سوره Abasa — He frowned

سوره Abasa (He frowned) — 80/114 · 42 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ

روى را ترش كرد و سر برگردانيد

Ayah 1

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ

چون آن نابينا به نزدش آمد

Ayah 2

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ

و تو چه دانى، شايد كه او پاكيزه شود،

Ayah 3

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ

يا پند گيرد و پند تو سودمندش افتد

Ayah 4

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ

اما آن كه او توانگر است،

Ayah 5

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ

تو روى خود بدو مى‌كنى

Ayah 6

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

و اگر هم پاك نگردد چيزى بر عهده تو نيست

Ayah 7

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ

و اما آن كه دوان‌دوان به نزد تو مى‌آيد،

Ayah 8

وَهُوَ يَخۡشَىٰ

و مى‌ترسد،

Ayah 9

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ

تو از او به ديگرى مى‌پردازى

Ayah 10

كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةࣱ‏

آرى، اين قرآن اندرزى است،

Ayah 11

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

پس هر كه خواهد از آن پند گيرد

Ayah 12

فِي صُحُفࣲ مُّكَرَّمَةࣲ‏

در صحيفه‌هايى گرامى،

Ayah 13

مَّرۡفُوعَةࣲ مُّطَهَّرَةِۭ

بلندقدر و پاكيزه،

Ayah 14

بِأَيۡدِي سَفَرَةࣲ‏

به دست كاتبانى،

Ayah 15

كِرَامِۭ بَرَرَةࣲ‏

بزرگوار و نيكوكار

Ayah 16

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ

مرگ بر آدمى باد كه چه ناسپاس است

Ayah 17

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ

او را از چه آفريده است؟

Ayah 18

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ

از نطفه‌اى آفريد و به اندازه پديد آورد

Ayah 19

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ

سپس راهش را آسان ساخت

Ayah 20

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ

آنگاه بميراندش و در گور كرد

Ayah 21

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ

و آنگاه كه خواهد زنده‌اش سازد

Ayah 22

كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ

نه، كه هنوز آنچه را به او فرمان داده بود به جاى نياورده است

Ayah 23

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

پس آدمى به طعام خود بنگرد

Ayah 24

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبࣰّ ا

ما باران را فرو باريديم، باريدنى

Ayah 25

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقࣰّ ا

و زمين را شكافتيم، شكافتنى

Ayah 26

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبࣰّ ا

و در آن دانه‌ها رويانيديم،

Ayah 27

وَعِنَبࣰ ا وَقَضۡبࣰ ا

و تاك و سبزيهاى خوردنى،

Ayah 28

وَزَيۡتُونࣰ ا وَنَخۡلࣰ ا

و زيتون و نخل،

Ayah 29

وَحَدَآئِقَ غُلۡبࣰ ا

و باغهاى پردرخت،

Ayah 30

وَفَٰكِهَةࣰ وَأَبࣰّ ا

و ميوه و علف،

Ayah 31

مَّتَٰعࣰ ا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

تا شما و چارپايانتان بهره بريد

Ayah 32

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

چون بانگ قيامت برآيد،

Ayah 33

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ

روزى كه آدمى از برادرش مى‌گريزد،

Ayah 34

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

و از مادرش و پدرش،

Ayah 35

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

و از زنش و فرزندانش

Ayah 36

لِكُلِّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ شَأۡنࣱ يُغۡنِيهِ

هر كس را در آن روز كارى است كه به خود مشغولش دارد

Ayah 37

وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ مُّسۡفِرَةࣱ‏

چهره‌هايى در آن روز درخشانند،

Ayah 38

ضَاحِكَةࣱ مُّسۡتَبۡشِرَةࣱ‏

خندانند و شادانند

Ayah 39

وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةࣱ‏

و چهره‌هايى در آن روز غبارآلودند

Ayah 40

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ

در سياهى فرو رفته‌اند

Ayah 41

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ

اينان كافران و فاجرانند

Ayah 42