سوره As-Saaffaat — Those drawn up in Ranks

سوره As-Saaffaat (Those drawn up in Ranks) — 37/114 · 182 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.

وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفࣰّ ا

سوگند به آن فرشتگان كه براى نيايش صف بسته‌اند،

Ayah 1

فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجۡرࣰ ا

سوگند به آن فرشتگان كه ابرها را مى‌رانند،

Ayah 2

فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكۡرًا

سوگند به آن فرشتگان كه ذكر خدا را مى‌خوانند،

Ayah 3

إِنَّ إِلَٰهَكُمۡ لَوَٰحِدࣱ‏

كه خداى شما خدايى يكتاست

Ayah 4

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا وَرَبُّ ٱلۡمَشَٰرِقِ

پروردگار آسمانها و زمين است و هر چه در ميان آنهاست. و پروردگار مشرقهاست

Ayah 5

إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنۡيَا بِزِينَةٍ ٱلۡكَوَاكِبِ

ما آسمان فرودين را به زينت ستارگان بياراستيم

Ayah 6

وَحِفۡظࣰ ا مِّن كُلِّ شَيۡطَٰنࣲ مَّارِدࣲ‏

و از هر شيطان نافرمان نگه داشتيم

Ayah 7

لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلۡمَلَإِ ٱلۡأَعۡلَىٰ وَيُقۡذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبࣲ‏

تا سخن ساكنان عالم بالا را نشنوند و از هر سوى رانده شوند

Ayah 8

دُحُورࣰ اۖ وَلَهُمۡ عَذَابࣱ وَاصِبٌ

تا دور گردند و براى آنهاست عذابى دايم

Ayah 9

إِلَّا مَنۡ خَطِفَ ٱلۡخَطۡفَةَ فَأَتۡبَعَهُۥ شِهَابࣱ ثَاقِبࣱ‏

مگر آن شيطان كه ناگهان چيزى بربايد و ناگهان شهابى ثاقب دنبالش كند

Ayah 10

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَهُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَم مَّنۡ خَلَقۡنَآۚ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّن طِينࣲ لَّازِبِۭ

پس، از كافران بپرس كه آيا آفرينش آنها دشوارتر است يا آنچه ما آفريده‌ايم. ما آنها را از گِلى چسبنده آفريده‌ايم

Ayah 11

بَلۡ عَجِبۡتَ وَيَسۡخَرُونَ

تو در شگفت شدى و آنها مسخره مى‌كنند

Ayah 12

وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذۡكُرُونَ

و چون به آنها پند داده شود، پند نمى‌پذيرند

Ayah 13

وَإِذَا رَأَوۡاْ ءَايَةࣰ يَسۡتَسۡخِرُونَ

و چون آيه‌اى ببينند، از يكديگر مى‌خواهند تا به ريشخندش گيرند

Ayah 14

وَقَالُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرࣱ مُّبِينٌ

و مى‌گويند: اين چيزى جز جادويى آشكار نيست،

Ayah 15

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ

آيا وقتى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ما را زنده مى‌كنند؟

Ayah 16

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ

يا نياكان ما را؟

Ayah 17

قُلۡ نَعَمۡ وَأَنتُمۡ دَٰخِرُونَ

بگو: بلى، و شما خوار و بيچاره مى‌شويد

Ayah 18

فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةࣱ وَٰحِدَةࣱ فَإِذَا هُمۡ يَنظُرُونَ

و آنان خود خواهند ديد كه به يك فرمان همه را زنده مى‌كنند

Ayah 19

وَقَالُواْ يَٰوَيۡلَنَا هَٰذَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ

مى‌گويند: واى بر ما، اين همان روز جزاست

Ayah 20

هَٰذَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ

اين همان روز داورى است كه دروغش مى‌پنداشتيد

Ayah 21

۞ٱحۡشُرُواْ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ وَأَزۡوَٰجَهُمۡ وَمَا كَانُواْ يَعۡبُدُونَ

آنان را كه ستم مى‌كردند و همپايگانشان و آنهايى را كه به جاى خداى يكتا مى‌پرستيدند گرد آوريد

Ayah 22

مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهۡدُوهُمۡ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡجَحِيمِ

