سوره Al-Qiyaama — The Resurrection

سوره Al-Qiyaama (The Resurrection) — 75/114 · 40 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.

لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ

قسم مى‌خورم به روز قيامت

Ayah 1

وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ

و قسم مى‌خورم به نفس ملامتگر

Ayah 2

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ

آيا آدمى مى‌پندارد كه ما استخوانهايش را گرد نخواهيم آورد؟

Ayah 3

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ

آرى، ما قادر هستيم كه سر انگشتهايش را برابر كنيم

Ayah 4

بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ

بلكه آدمى مى‌خواهد كه در آينده نيز به كارهاى ناشايست پردازد

Ayah 5

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ

مى‌پرسد: روز قيامت چه وقت خواهد بود؟

Ayah 6

فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ

روزى كه چشمها خيره شود،

Ayah 7

وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ

و ماه تيره شود،

Ayah 8

وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ

و آفتاب و ماه در يك جاى گرد آيند

Ayah 9

يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ

انسان در آن روز مى‌گويد: راه گريز كجاست؟

Ayah 10

كَلَّا لَا وَزَرَ

هرگز، پناهگاهى نيست

Ayah 11

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ

قرارگاه همه در اين روز نزد پروردگار توست

Ayah 12

يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

در اين روز آدمى را از هر چه پيشاپيش فرستاده و بعد از خويش گذاشته است خبر مى‌دهند

Ayah 13

بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةࣱ‏

بلكه آدمى خويشتن خويش را نيك مى‌شناسد،

Ayah 14

وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

هر چند به زبان عذرها آورد

Ayah 15

لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ

به تعجيل زبان به خواندن قرآن مجنبان،

Ayah 16

إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ

كه گردآوردن و خواندنش بر عهده ماست

Ayah 17

فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ

چون خوانديمش، تو آن خواندن را پيروى كن

Ayah 18

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ

سپس بيان آن بر عهده ماست

Ayah 19

كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ

آرى، شما اين جهان زودگذر را دوست مى‌داريد،

Ayah 20

وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ

و آخرت را فرو مى‌گذاريد

Ayah 21

وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ نَّاضِرَةٌ

در آن روز چهره‌هايى هست زيبا و درخشان،

Ayah 22

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةࣱ‏

كه سوى پروردگارشان نظر مى‌كنند؛

Ayah 23

وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةࣱ‏

و چهره‌هايى هست عبوس و ترش،

Ayah 24

تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ‏

كه مى‌داند آن عذاب كمرشكن بر او فرود آيد

Ayah 25

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ

آرى، چون جان به گلوگاه رسد،

Ayah 26

وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقࣲ‏

و گفته شود كه چه كسى است كه افسون بخواند؟

Ayah 27

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ

و يقين كند كه زمان جدايى فرا رسيده،

Ayah 28

وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

و ساقهاى پا در هم پيچيده شوند،

Ayah 29

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ

آن روز روز راندنش به سوى پروردگار توست

Ayah 30

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

نه تصديق كرده است و نه نماز گزارده است

Ayah 31

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

اما تكذيب كرده و اعراض كرده است

Ayah 32

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ

آنگاه خرامان نزد كسانش رفته است

Ayah 33

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ

واى بر تو، پس واى بر تو

Ayah 34

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ

باز هم واى بر تو، پس واى بر تو

Ayah 35

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى

آيا انسان مى‌پندارد كه او را به حال خود واگذاشته‌اند؟

Ayah 36

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةࣰ مِّن مَّنِيࣲّ يُمۡنَىٰ

آيا او نطفه‌اى از منى كه در رحمى ريخته شده، نبوده است؟

Ayah 37

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةࣰ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

سپس لخته‌اى خون؟ آنگاه به اندام درستش بيافريد

Ayah 38

فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ

و آنها را دو صنف كرد: نر و ماده

Ayah 39

أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ

آيا خداوند قادر نيست كه مردگان را زنده سازد؟

Ayah 40