سوره Adh-Dhaariyat — The Winnowing Winds
سوره Adh-Dhaariyat (The Winnowing Winds) — 51/114 · 60 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
وَٱلذَّٰرِيَٰتِ ذَرۡوࣰ ا
سوگند به بادهايى كه خاك مىپراكنند
Ayah 1فَٱلۡحَٰمِلَٰتِ وِقۡرࣰ ا
سوگند به ابرهاى گرانبار
Ayah 2فَٱلۡجَٰرِيَٰتِ يُسۡرࣰ ا
سوگند به كشتيهايى كه به آسانى روانند،
Ayah 3فَٱلۡمُقَسِّمَٰتِ أَمۡرًا
و سوگند به فرشتگانى كه تقسيمكننده كارهايند
Ayah 4إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقࣱ
كه آنچه شما را وعده مىدهند راست است،
Ayah 5وَإِنَّ ٱلدِّينَ لَوَٰقِعࣱ
و روز جزا آمدنى است
Ayah 6وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلۡحُبُكِ
و سوگند به آسمان كه آراسته به ستارگان است،
Ayah 7إِنَّكُمۡ لَفِي قَوۡلࣲ مُّخۡتَلِفࣲ
كه شما سخن گونهگون مىگوييد
Ayah 8يُؤۡفَكُ عَنۡهُ مَنۡ أُفِكَ
از حق منصرف گردد آن كه منصرفش خواستهاند
Ayah 9قُتِلَ ٱلۡخَرَّٰصُونَ
مرگ باد بر آن دروغگويان
Ayah 10ٱلَّذِينَ هُمۡ فِي غَمۡرَةࣲ سَاهُونَ
آنان كه به غفلت در جهل فروماندهاند
Ayah 11يَسۡـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلدِّينِ
مىپرسند روز جزا كى خواهد بود؟
Ayah 12يَوۡمَ هُمۡ عَلَى ٱلنَّارِ يُفۡتَنُونَ
روزى است كه بر آتش، عذابشان مىكنند
Ayah 13ذُوقُواْ فِتۡنَتَكُمۡ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَسۡتَعۡجِلُونَ
عذاب خود را بچشيد: اين است آن چيزى كه به شتاب مىطلبيديد
Ayah 14إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ
پرهيزگاران در باغها و كنار چشمهساران باشند
Ayah 15ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُحۡسِنِينَ
آنچه را خدا ارزانيشان داشته است گرفتهاند. زيرا پيش از آن نيكوكار بودند،
Ayah 16كَانُواْ قَلِيلࣰ ا مِّنَ ٱلَّيۡلِ مَا يَهۡجَعُونَ
اندكى از شب را مىخوابيدند،
Ayah 17وَبِٱلۡأَسۡحَارِ هُمۡ يَسۡتَغۡفِرُونَ
و به هنگام سحر استغفار مىكردند،
Ayah 18وَفِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقࣱّ لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ
و در اموالشان براى سائل و محروم حقى بود
Ayah 19وَفِي ٱلۡأَرۡضِ ءَايَٰتࣱ لِّلۡمُوقِنِينَ
و در زمين براى اهل يقين عبرتهايى است،
Ayah 20وَفِيٓ أَنفُسِكُمۡۚ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ
و نيز در وجود خودتان. آيا نمىبينيد؟
Ayah 21وَفِي ٱلسَّمَآءِ رِزۡقُكُمۡ وَمَا تُوعَدُونَ
و رزق شما و هر چه به شما وعده شده در آسمان است
Ayah 22فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ إِنَّهُۥ لَحَقࣱّ مِّثۡلَ مَآ أَنَّكُمۡ تَنطِقُونَ
پس سوگند به پروردگار آسمانها و زمين كه اين سخن، آنچنان كه سخن مىگوييد، حتمى است
Ayah 23هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيۡفِ إِبۡرَٰهِيمَ ٱلۡمُكۡرَمِينَ
آيا داستان مهمانان گرامى ابراهيم به تو رسيده است؟
Ayah 24إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمࣰ اۖ قَالَ سَلَٰمࣱ قَوۡمࣱ مُّنكَرُونَ
