 85أَئِفۡكًا ءَالِهَةࣰ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ
آيا به جاى خداى يكتا، خدايان دروغين را مىخواهيد؟
Ayah 86فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
به پروردگار جهانيان چه گمان داريد؟
Ayah 87فَنَظَرَ نَظۡرَةࣰ فِي ٱلنُّجُومِ
نگاهى به ستارگان كرد،
Ayah 88فَقَالَ إِنِّي سَقِيمࣱ
و گفت: من بيمارم
Ayah 89فَتَوَلَّوۡاْ عَنۡهُ مُدۡبِرِينَ
از او رويگردان شدند و بازگشتند
Ayah 90فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمۡ فَقَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ
پنهانى نزد خدايانشان آمد و گفت: چيزى نمىخوريد؟
Ayah 91مَا لَكُمۡ لَا تَنطِقُونَ
چرا سخن نمىگوييد؟
Ayah 92فَرَاغَ عَلَيۡهِمۡ ضَرۡبَۢا بِٱلۡيَمِينِ
و در نهان، دستى به قوت بر آنها زد
Ayah 93فَأَقۡبَلُوٓاْ إِلَيۡهِ يَزِفُّونَ
قومش شتابان نزدش آمدند
Ayah 94قَالَ أَتَعۡبُدُونَ مَا تَنۡحِتُونَ
گفت: آيا چيزهايى را كه خود مىتراشيد مىپرستيد؟
Ayah 95وَٱللَّهُ خَلَقَكُمۡ وَمَا تَعۡمَلُونَ
خداى يكتاست كه شما و هر چه مىسازيد، آفريده است
Ayah 96قَالُواْ ٱبۡنُواْ لَهُۥ بُنۡيَٰنࣰ ا فَأَلۡقُوهُ فِي ٱلۡجَحِيمِ
گفتند: برايش بنايى برآوريد و در آتشش اندازيد
Ayah 97فَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدࣰ ا فَجَعَلۡنَٰهُمُ ٱلۡأَسۡفَلِينَ
خواستند تا بدانديشى كنند، ما نيز آنها را زيردست گردانيديم
Ayah 98وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهۡدِينِ
گفت: من به سوى پروردگارم مىروم، او مرا راهنمايى خواهد كرد؛
Ayah 99رَبِّ هَبۡ لِي مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ
اى پروردگار من، مرا فرزندى صالح عطا كن
Ayah 100فَبَشَّرۡنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمࣲ
پس او را به پسرى بردبار مژده داديم
Ayah 101فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعۡيَ قَالَ يَٰبُنَيَّ إِنِّيٓ أَرَىٰ فِي ٱلۡمَنَامِ أَنِّيٓ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ
چون با پدر به جايى رسيد كه بايد به كار بپردازند، گفت: اى پسركم، در خواب ديدهام كه تو را ذبح مىكنم. بنگر كه چه مىانديشى. گفت: اى پدر، به هر چه مأمور شدهاى عمل كن، كه اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهى يافت
Ayah 102فَلَمَّآ أَسۡلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلۡجَبِينِ
چون هر دو تسليم شدند و او را به پيشانى افكند،
Ayah 103وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ
ما ندايش داديم: اى ابراهيم،
Ayah 104قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
خوابت را به حقيقت پيوستى. و ما نيكوكاران را چنين پاداش مىدهيم
Ayah 105إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ
اين آزمايشى آشكارا بود
Ayah 106وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمࣲ
و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم
Ayah 107وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ
و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم
Ayah 108سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ
سلام بر ابراهيم
Ayah 109كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم
Ayah 110إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
او از بندگان مؤمن ما بود
Ayah 111وَبَشَّرۡنَٰهُ بِإِسۡحَٰقَ نَبِيࣰّ ا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ
او را به اسحاق، پيامبرى شايسته، مژده داديم
Ayah 112وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنࣱ وَظَالِمࣱ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينࣱ
او و اسحاق را بركت داديم. و از فرزندانشان بعضى نيكوكار هستند و بعضى به آشكارا بر خود ستمكار
Ayah 113وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ
ما به موسى و هارون نعمت داديم
Ayah 114وَنَجَّيۡنَٰهُمَا وَقَوۡمَهُمَا مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ
آن دو و مردمشان را از رنجى بزرگ نجات بخشيديم
Ayah 115وَنَصَرۡنَٰهُمۡ فَكَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ
آنان را يارى داديم تا پيروز شدند
Ayah 116وَءَاتَيۡنَٰهُمَا ٱلۡكِتَٰبَ ٱلۡمُسۡتَبِينَ
و كتابى روشنگرشان داديم
Ayah 117وَهَدَيۡنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ
و به راه راست هدايتشان كرديم
Ayah 118وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِمَا فِي ٱلۡأٓخِرِينَ
و نام نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم
Ayah 119سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ
سلام بر موسى و هارون
Ayah 120إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم
Ayah 121إِنَّهُمَا مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
آن دو از بندگان مؤمن ما بودند
Ayah 122وَإِنَّ إِلۡيَاسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
و الياس از پيامبران بود
Ayah 123إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ
به مردم خود گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
Ayah 124أَتَدۡعُونَ بَعۡلࣰ ا وَتَذَرُونَ أَحۡسَنَ ٱلۡخَٰلِقِينَ
آيا بَعل را به خدايى مىخوانيد، و آن بهترين آفرينندگان را وامىگذاريد؟
Ayah 125ٱللَّهَ رَبَّكُمۡ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ
پروردگار شما و پروردگار نياكانتان، خداى يكتاست
Ayah 126فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ
پس تكذيبش كردند و آنان از احضارشدگانند
Ayah 127إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
مگر بندگان مخلص خدا
Ayah 128وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ
و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم
Ayah 129سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلۡ يَاسِينَ
سلام بر خاندان الياس
Ayah 130إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ
ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مىدهيم
Ayah 131إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
او از بندگان مؤمن ما بود
Ayah 132وَإِنَّ لُوطࣰ ا لَّمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
و لوط از پيامبران بود
Ayah 133إِذۡ نَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ
او و همه كسانش را نجات داديم
Ayah 134إِلَّا عَجُوزࣰ ا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ
مگر پيرزنى كه با مردم شهر بماند
Ayah 135ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ
سپس ديگران را هلاك كرديم
Ayah 136وَإِنَّكُمۡ لَتَمُرُّونَ عَلَيۡهِم مُّصۡبِحِينَ
شما بر آنها مىگذريد، بامدادان،
Ayah 137وَبِٱلَّيۡلِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ
و شامگاهان. آيا تعقل نمىكنيد؟
Ayah 138وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
و يونس از پيامبران بود
Ayah 139إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ
چون به آن كشتى پر از مردم گريخت،
Ayah 140فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ
قرعه زدند و او در قرعه مغلوب شد
Ayah 141فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمࣱ
ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود
Ayah 142فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ
پس اگر نه از تسبيحگويان مىبود،
Ayah 143لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ
تا روز قيامت در شكم ماهى مىماند
Ayah 144۞فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمࣱ
پس او را كه بيمار بود به خشكى افكنديم،
Ayah 145وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةࣰ مِّن يَقۡطِينࣲ
و بر فراز سرش بوته كدويى رويانيديم
Ayah 146وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ
و او را به رسالت بر صد هزار كس و بيشتر فرستاديم
Ayah 147فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينࣲ
آنها ايمان آوردند و تا زنده بودند، برخورداريشان داديم
Ayah 148فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَلِرَبِّكَ ٱلۡبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلۡبَنُونَ
از ايشان بپرس: آيا دختران از آن پروردگار تو باشند و پسران از آن ايشان؟