همه را به راه جهنم راه بنماييد

Ayah 23

وَقِفُوهُمۡۖ إِنَّهُم مَّسۡـُٔولُونَ

و نگه داريدشان، بايد بازخواست شوند

Ayah 24

مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ

چرا يكديگر را يارى نمى‌كنيد؟

Ayah 25

بَلۡ هُمُ ٱلۡيَوۡمَ مُسۡتَسۡلِمُونَ

نه، امروز همه تسليم‌شوندگانند

Ayah 26

وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ

و آنگاه روى به يكديگر كنند و بپرسند

Ayah 27

قَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ كُنتُمۡ تَأۡتُونَنَا عَنِ ٱلۡيَمِينِ

گويند: شما بوديد كه از در نيكخواهى بر ما درمى‌آمديد

Ayah 28

قَالُواْ بَل لَّمۡ تَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ

گويند: نه، شما ايمان نياورده بوديد

Ayah 29

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنِۭۖ بَلۡ كُنتُمۡ قَوۡمࣰ ا طَٰغِينَ

ما را بر شما هيچ تسلطى نبود. شما خود مردمانى نافرمان بوديد

Ayah 30

فَحَقَّ عَلَيۡنَا قَوۡلُ رَبِّنَآۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ

گفته پروردگارمان بر ما ثابت شد. اكنون بايد بچشيم

Ayah 31

فَأَغۡوَيۡنَٰكُمۡ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ

ما شما را گمراه كرديم و خود نيز گمراه بوديم

Ayah 32

فَإِنَّهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ فِي ٱلۡعَذَابِ مُشۡتَرِكُونَ

در آن روز، همه در عذاب شريكند

Ayah 33

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ

ما با مجرمان چنين مى‌كنيم

Ayah 34

إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ

چون به آنان گفته مى‌شد كه جز خداى يكتا خدايى نيست تكبر مى‌كردند،

Ayah 35

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرࣲ مَّجۡنُونِۭ

و مى‌گفتند: آيا به خاطر شاعر ديوانه‌اى خدايانمان را ترك گوييم؟

Ayah 36

بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

نه، آن پيامبر حق را آورد و پيامبران پيشين را تصديق كرد

Ayah 37

إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ

شما عذاب دردآور را خواهيد چشيد

Ayah 38

وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ

جز در برابر اعمالتان كيفر نخواهيد ديد

Ayah 39

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

مگر بندگان مخلص خدا،

Ayah 40

أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقࣱ مَّعۡلُومࣱ‏

كه آنها راست رزقى معين،

Ayah 41

فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ

از ميوه‌ها، و گرامى داشتگانند؛

Ayah 42

فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ

در بهشتهاى پرنعمت،

Ayah 43

عَلَىٰ سُرُرࣲ مُّتَقَٰبِلِينَ

بر تختهايى كه رو به روى هم‌اند

Ayah 44

يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسࣲ مِّن مَّعِينِۭ

و جامى از چشمه خوشگوار ميانشان به گردش درآيد،

Ayah 45

بَيۡضَآءَ لَذَّةࣲ لِّلشَّٰرِبِينَ

سفيد است و نوشندگانش را لذت‌بخش،

Ayah 46

لَا فِيهَا غَوۡلࣱ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ

نه عقل از آن تباهى گيرد و نه نوشنده مست شود

Ayah 47

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينࣱ‏

زنانى درشت چشم كه تنها به شوهران خود نظر دارند، همدم آنهايند

Ayah 48

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضࣱ مَّكۡنُونࣱ‏

همانند تخم مرغهايى دور از دسترس

Ayah 49

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ

رو به يكديگر كنند و به گفت و گو پردازند

Ayah 50

قَالَ قَآئِلࣱ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينࣱ‏

يكى از آنها گويد: مرا همنشينى بود،

Ayah 51

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ

كه مى‌گفت: آيا تو از آنها هستى كه تصديق مى‌كنند؟

Ayah 52

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰ ا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ

آيا آنگاه كه مُرديم و خاك و استخوان شديم، كيفرمان مى‌دهند؟

Ayah 53

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

گويد: مى‌توانيد از بالا بنگريد؟

Ayah 54

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ

از بالا بنگرد و او را در ميان آتش دوزخ بيند

Ayah 55

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ

گويدش: به خدا سوگند، نزديك بود كه مرا به هلاكت افكنى

Ayah 56

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ

و اگر موهبت پروردگارم نبود، من نيز از احضارشدگان مى‌بودم

Ayah 57

أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ

آيا ما را مرگى نيست،

Ayah 58

إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ

جز آن مرگ نخستين؟ و ديگر عذابمان نمى‌كنند؟

Ayah 59

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ

هر آينه اين است كاميابى بزرگ

Ayah 60

لِمِثۡلِ هَٰذَا فَلۡيَعۡمَلِ ٱلۡعَٰمِلُونَ

عمل‌كنندگان بايد براى چنين پاداشى عمل كنند

Ayah 61

أَذَٰلِكَ خَيۡرࣱ نُّزُلًا أَمۡ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ

آيا خورش را اين بهتر يا درخت زقوم؟

Ayah 62

إِنَّا جَعَلۡنَٰهَا فِتۡنَةࣰ لِّلظَّٰلِمِينَ

ما آن درخت را براى ابتلاى ستمكاران پديد آورده‌ايم

Ayah 63

إِنَّهَا شَجَرَةࣱ تَخۡرُجُ فِيٓ أَصۡلِ ٱلۡجَحِيمِ

درختى است كه از اعماق جهنم مى‌رويد،

Ayah 64

طَلۡعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ

ميوه‌اش همانند سر شياطين است،

Ayah 65

فَإِنَّهُمۡ لَأٓكِلُونَ مِنۡهَا فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ

دوزخيان از آن مى‌خورند و شكم انباشته مى‌سازند،

Ayah 66

ثُمَّ إِنَّ لَهُمۡ عَلَيۡهَا لَشَوۡبࣰ ا مِّنۡ حَمِيمࣲ‏

و بر سر آن آميزه‌اى از آب سوزان مى‌نوشند

Ayah 67

ثُمَّ إِنَّ مَرۡجِعَهُمۡ لَإِلَى ٱلۡجَحِيمِ

سپس بازگشتشان به همان جهنم است

Ayah 68

إِنَّهُمۡ أَلۡفَوۡاْ ءَابَآءَهُمۡ ضَآلِّينَ

آنها پدران خود را پيش از خود گمراه يافتند،

Ayah 69

فَهُمۡ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمۡ يُهۡرَعُونَ

و بر پى ايشان شتابان مى‌روند

Ayah 70

وَلَقَدۡ ضَلَّ قَبۡلَهُمۡ أَكۡثَرُ ٱلۡأَوَّلِينَ

و پيش از آنها بيشتر پيشينيان گمراه شدند

Ayah 71

وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ

و ما بيم‌دهندگانى به ميانشان فرستاديم

Ayah 72

فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُنذَرِينَ

پس بنگر كه سرانجام آن بيم‌يافتگان چگونه بود

Ayah 73

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

جز بندگان مخلص خدا

Ayah 74

وَلَقَدۡ نَادَىٰنَا نُوحࣱ فَلَنِعۡمَ ٱلۡمُجِيبُونَ

نوح ما را ندا داد و ما چه نيك پاسخ‌دهنده‌اى بوديم

Ayah 75

وَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ

او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم

Ayah 76

وَجَعَلۡنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلۡبَاقِينَ

و فرزندانش را باقى گذاشتيم

Ayah 77

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ

و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى نهاديم

Ayah 78

سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحࣲ فِي ٱلۡعَٰلَمِينَ

سلام بر نوح باد، در سراسر جهان

Ayah 79

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم

Ayah 80

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

او از بندگان مؤمن ما بود

Ayah 81

ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ

سپس ديگران را غرقه ساختيم

Ayah 82

۞وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبۡرَٰهِيمَ

ابراهيم از پيروان او بود

Ayah 83

إِذۡ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلۡبࣲ سَلِيمٍ

آنگاه كه با دلى رسته از ترديد روى به پروردگارش آورد

Ayah 84

إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَاذَا تَعۡبُدُونَ

به پدرش و قومش گفت: چه مى‌پرستيد؟

Ayah 85

أَئِفۡكًا ءَالِهَةࣰ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ

آيا به جاى خداى يكتا، خدايان دروغين را مى‌خواهيد؟

Ayah 86

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

به پروردگار جهانيان چه گمان داريد؟

Ayah 87

فَنَظَرَ نَظۡرَةࣰ فِي ٱلنُّجُومِ

نگاهى به ستارگان كرد،

Ayah 88

فَقَالَ إِنِّي سَقِيمࣱ‏

و گفت: من بيمارم

Ayah 89

فَتَوَلَّوۡاْ عَنۡهُ مُدۡبِرِينَ

از او رويگردان شدند و بازگشتند

Ayah 90

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمۡ فَقَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ

پنهانى نزد خدايانشان آمد و گفت: چيزى نمى‌خوريد؟

Ayah 91

مَا لَكُمۡ لَا تَنطِقُونَ

چرا سخن نمى‌گوييد؟

Ayah 92

فَرَاغَ عَلَيۡهِمۡ ضَرۡبَۢا بِٱلۡيَمِينِ

و در نهان، دستى به قوت بر آنها زد

Ayah 93

فَأَقۡبَلُوٓاْ إِلَيۡهِ يَزِفُّونَ

قومش شتابان نزدش آمدند

Ayah 94

قَالَ أَتَعۡبُدُونَ مَا تَنۡحِتُونَ

گفت: آيا چيزهايى را كه خود مى‌تراشيد مى‌پرستيد؟

Ayah 95

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمۡ وَمَا تَعۡمَلُونَ

خداى يكتاست كه شما و هر چه مى‌سازيد، آفريده است

Ayah 96

قَالُواْ ٱبۡنُواْ لَهُۥ بُنۡيَٰنࣰ ا فَأَلۡقُوهُ فِي ٱلۡجَحِيمِ

گفتند: برايش بنايى برآوريد و در آتشش اندازيد

Ayah 97

فَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدࣰ ا فَجَعَلۡنَٰهُمُ ٱلۡأَسۡفَلِينَ

خواستند تا بدانديشى كنند، ما نيز آنها را زيردست گردانيديم

Ayah 98

وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهۡدِينِ

گفت: من به سوى پروردگارم مى‌روم، او مرا راهنمايى خواهد كرد؛

Ayah 99

رَبِّ هَبۡ لِي مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

اى پروردگار من، مرا فرزندى صالح عطا كن

Ayah 100

فَبَشَّرۡنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمࣲ‏

پس او را به پسرى بردبار مژده داديم

Ayah 101

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعۡيَ قَالَ يَٰبُنَيَّ إِنِّيٓ أَرَىٰ فِي ٱلۡمَنَامِ أَنِّيٓ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ

چون با پدر به جايى رسيد كه بايد به كار بپردازند، گفت: اى پسركم، در خواب ديده‌ام كه تو را ذبح مى‌كنم. بنگر كه چه مى‌انديشى. گفت: اى پدر، به هر چه مأمور شده‌اى عمل كن، كه اگر خدا بخواهد مرا از صابران خواهى يافت

Ayah 102

فَلَمَّآ أَسۡلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلۡجَبِينِ

چون هر دو تسليم شدند و او را به پيشانى افكند،

Ayah 103

وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ

ما ندايش داديم: اى ابراهيم،

Ayah 104

قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

خوابت را به حقيقت پيوستى. و ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم

Ayah 105

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ

اين آزمايشى آشكارا بود

Ayah 106

وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمࣲ‏

و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم

Ayah 107

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ

و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم

Ayah 108

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ

سلام بر ابراهيم

Ayah 109

كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم

Ayah 110

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

او از بندگان مؤمن ما بود

Ayah 111

وَبَشَّرۡنَٰهُ بِإِسۡحَٰقَ نَبِيࣰّ ا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ

او را به اسحاق، پيامبرى شايسته، مژده داديم

Ayah 112

وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنࣱ وَظَالِمࣱ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينࣱ‏

او و اسحاق را بركت داديم. و از فرزندانشان بعضى نيكوكار هستند و بعضى به آشكارا بر خود ستمكار

Ayah 113

وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

ما به موسى و هارون نعمت داديم

Ayah 114

وَنَجَّيۡنَٰهُمَا وَقَوۡمَهُمَا مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ

