سوره Al-Haaqqa — The Reality
سوره Al-Haaqqa (The Reality) — 69/114 · 52 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
ٱلۡحَآقَّةُ
آن روز بر حق
Ayah 1مَا ٱلۡحَآقَّةُ
چيست آن روز بر حق؟
Ayah 2وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡحَآقَّةُ
و چه دانى كه آن روز بر حق چيست؟
Ayah 3كَذَّبَتۡ ثَمُودُ وَعَادُۢ بِٱلۡقَارِعَةِ
قوم ثمود و عاد روز رستاخيز را دروغ انگاشتند
Ayah 4فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهۡلِكُواْ بِٱلطَّاغِيَةِ
اما قوم ثمود به آن بانگ سهمگين هلاك شدند
Ayah 5وَأَمَّا عَادࣱ فَأُهۡلِكُواْ بِرِيحࣲ صَرۡصَرٍ عَاتِيَةࣲ
و اما قوم عاد با وزش باد صُرصر به هلاكت رسيدند
Ayah 6سَخَّرَهَا عَلَيۡهِمۡ سَبۡعَ لَيَالࣲ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومࣰ اۖ فَتَرَى ٱلۡقَوۡمَ فِيهَا صَرۡعَىٰ كَأَنَّهُمۡ أَعۡجَازُ نَخۡلٍ خَاوِيَةࣲ
آن عذاب را هفت شب و هشت روز پى در پى بر آنان بگماشت. آن قوم را چون تنههاى پوسيده خرما مىديدى كه افتادهاند و مُردهاند
Ayah 7فَهَلۡ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةࣲ
آيا كسى را مىبينى كه از آنها بر جاى مانده باشد؟
Ayah 8وَجَآءَ فِرۡعَوۡنُ وَمَن قَبۡلَهُۥ وَٱلۡمُؤۡتَفِكَٰتُ بِٱلۡخَاطِئَةِ
و فرعون و مردمى كه پيش از او بودند و نيز مردم مُؤتفكَه گناهكار آمدند
Ayah 9فَعَصَوۡاْ رَسُولَ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَهُمۡ أَخۡذَةࣰ رَّابِيَةً
فرستاده پروردگارشان را نافرمانى كردند و خدا نيز آنان را به سختى فرو گرفت
Ayah 10إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلۡمَآءُ حَمَلۡنَٰكُمۡ فِي ٱلۡجَارِيَةِ
چون آب طغيان كرد، شما را به كشتى سوار كرديم
Ayah 11لِنَجۡعَلَهَا لَكُمۡ تَذۡكِرَةࣰ وَتَعِيَهَآ أُذُنࣱ وَٰعِيَةࣱ
تا آن را مايه اندرزتان گردانيم و گوش نگهدارنده اندرز آن را فرا گيرد
Ayah 12فَإِذَا نُفِخَ فِي ٱلصُّورِ نَفۡخَةࣱ وَٰحِدَةࣱ
چون يك بار در صور دميده شود،
Ayah 13وَحُمِلَتِ ٱلۡأَرۡضُ وَٱلۡجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةࣰ وَٰحِدَةࣰ
و زمين و كوهها را برگيرند و يكباره در هم كوبند،
Ayah 14فَيَوۡمَئِذࣲ وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ
آن روز آن حادثه به وقوع پيوسته باشد
Ayah 15وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِيَ يَوۡمَئِذࣲ وَاهِيَةࣱ
و آسمان كه در آن روز سست شده است، بشكافد
Ayah 16وَٱلۡمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرۡجَآئِهَاۚ وَيَحۡمِلُ عَرۡشَ رَبِّكَ فَوۡقَهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ ثَمَٰنِيَةࣱ
و فرشتگان در اطراف آسمان باشند. و در آن روز هشت تن از آنها عرش پروردگارت را بر فراز سرشان حمل مىكنند
Ayah 17يَوۡمَئِذࣲ تُعۡرَضُونَ لَا تَخۡفَىٰ مِنكُمۡ خَافِيَةࣱ
آن روز شما را پيش آورند و هيچ چيز شما نهان نماند
Ayah 18فَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقۡرَءُواْ كِتَٰبِيَهۡ
اما هر كس كه نامه اعمالش را به دست راستش دهند، مىگويد: نامه مرا بگيريد و بخوانيد
Ayah 19إِنِّي ظَنَنتُ أَنِّي مُلَٰقٍ حِسَابِيَهۡ
من يقين داشتم كه حساب خود را خواهم ديد
Ayah 20فَهُوَ فِي عِيشَةࣲ رَّاضِيَةࣲ
پس او در يك زندگى پسنديده و خوش خواهد بود،
Ayah 21فِي جَنَّةٍ عَالِيَةࣲ
در بهشتى برين،
Ayah 22قُطُوفُهَا دَانِيَةࣱ
كه ميوههايش در دسترس باشد
