سوره Al-Haaqqa — The Reality

سوره Al-Haaqqa (The Reality) — 69/114 · 52 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.

ٱلۡحَآقَّةُ

آن روز بر حق

Ayah 1

مَا ٱلۡحَآقَّةُ

چيست آن روز بر حق؟

Ayah 2

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحَآقَّةُ

و چه دانى كه آن روز بر حق چيست؟

Ayah 3

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلۡقَارِعَةِ

قوم ثمود و عاد روز رستاخيز را دروغ انگاشتند

Ayah 4

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهۡلِكُواْ بِٱلطَّاغِيَةِ

اما قوم ثمود به آن بانگ سهمگين هلاك شدند

Ayah 5

وَأَمَّا عَادࣱ فَأُهۡلِكُواْ بِرِيحࣲ صَرۡصَرٍ عَاتِيَةࣲ‏

و اما قوم عاد با وزش باد صُرصر به هلاكت رسيدند

Ayah 6

سَخَّرَهَا عَلَيۡهِمۡ سَبۡعَ لَيَالࣲ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومࣰ اۖ فَتَرَى ٱلۡقَوۡمَ فِيهَا صَرۡعَىٰ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٍ خَاوِيَةࣲ‏

آن عذاب را هفت شب و هشت روز پى در پى بر آنان بگماشت. آن قوم را چون تنه‌هاى پوسيده خرما مى‌ديدى كه افتاده‌اند و مُرده‌اند

Ayah 7

فَهَلۡ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةࣲ‏

آيا كسى را مى‌بينى كه از آنها بر جاى مانده باشد؟

Ayah 8

وَجَآءَ فِرۡعَوۡنُ وَمَن قَبۡلَهُۥ وَٱلۡمُؤۡتَفِكَٰتُ بِٱلۡخَاطِئَةِ

و فرعون و مردمى كه پيش از او بودند و نيز مردم مُؤتفكَه گناهكار آمدند

Ayah 9

فَعَصَوۡاْ رَسُولَ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَهُمۡ أَخۡذَةࣰ رَّابِيَةً

فرستاده پروردگارشان را نافرمانى كردند و خدا نيز آنان را به سختى فرو گرفت

Ayah 10

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلۡمَآءُ حَمَلۡنَٰكُمۡ فِي ٱلۡجَارِيَةِ

چون آب طغيان كرد، شما را به كشتى سوار كرديم

Ayah 11

لِنَجۡعَلَهَا لَكُمۡ تَذۡكِرَةࣰ وَتَعِيَهَآ أُذُنࣱ وَٰعِيَةࣱ‏

تا آن را مايه اندرزتان گردانيم و گوش نگه‌دارنده اندرز آن را فرا گيرد

Ayah 12

فَإِذَا نُفِخَ فِي ٱلصُّورِ نَفۡخَةࣱ وَٰحِدَةࣱ‏

چون يك بار در صور دميده شود،

Ayah 13

وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةࣰ وَٰحِدَةࣰ‏

و زمين و كوه‌ها را برگيرند و يكباره در هم كوبند،

Ayah 14

فَيَوۡمَئِذࣲ وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ

آن روز آن حادثه به وقوع پيوسته باشد

Ayah 15

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِيَ يَوۡمَئِذࣲ وَاهِيَةࣱ‏

و آسمان كه در آن روز سست شده است، بشكافد

Ayah 16

وَٱلۡمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرۡجَآئِهَاۚ وَيَحۡمِلُ عَرۡشَ رَبِّكَ فَوۡقَهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ ثَمَٰنِيَةࣱ‏

و فرشتگان در اطراف آسمان باشند. و در آن روز هشت تن از آنها عرش پروردگارت را بر فراز سرشان حمل مى‌كنند

Ayah 17

يَوۡمَئِذࣲ تُعۡرَضُونَ لَا تَخۡفَىٰ مِنكُمۡ خَافِيَةࣱ‏

آن روز شما را پيش آورند و هيچ چيز شما نهان نماند

Ayah 18

فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقۡرَءُواْ كِتَٰبِيَهۡ

اما هر كس كه نامه اعمالش را به دست راستش دهند، مى‌گويد: نامه مرا بگيريد و بخوانيد