آن دو و مردمشان را از رنجى بزرگ نجات بخشيديم

Ayah 115

وَنَصَرۡنَٰهُمۡ فَكَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ

آنان را يارى داديم تا پيروز شدند

Ayah 116

وَءَاتَيۡنَٰهُمَا ٱلۡكِتَٰبَ ٱلۡمُسۡتَبِينَ

و كتابى روشنگرشان داديم

Ayah 117

وَهَدَيۡنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ

و به راه راست هدايتشان كرديم

Ayah 118

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِمَا فِي ٱلۡأٓخِرِينَ

و نام نيكشان را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم

Ayah 119

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ

سلام بر موسى و هارون

Ayah 120

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم

Ayah 121

إِنَّهُمَا مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

آن دو از بندگان مؤمن ما بودند

Ayah 122

وَإِنَّ إِلۡيَاسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

و الياس از پيامبران بود

Ayah 123

إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ

به مردم خود گفت: آيا پروا نمى‌كنيد؟

Ayah 124

أَتَدۡعُونَ بَعۡلࣰ ا وَتَذَرُونَ أَحۡسَنَ ٱلۡخَٰلِقِينَ

آيا بَعل را به خدايى مى‌خوانيد، و آن بهترين آفرينندگان را وامى‌گذاريد؟

Ayah 125

ٱللَّهَ رَبَّكُمۡ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ

پروردگار شما و پروردگار نياكانتان، خداى يكتاست

Ayah 126

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ

پس تكذيبش كردند و آنان از احضارشدگانند

Ayah 127

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

مگر بندگان مخلص خدا

Ayah 128

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ

و نام نيك او را در نسلهاى بعد باقى گذاشتيم

Ayah 129

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلۡ يَاسِينَ

سلام بر خاندان الياس

Ayah 130

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

ما نيكوكاران را اينچنين پاداش مى‌دهيم

Ayah 131

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

او از بندگان مؤمن ما بود

Ayah 132

وَإِنَّ لُوطࣰ ا لَّمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

و لوط از پيامبران بود

Ayah 133

إِذۡ نَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ

او و همه كسانش را نجات داديم

Ayah 134

إِلَّا عَجُوزࣰ ا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ

مگر پيرزنى كه با مردم شهر بماند

Ayah 135

ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ

سپس ديگران را هلاك كرديم

Ayah 136

وَإِنَّكُمۡ لَتَمُرُّونَ عَلَيۡهِم مُّصۡبِحِينَ

شما بر آنها مى‌گذريد، بامدادان،

Ayah 137

وَبِٱلَّيۡلِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ

و شامگاهان. آيا تعقل نمى‌كنيد؟

Ayah 138

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

و يونس از پيامبران بود

Ayah 139

إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ

چون به آن كشتى پر از مردم گريخت،

Ayah 140

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ

قرعه زدند و او در قرعه مغلوب شد

Ayah 141

فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمࣱ‏

ماهى ببلعيدش و او در خور سرزنش بود

Ayah 142

فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ

پس اگر نه از تسبيح‌گويان مى‌بود،

Ayah 143

لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ

تا روز قيامت در شكم ماهى مى‌ماند

Ayah 144

۞فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمࣱ‏

پس او را كه بيمار بود به خشكى افكنديم،

Ayah 145

وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةࣰ مِّن يَقۡطِينࣲ‏

و بر فراز سرش بوته كدويى رويانيديم

Ayah 146

وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ

و او را به رسالت بر صد هزار كس و بيشتر فرستاديم

Ayah 147

فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينࣲ‏

آنها ايمان آوردند و تا زنده بودند، برخورداريشان داديم

Ayah 148

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَلِرَبِّكَ ٱلۡبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلۡبَنُونَ

از ايشان بپرس: آيا دختران از آن پروردگار تو باشند و پسران از آن ايشان؟

Ayah 149

أَمۡ خَلَقۡنَا ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثࣰ ا وَهُمۡ شَٰهِدُونَ

