سوره Al-Fajr — The Dawn

سوره Al-Fajr (The Dawn) — 89/114 · 30 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.

وَٱلۡفَجۡرِ

سوگند به سپيده صبح،

Ayah 1

وَلَيَالٍ عَشۡرࣲ‏

و سوگند به شبهاى دهگانه،

Ayah 2

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ

و سوگند به جفت و طاق،

Ayah 3

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ

و سوگند به شب چون روى به رفتن نهد

Ayah 4

هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمࣱ لِّذِي حِجۡرٍ

آيا خردمند را اين سوگندها كافى است؟

Ayah 5

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

آيا نديده‌اى كه پروردگار تو با قوم عاد چه كرد؟

Ayah 6

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ

با اِرَم كه ستونها داشت؟

Ayah 7

ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ

و همانند آن در هيچ شهرى آفريده نشده بود

Ayah 8

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ

و قوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مى‌بريدند،

Ayah 9

وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ

و قوم فرعون آن دارنده ميخها،

Ayah 10

ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ

آنها در بلاد طغيان كردند،

Ayah 11

فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ

و در آنها به فساد در افزودند

Ayah 12

فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ

و پروردگار تو تازيانه عذاب را بر سرشان فرود آورد

Ayah 13

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ

زيرا پروردگارت به كمينگاه است

Ayah 14

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ

اما آدمى، چون پروردگارش بيازمايد و گرامى‌اش دارد و نعمتش دهد، مى‌گويد: پروردگار من مرا گرامى داشت

Ayah 15

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ

و چون بيازمايدش و رزق بر او تنگ گيرد، مى‌گويد: پروردگار من مرا خوار ساخت

Ayah 16

كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ

نه چنان است. شما يتيم را گرامى نمى‌داريد،

Ayah 17

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ

و يكديگر را به اطعام مسكين ترغيب نمى‌كنيد،

Ayah 18

وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰ ا لَّمࣰّ ا

و ميراث را حريصانه مى‌خوريد،

Ayah 19

وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّ ا جَمࣰّ ا

و مال را فراوان دوست داريد

Ayah 20

كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّ ا دَكࣰّ ا

آرى، چون زمين شكسته شود و شكسته شود،

Ayah 21

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّ ا صَفࣰّ ا

و امر پروردگار تو فرا رسد و فرشتگان صف در صف،

Ayah 22

وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذࣲ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ

و در آن روز جهنم را حاضر آرند، آدمى پند گيرد. و چه جاى پند گرفتن باشد؟

Ayah 23

يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي

مى‌گويد: اى كاش زنده‌گشتن خويش را پيشاپيش چيزى مى‌فرستادم

Ayah 24

فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ‏

در آن روز كسى چون عذاب او عذاب نكند،

Ayah 25

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ‏

و همانند زنجير او به زنجير نكشد

Ayah 26

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ

اى روح آرامش يافته،

Ayah 27

ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ‏

خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت باز گرد،

Ayah 28

فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي

و در زمره بندگان من داخل شو،

Ayah 29

وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي

و به بهشت من درآى

Ayah 30