آنگاه كه نزد او آمدند و گفتند: سلام. گفت: سلام، شما مردمى ناشناختهايد
Ayah 25فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجۡلࣲ سَمِينࣲ
در نهان و شتابان نزد كسان خود رفت و گوساله فربهى آورد
Ayah 26فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيۡهِمۡ قَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ
طعام را به نزدشان گذاشت و گفت: چرا نمىخوريد؟
Ayah 27فَأَوۡجَسَ مِنۡهُمۡ خِيفَةࣰۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمࣲ
و از آنها بيمناك شد. گفتند: مترس. و او را به فرزندى دانا مژده دادند
Ayah 28فَأَقۡبَلَتِ ٱمۡرَأَتُهُۥ فِي صَرَّةࣲ فَصَكَّتۡ وَجۡهَهَا وَقَالَتۡ عَجُوزٌ عَقِيمࣱ
و زنش فريادزنان آمد و بر روى زد و گفت: من پير زالى نازايم
Ayah 29قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡعَلِيمُ
گفتند: پروردگار تو اينچنين گفته است. و او حكيم و داناست
Ayah 30۞قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ
گفت: اى رسولان، به چه كار آمدهايد؟
Ayah 31قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرۡسِلۡنَآ إِلَىٰ قَوۡمࣲ مُّجۡرِمِينَ
گفتند: ما را بر مردمى تبهكار فرستادهاند،
Ayah 32لِنُرۡسِلَ عَلَيۡهِمۡ حِجَارَةࣰ مِّن طِينࣲ
تا تكههاى كلوخ بر سرشان بباريم،
Ayah 33مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلۡمُسۡرِفِينَ
كه بر آنها از جانب پروردگارت براى متجاوزان نشان گذاشتهاند
Ayah 34فَأَخۡرَجۡنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
پس همه كسانى را كه ايمان آورده بودند بيرون برديم
Ayah 35فَمَا وَجَدۡنَا فِيهَا غَيۡرَ بَيۡتࣲ مِّنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ
و در آن شهر جز يك خانه از فرمانبرداران نيافتيم
Ayah 36وَتَرَكۡنَا فِيهَآ ءَايَةࣰ لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ
و در آن سرزمين براى كسانى كه از عذاب دردآور مىترسند نشانى باقى گذاشتيم
Ayah 37وَفِي مُوسَىٰٓ إِذۡ أَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ فِرۡعَوۡنَ بِسُلۡطَٰنࣲ مُّبِينࣲ
و عبرتى است در موسى آنگاه كه او را با برهانى آشكار نزد فرعون فرستاديم
Ayah 38فَتَوَلَّىٰ بِرُكۡنِهِۦ وَقَالَ سَٰحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونࣱ
و او با همه نيرويش اعراض كرد و گفت: جادوگرى است يا ديوانهاى
Ayah 39فَأَخَذۡنَٰهُ وَجُنُودَهُۥ فَنَبَذۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡيَمِّ وَهُوَ مُلِيمࣱ
او و لشكرهايش را فروگرفتيم و به دريا افكنديم. و او مستوجب ملامت بود
Ayah 40وَفِي عَادٍ إِذۡ أَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمُ ٱلرِّيحَ ٱلۡعَقِيمَ
و نيز عبرتى است در قوم عاد آنگاه كه باد عقيم را بر آنها فرستاديم
Ayah 41مَا تَذَرُ مِن شَيۡءٍ أَتَتۡ عَلَيۡهِ إِلَّا جَعَلَتۡهُ كَٱلرَّمِيمِ
بر هيچ چيز نوزيد مگر آنكه چون استخوانى پوسيدهاش بر جاى نهاد
Ayah 42وَفِي ثَمُودَ إِذۡ قِيلَ لَهُمۡ تَمَتَّعُواْ حَتَّىٰ حِينࣲ
