سوره Al-Fajr — The Dawn
سوره Al-Fajr (The Dawn) — 89/114 · 30 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
وَٱلۡفَجۡرِ
سوگند به سپيده صبح،
Ayah 1وَلَيَالٍ عَشۡرࣲ
و سوگند به شبهاى دهگانه،
Ayah 2وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ
و سوگند به جفت و طاق،
Ayah 3وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ
و سوگند به شب چون روى به رفتن نهد
Ayah 4هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمࣱ لِّذِي حِجۡرٍ
آيا خردمند را اين سوگندها كافى است؟
Ayah 5أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ
آيا نديدهاى كه پروردگار تو با قوم عاد چه كرد؟
Ayah 6إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ
با اِرَم كه ستونها داشت؟
Ayah 7ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ
و همانند آن در هيچ شهرى آفريده نشده بود
Ayah 8وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ
و قوم ثمود كه در آن وادى سنگ را مىبريدند،
Ayah 9وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ
و قوم فرعون آن دارنده ميخها،
Ayah 10ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ
آنها در بلاد طغيان كردند،
Ayah 11فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ
و در آنها به فساد در افزودند
Ayah 12فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ
و پروردگار تو تازيانه عذاب را بر سرشان فرود آورد
Ayah 13إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ
زيرا پروردگارت به كمينگاه است
Ayah 14فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ
اما آدمى، چون پروردگارش بيازمايد و گرامىاش دارد و نعمتش دهد، مىگويد: پروردگار من مرا گرامى داشت
Ayah 15وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ
و چون بيازمايدش و رزق بر او تنگ گيرد، مىگويد: پروردگار من مرا خوار ساخت
Ayah 16كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ
نه چنان است. شما يتيم را گرامى نمىداريد،
Ayah 17وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ
و يكديگر را به اطعام مسكين ترغيب نمىكنيد،
Ayah 18وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰ ا لَّمࣰّ ا
و ميراث را حريصانه مىخوريد،
Ayah 19وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّ ا جَمࣰّ ا
و مال را فراوان دوست داريد
Ayah 20كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّ ا دَكࣰّ ا
آرى، چون زمين شكسته شود و شكسته شود،
Ayah 21وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّ ا صَفࣰّ ا
و امر پروردگار تو فرا رسد و فرشتگان صف در صف،
Ayah 22وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذࣲ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ
و در آن روز جهنم را حاضر آرند، آدمى پند گيرد. و چه جاى پند گرفتن باشد؟
Ayah 23يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي
مىگويد: اى كاش زندهگشتن خويش را پيشاپيش چيزى مىفرستادم
Ayah 24فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ
در آن روز كسى چون عذاب او عذاب نكند،
Ayah 25وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ
و همانند زنجير او به زنجير نكشد
Ayah 26يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ
اى روح آرامش يافته،
Ayah 27ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ
خشنود و پسنديده به سوى پروردگارت باز گرد،
Ayah 28فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي
و در زمره بندگان من داخل شو،
Ayah 29وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي
و به بهشت من درآى
Ayah 30