آيا وقتى كه ما ملائكه را زن مى‌آفريديم آنها مى‌ديدند؟

Ayah 150

أَلَآ إِنَّهُم مِّنۡ إِفۡكِهِمۡ لَيَقُولُونَ

آگاه باش كه از دروغگوييشان است كه مى‌گويند

Ayah 151

وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمۡ لَكَٰذِبُونَ

خدا صاحب فرزند است. دروغ مى‌گويند

Ayah 152

أَصۡطَفَى ٱلۡبَنَاتِ عَلَى ٱلۡبَنِينَ

آيا خدا دختران را بر پسران برترى داد؟

Ayah 153

مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ

شما را چه مى‌شود؟ چگونه قضاوت مى‌كنيد؟

Ayah 154

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

آيا نمى‌انديشيد؟

Ayah 155

أَمۡ لَكُمۡ سُلۡطَٰنࣱ مُّبِينࣱ‏

يا بر ادعاى خود دليل روشنى داريد؟

Ayah 156

فَأۡتُواْ بِكِتَٰبِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ

اگر راست مى‌گوييد كتابتان را بياوريد

Ayah 157

وَجَعَلُواْ بَيۡنَهُۥ وَبَيۡنَ ٱلۡجِنَّةِ نَسَبࣰ اۚ وَلَقَدۡ عَلِمَتِ ٱلۡجِنَّةُ إِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ

و ميان خدا و جنيان خويشاوندى قائل شدند و جنيان مى‌دانند كه احضارشدگانند

Ayah 158

سُبۡحَٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ

از آن وصف كه مى‌آورند خدا منزه است

Ayah 159

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

مگر بندگان مخلص خدا

Ayah 160

فَإِنَّكُمۡ وَمَا تَعۡبُدُونَ

شما و بتانى كه مى‌پرستيد،

Ayah 161

مَآ أَنتُمۡ عَلَيۡهِ بِفَٰتِنِينَ

نتوانستيد مفتون بتان كنيد،

Ayah 162

إِلَّا مَنۡ هُوَ صَالِ ٱلۡجَحِيمِ

مگر آن كس را كه راهى جهنم باشد

Ayah 163

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامࣱ مَّعۡلُومࣱ‏

و هيچ كس از ما نيست مگر آنكه جايى معين دارد

Ayah 164

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلصَّآفُّونَ

هر آينه ما صف زدگانيم

Ayah 165

وَإِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡمُسَبِّحُونَ

و هر آينه ما تسبيح‌گويندگانيم

Ayah 166

وَإِن كَانُواْ لَيَقُولُونَ

اگر چه مى‌گفتند

Ayah 167

لَوۡ أَنَّ عِندَنَا ذِكۡرࣰ ا مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ

اگر از پيشينيان نزد ما كتابى مانده بود،

Ayah 168

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ

ما از بندگان مخلص خدا مى‌بوديم

Ayah 169

فَكَفَرُواْ بِهِۦۖ فَسَوۡفَ يَعۡلَمُونَ

آنها به آن كتاب كافر شدند، و زودا كه خواهند فهميد

Ayah 170

وَلَقَدۡ سَبَقَتۡ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلۡمُرۡسَلِينَ

ما در باره بندگانمان كه به رسالت مى‌فرستيم از پيش تصميم گرفته‌ايم،

Ayah 171

إِنَّهُمۡ لَهُمُ ٱلۡمَنصُورُونَ

كه هر آينه آنان يارى مى‌شوند

Ayah 172

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلۡغَٰلِبُونَ

و لشكر ما خود غالبند

Ayah 173

فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينࣲ‏

پس تا مدتى از آنها روى بگردان

Ayah 174

وَأَبۡصِرۡهُمۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ

عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد

Ayah 175

أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ

آيا عذاب ما را به شتاب مى‌طلبند؟

Ayah 176

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمۡ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلۡمُنذَرِينَ

چون عذاب به ساحتشان فراز آيد، اين بيم‌داده‌شدگان چه بامداد بدى خواهند داشت

Ayah 177

وَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ حِينࣲ‏

از آنها تا چندى روى بگردان

Ayah 178

وَأَبۡصِرۡ فَسَوۡفَ يُبۡصِرُونَ

پس عاقبتشان را ببين، آنها نيز خواهند ديد

Ayah 179

سُبۡحَٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلۡعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ

منزه است پروردگار تو -آن پروردگار پيروزمند- از هر چه به وصف او مى‌گويند

Ayah 180

وَسَلَٰمٌ عَلَى ٱلۡمُرۡسَلِينَ

سلام بر پيامبران،

Ayah 181

وَٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

و حمد از آن پروردگار جهانيان است

Ayah 182