و نيز عبرتى است در قوم ثمود آنگاه كه به آنها گفته شد: تا زمانى چند برخوردار شويد
Ayah 43فَعَتَوۡاْ عَنۡ أَمۡرِ رَبِّهِمۡ فَأَخَذَتۡهُمُ ٱلصَّٰعِقَةُ وَهُمۡ يَنظُرُونَ
آنان از فرمان پروردگارشان سرباز زدند و همچنان كه مىنگريستند صاعقه فروگرفتشان
Ayah 44فَمَا ٱسۡتَطَٰعُواْ مِن قِيَامࣲ وَمَا كَانُواْ مُنتَصِرِينَ
ايستادن نتوانستند و ياراى انتقام نداشتند
Ayah 45وَقَوۡمَ نُوحࣲ مِّن قَبۡلُۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَوۡمࣰ ا فَٰسِقِينَ
و از پيش قوم نوح را فروگرفتيم، كه قومى نافرمان بودند
Ayah 46وَٱلسَّمَآءَ بَنَيۡنَٰهَا بِأَيۡيْدࣲ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ
و آسمان را به نيرو برافراشتيم و حقا كه ما تواناييم
Ayah 47وَٱلۡأَرۡضَ فَرَشۡنَٰهَا فَنِعۡمَ ٱلۡمَٰهِدُونَ
و زمين را گسترديم، و چه نيكو گسترندگانيم
Ayah 48وَمِن كُلِّ شَيۡءٍ خَلَقۡنَا زَوۡجَيۡنِ لَعَلَّكُمۡ تَذَكَّرُونَ
و از هر چيز جفتى بيافريدهايم، باشد كه عبرت گيريد
Ayah 49فَفِرُّوٓاْ إِلَى ٱللَّهِۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ
پس به سوى خداوند بگريزيد. من شما را از جانب او بيمدهندهاى آشكارم
Ayah 50وَلَا تَجۡعَلُواْ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَۖ إِنِّي لَكُم مِّنۡهُ نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ
و با خداى يكتا خداى ديگرى را مپرستيد. من شما را از جانب او بيمدهندهاى آشكارم
Ayah 51كَذَٰلِكَ مَآ أَتَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُواْ سَاحِرٌ أَوۡ مَجۡنُونٌ
بدين سان بر آنهايى كه از اين پيش بودند پيامبرى مبعوث نشد جز آنكه گفتند: جادوگرى است، يا ديوانهاى است
Ayah 52أَتَوَاصَوۡاْ بِهِۦۚ بَلۡ هُمۡ قَوۡمࣱ طَاغُونَ
آيا بدين كار يكديگر را وصيت كرده بودند؟ نه، خود مردمى طاغى بودند
Ayah 53فَتَوَلَّ عَنۡهُمۡ فَمَآ أَنتَ بِمَلُومࣲ
پس، از آنها رويگردان شو. كس تو را ملامت نخواهد كرد
Ayah 54وَذَكِّرۡ فَإِنَّ ٱلذِّكۡرَىٰ تَنفَعُ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
اندرز بده كه اندرز، مؤمنان را سودمند افتد
Ayah 55وَمَا خَلَقۡتُ ٱلۡجِنَّ وَٱلۡإِنسَ إِلَّا لِيَعۡبُدُونِ
جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريدهام
Ayah 56مَآ أُرِيدُ مِنۡهُم مِّن رِّزۡقࣲ وَمَآ أُرِيدُ أَن يُطۡعِمُونِ
از آنها رزقى نمىخواهم و نمىخواهم كه مرا اطعام كنند
Ayah 57إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلرَّزَّاقُ ذُو ٱلۡقُوَّةِ ٱلۡمَتِينُ
خداست روزىدهنده. و اوست صاحب نيرويى سخت استوار
Ayah 58فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُواْ ذَنُوبࣰ ا مِّثۡلَ ذَنُوبِ أَصۡحَٰبِهِمۡ فَلَا يَسۡتَعۡجِلُونِ
اين ستمكاران را از عذاب بهرهاى است همانند بهرهاى كه يارانشان داشتند. پس به شتاب چيزى از من نخواهند
Ayah 59فَوَيۡلࣱ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ مِن يَوۡمِهِمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ
واى بر كافران، از آن روز كه آنها را وعده دادهاند
Ayah 60