Ayah 23كُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ هَنِيٓـَٔۢا بِمَآ أَسۡلَفۡتُمۡ فِي ٱلۡأَيَّامِ ٱلۡخَالِيَةِ
بخوريد و بياشاميد، گوارا باد شما را. اينها پاداش اعمالى است كه در ايام گذشته به جاى مىآوردهايد
Ayah 24وَأَمَّا مَنۡ أُوتِيَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي لَمۡ أُوتَ كِتَٰبِيَهۡ
اما آن كس كه نامه اعمالش را به دست چپش دهند مىگويد: اى كاش نامه مرا به دست من نداده بودند،
Ayah 25وَلَمۡ أَدۡرِ مَا حِسَابِيَهۡ
و ندانسته بودم كه حساب من چيست،
Ayah 26يَٰلَيۡتَهَا كَانَتِ ٱلۡقَاضِيَةَ
اى كاش همان مرگ مىبود و بس،
Ayah 27مَآ أَغۡنَىٰ عَنِّي مَالِيَهۡۜ
دارايى من مرا سود نبخشيد،
Ayah 28هَلَكَ عَنِّي سُلۡطَٰنِيَهۡ
قدرت من از دست من برفت
Ayah 29خُذُوهُ فَغُلُّوهُ
بگيريدش، زنجيرش كنيد
Ayah 30ثُمَّ ٱلۡجَحِيمَ صَلُّوهُ
و به جهنمش بكشيد
Ayah 31ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةࣲ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعࣰ ا فَٱسۡلُكُوهُ
و او را با زنجيرى به درازاى هفتاد ذراع بكشيد
Ayah 32إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ ٱلۡعَظِيمِ
زيرا به خداى بزرگ ايمان نداشت
Ayah 33وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ
و به طعامدادن به مسكينان كسى را ترغيب نمىكرد
Ayah 34فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمࣱ
در آن روز، در آنجا هيچ دوستى نخواهد داشت
Ayah 35وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِينࣲ
طعامش چيزى جز چرك و خون اهل دوزخ نيست
Ayah 36لَّا يَأۡكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلۡخَٰطِـُٔونَ
تنها خطاكاران از آن طعام مىخورند
Ayah 37فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَا تُبۡصِرُونَ
پس سوگند به آنچه مىبينيد،
Ayah 38وَمَا لَا تُبۡصِرُونَ
و آنچه نمىبينيد،
Ayah 39إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولࣲ كَرِيمࣲ
كه اين سخن فرستادهاى بزرگوار است،
Ayah 40وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرࣲۚ قَلِيلࣰ ا مَّا تُؤۡمِنُونَ
نه سخن شاعرى. چه اندك ايمان مىآوريد
Ayah 41وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنࣲۚ قَلِيلࣰ ا مَّا تَذَكَّرُونَ
و نيز سخن كاهنى نيست. چه اندك پند مىگيريد
Ayah 42تَنزِيلࣱ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
از جانب پروردگار جهانيان نازل شده است
Ayah 43وَلَوۡ تَقَوَّلَ عَلَيۡنَا بَعۡضَ ٱلۡأَقَاوِيلِ
اگر پيامبر پارهاى سخنان را به افترا بر ما مىبست،
Ayah 44لَأَخَذۡنَا مِنۡهُ بِٱلۡيَمِينِ
با قدرت او را فرومىگرفتيم،
Ayah 45ثُمَّ لَقَطَعۡنَا مِنۡهُ ٱلۡوَتِينَ
سپس رگ دلش را پاره مىكرديم،
Ayah 46فَمَا مِنكُم مِّنۡ أَحَدٍ عَنۡهُ حَٰجِزِينَ
و هيچ يك از شما را توان آن نبود كه مانع شود
Ayah 47وَإِنَّهُۥ لَتَذۡكِرَةࣱ لِّلۡمُتَّقِينَ
و قرآن براى پرهيزگاران پندى است
Ayah 48وَإِنَّا لَنَعۡلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ
ما مىدانيم كه از ميان شما كسانى هستند كه تكذيب مىكنند
Ayah 49وَإِنَّهُۥ لَحَسۡرَةٌ عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ
و قرآن كافران را مايه حسرت است
Ayah 50وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلۡيَقِينِ
و آن سخن حق و يقين است
Ayah 51فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ
پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح بگوى
Ayah 52