سوره Abasa — He frowned
سوره Abasa (He frowned) — 80/114 · 42 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ
روى را ترش كرد و سر برگردانيد
Ayah 1أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ
چون آن نابينا به نزدش آمد
Ayah 2وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ
و تو چه دانى، شايد كه او پاكيزه شود،
Ayah 3أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ
يا پند گيرد و پند تو سودمندش افتد
Ayah 4أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ
اما آن كه او توانگر است،
Ayah 5فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ
تو روى خود بدو مىكنى
Ayah 6وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ
و اگر هم پاك نگردد چيزى بر عهده تو نيست
Ayah 7وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ
و اما آن كه دواندوان به نزد تو مىآيد،
Ayah 8وَهُوَ يَخۡشَىٰ
و مىترسد،
Ayah 9فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ
تو از او به ديگرى مىپردازى
Ayah 10كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةࣱ
آرى، اين قرآن اندرزى است،
Ayah 11فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ
پس هر كه خواهد از آن پند گيرد
Ayah 12فِي صُحُفࣲ مُّكَرَّمَةࣲ
در صحيفههايى گرامى،
Ayah 13مَّرۡفُوعَةࣲ مُّطَهَّرَةِۭ
بلندقدر و پاكيزه،
Ayah 14بِأَيۡدِي سَفَرَةࣲ
به دست كاتبانى،
Ayah 15كِرَامِۭ بَرَرَةࣲ
بزرگوار و نيكوكار
Ayah 16قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ
مرگ بر آدمى باد كه چه ناسپاس است
Ayah 17مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ
او را از چه آفريده است؟
Ayah 18مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ
از نطفهاى آفريد و به اندازه پديد آورد
Ayah 19ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ
سپس راهش را آسان ساخت
Ayah 20ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ
آنگاه بميراندش و در گور كرد
Ayah 21ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ
و آنگاه كه خواهد زندهاش سازد
Ayah 22كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ
نه، كه هنوز آنچه را به او فرمان داده بود به جاى نياورده است
Ayah 23فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ
پس آدمى به طعام خود بنگرد
Ayah 24أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبࣰّ ا
ما باران را فرو باريديم، باريدنى
Ayah 25ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقࣰّ ا
و زمين را شكافتيم، شكافتنى
Ayah 26فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبࣰّ ا
و در آن دانهها رويانيديم،
Ayah 27وَعِنَبࣰ ا وَقَضۡبࣰ ا
و تاك و سبزيهاى خوردنى،
Ayah 28وَزَيۡتُونࣰ ا وَنَخۡلࣰ ا
و زيتون و نخل،
Ayah 29وَحَدَآئِقَ غُلۡبࣰ ا
و باغهاى پردرخت،
Ayah 30وَفَٰكِهَةࣰ وَأَبࣰّ ا
و ميوه و علف،
Ayah 31مَّتَٰعࣰ ا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ
تا شما و چارپايانتان بهره بريد
Ayah 32فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ
چون بانگ قيامت برآيد،
Ayah 33يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ
روزى كه آدمى از برادرش مىگريزد،
Ayah 34وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ
و از مادرش و پدرش،
Ayah 35وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ
و از زنش و فرزندانش
Ayah 36لِكُلِّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ شَأۡنࣱ يُغۡنِيهِ
هر كس را در آن روز كارى است كه به خود مشغولش دارد
Ayah 37وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ مُّسۡفِرَةࣱ
چهرههايى در آن روز درخشانند،
Ayah 38ضَاحِكَةࣱ مُّسۡتَبۡشِرَةࣱ
خندانند و شادانند
Ayah 39وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةࣱ
و چهرههايى در آن روز غبارآلودند
Ayah 40تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ
در سياهى فرو رفتهاند
Ayah 41أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ
اينان كافران و فاجرانند
Ayah 42