Ayah 19

إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَٰقٍ حِسَابِيَهۡ

من يقين داشتم كه حساب خود را خواهم ديد

Ayah 20

فَهُوَ فِي عِيشَةࣲ رَّاضِيَةࣲ‏

پس او در يك زندگى پسنديده و خوش خواهد بود،

Ayah 21

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةࣲ‏

در بهشتى برين،

Ayah 22

قُطُوفُهَا دَانِيَةࣱ‏

كه ميوه‌هايش در دسترس باشد

Ayah 23

كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ هَنِيٓـَٔۢا بِمَآ أَسۡلَفۡتُمۡ فِي ٱلۡأَيَّامِ ٱلۡخَالِيَةِ

بخوريد و بياشاميد، گوارا باد شما را. اينها پاداش اعمالى است كه در ايام گذشته به جاى مى‌آورده‌ايد

Ayah 24

وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُوتَ كِتَٰبِيَهۡ

اما آن كس كه نامه اعمالش را به دست چپش دهند مى‌گويد: اى كاش نامه مرا به دست من نداده بودند،

Ayah 25

وَلَمۡ أَدۡرِ مَا حِسَابِيَهۡ

و ندانسته بودم كه حساب من چيست،

Ayah 26

يَٰلَيۡتَهَا كَانَتِ ٱلۡقَاضِيَةَ

اى كاش همان مرگ مى‌بود و بس،

Ayah 27

مَآ أَغۡنَىٰ عَنِّي مَالِيَهۡۜ

دارايى من مرا سود نبخشيد،

Ayah 28

هَلَكَ عَنِّي سُلۡطَٰنِيَهۡ

قدرت من از دست من برفت

Ayah 29

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ

بگيريدش، زنجيرش كنيد

Ayah 30

ثُمَّ ٱلۡجَحِيمَ صَلُّوهُ

و به جهنمش بكشيد

Ayah 31

ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةࣲ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعࣰ ا فَٱسۡلُكُوهُ

و او را با زنجيرى به درازاى هفتاد ذراع بكشيد

Ayah 32

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِيمِ

زيرا به خداى بزرگ ايمان نداشت

Ayah 33

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ

و به طعام‌دادن به مسكينان كسى را ترغيب نمى‌كرد

Ayah 34

فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمࣱ‏

در آن روز، در آنجا هيچ دوستى نخواهد داشت

Ayah 35

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِينࣲ‏

طعامش چيزى جز چرك و خون اهل دوزخ نيست

Ayah 36

لَّا يَأۡكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلۡخَٰطِـُٔونَ

تنها خطاكاران از آن طعام مى‌خورند

Ayah 37

فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَا تُبۡصِرُونَ

پس سوگند به آنچه مى‌بينيد،

Ayah 38

وَمَا لَا تُبۡصِرُونَ

و آنچه نمى‌بينيد،

Ayah 39

إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولࣲ كَرِيمࣲ‏

كه اين سخن فرستاده‌اى بزرگوار است،

Ayah 40

وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرࣲۚ قَلِيلࣰ ا مَّا تُؤۡمِنُونَ

نه سخن شاعرى. چه اندك ايمان مى‌آوريد

Ayah 41

وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنࣲۚ قَلِيلࣰ ا مَّا تَذَكَّرُونَ

و نيز سخن كاهنى نيست. چه اندك پند مى‌گيريد

Ayah 42

تَنزِيلࣱ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

از جانب پروردگار جهانيان نازل شده است

Ayah 43

وَلَوۡ تَقَوَّلَ عَلَيۡنَا بَعۡضَ ٱلۡأَقَاوِيلِ

اگر پيامبر پاره‌اى سخنان را به افترا بر ما مى‌بست،

Ayah 44

لَأَخَذۡنَا مِنۡهُ بِٱلۡيَمِينِ

با قدرت او را فرومى‌گرفتيم،

Ayah 45

ثُمَّ لَقَطَعۡنَا مِنۡهُ ٱلۡوَتِينَ

سپس رگ دلش را پاره مى‌كرديم،

Ayah 46

فَمَا مِنكُم مِّنۡ أَحَدٍ عَنۡهُ حَٰجِزِينَ

و هيچ يك از شما را توان آن نبود كه مانع شود

Ayah 47

وَإِنَّهُۥ لَتَذۡكِرَةࣱ لِّلۡمُتَّقِينَ

و قرآن براى پرهيزگاران پندى است

Ayah 48

وَإِنَّا لَنَعۡلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ

ما مى‌دانيم كه از ميان شما كسانى هستند كه تكذيب مى‌كنند

Ayah 49

وَإِنَّهُۥ لَحَسۡرَةٌ عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ

و قرآن كافران را مايه حسرت است

Ayah 50

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلۡيَقِينِ

و آن سخن حق و يقين است

Ayah 51

فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ

پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح بگوى

Ayah 52