Ayah 149أَمۡ خَلَقۡنَا ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثࣰ ا وَهُمۡ شَٰهِدُونَ
آيا وقتى كه ما ملائكه را زن مىآفريديم آنها مىديدند؟
Ayah 150أَلَآ إِنَّهُم مِّنۡ إِفۡكِهِمۡ لَيَقُولُونَ
آگاه باش كه از دروغگوييشان است كه مىگويند
Ayah 151وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمۡ لَكَٰذِبُونَ
خدا صاحب فرزند است. دروغ مىگويند
Ayah 152أَصۡطَفَى ٱلۡبَنَاتِ عَلَى ٱلۡبَنِينَ
آيا خدا دختران را بر پسران برترى داد؟
Ayah 153مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ
شما را چه مىشود؟ چگونه قضاوت مىكنيد؟
Ayah 154أَفَلَا تَذَكَّرُونَ
آيا نمىانديشيد؟
Ayah 155أَمۡ لَكُمۡ سُلۡطَٰنࣱ مُّبِينࣱ
يا بر ادعاى خود دليل روشنى داريد؟
Ayah 156فَأۡتُواْ بِكِتَٰبِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ
اگر راست مىگوييد كتابتان را بياوريد
Ayah 157وَجَعَلُواْ بَيۡنَهُۥ وَبَيۡنَ ٱلۡجِنَّةِ نَسَبࣰ اۚ وَلَقَدۡ عَلِمَتِ ٱلۡجِنَّةُ إِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ
و ميان خدا و جنيان خويشاوندى قائل شدند و جنيان مىدانند كه احضارشدگانند
Ayah 158سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ
از آن وصف كه مىآورند خدا منزه است
Ayah 159إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
مگر بندگان مخلص خدا
Ayah 160فَإِنَّكُمۡ وَمَا تَعۡبُدُونَ
شما و بتانى كه مىپرستيد،
Ayah 161مَآ أَنتُمۡ عَلَيۡهِ بِفَٰتِنِينَ
نتوانستيد مفتون بتان كنيد،
Ayah 162إِلَّا مَنۡ هُوَ صَالِ ٱلۡجَحِيمِ
مگر آن كس را كه راهى جهنم باشد
Ayah 163وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامࣱ مَّعۡلُومࣱ
و هيچ كس از ما نيست مگر آنكه جايى معين دارد
Ayah 164وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلصَّآفُّونَ
هر آينه ما صف زدگانيم
Ayah 165وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡمُسَبِّحُونَ
و هر آينه ما تسبيحگويندگانيم
Ayah 166وَإِن كَانُواْ لَيَقُولُونَ
اگر چه مىگفتند
Ayah 167لَوۡ أَنَّ عِندَنَا ذِكۡرࣰ ا مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ
اگر از پيشينيان نزد ما كتابى مانده بود،
Ayah 168لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
ما از بندگان مخلص خدا مىبوديم
Ayah 169فَكَفَرُواْ بِهِۦۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ
آنها به آن كتاب كافر شدند، و زودا كه خواهند فهميد
Ayah 170وَلَقَدۡ سَبَقَتۡ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلۡمُرۡسَلِينَ
ما در باره بندگانمان كه به رسالت مىفرستيم از پيش تصميم گرفتهايم،
Ayah 171إِنَّهُمۡ لَهُمُ ٱلۡمَنصُورُونَ
كه هر آينه آنان يارى مىشوند
Ayah 172وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ
و لشكر ما خود غالبند
Ayah 173فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينࣲ
پس تا مدتى از آنها روى بگردان
Ayah 174وَأَبۡصِرۡهُمۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ
عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد
Ayah 175أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ
آيا عذاب ما را به شتاب مىطلبند؟
Ayah 176فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمۡ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلۡمُنذَرِينَ
چون عذاب به ساحتشان فراز آيد، اين بيمدادهشدگان چه بامداد بدى خواهند داشت
Ayah 177وَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينࣲ
از آنها تا چندى روى بگردان
Ayah 178وَأَبۡصِرۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ
پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد
Ayah 179سُبۡحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلۡعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
منزه است پروردگار تو -آن پروردگار پيروزمند- از هر چه به وصف او مىگويند
Ayah 180وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلۡمُرۡسَلِينَ
سلام بر پيامبران،
Ayah 181وَٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
و حمد از آن پروردگار جهانيان است
Ayah 182