سوره Al-Muddaththir — The Cloaked One
سوره Al-Muddaththir (The Cloaked One) — 74/114 · 56 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡمُدَّثِّرُ
اى جامه در سر كشيده،
Ayah 1قُمۡ فَأَنذِرۡ
برخيز و بيم ده
Ayah 2وَرَبَّكَ فَكَبِّرۡ
و پروردگارت را تكبير گوى
Ayah 3وَثِيَابَكَ فَطَهِّرۡ
و جامهات را پاكيزه دار
Ayah 4وَٱلرُّجۡزَ فَٱهۡجُرۡ
و از پليدى دورى گزين
Ayah 5وَلَا تَمۡنُن تَسۡتَكۡثِرُ
و چيزى مده كه بيش از آن چشم داشته باشى
Ayah 6وَلِرَبِّكَ فَٱصۡبِرۡ
براى پروردگارت صابر باش
Ayah 7فَإِذَا نُقِرَ فِي ٱلنَّاقُورِ
و آنگاه كه در صور دميده شود،
Ayah 8فَذَٰلِكَ يَوۡمَئِذࣲ يَوۡمٌ عَسِيرٌ
آن روز روزى سخت خواهد بود
Ayah 9عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ غَيۡرُ يَسِيرࣲ
و براى كافران ناآسان
Ayah 10ذَرۡنِي وَمَنۡ خَلَقۡتُ وَحِيدࣰ ا
مرا با آن كه تنهايش آفريدهام واگذار
Ayah 11وَجَعَلۡتُ لَهُۥ مَالࣰ ا مَّمۡدُودࣰ ا
او را مالى بسيار دادم
Ayah 12وَبَنِينَ شُهُودࣰ ا
و پسرانى همه در نزد او حاضر
Ayah 13وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمۡهِيدࣰ ا
و كارهاى او را به نيكوتر وجهى برساختم
Ayah 14ثُمَّ يَطۡمَعُ أَنۡ أَزِيدَ
آنگاه طمع مىبندد كه زيادت كنم
Ayah 15كَلَّآۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِأٓيَٰتِنَا عَنِيدࣰ ا
آرى، كه او در برابر آيات ما ستيزهجوست
Ayah 16سَأُرۡهِقُهُۥ صَعُودًا
او را به مشقتى مىاندازم
Ayah 17إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ
او انديشيد و طرحى افكند
Ayah 18فَقُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ
مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟
Ayah 19ثُمَّ قُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ
باز هم مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟
Ayah 20ثُمَّ نَظَرَ
آنگاه نگريست
Ayah 21ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ
سپس روى ترش كرد و پيشانى در هم كشيد
Ayah 22ثُمَّ أَدۡبَرَ وَٱسۡتَكۡبَرَ
سپس روى گردانيد و گردنكشى كرد
Ayah 23فَقَالَ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرࣱ يُؤۡثَرُ
گفت: اين، جز جادويى كه ديگرانش آموختهاند، هيچ نيست
Ayah 24إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا قَوۡلُ ٱلۡبَشَرِ
اين، جز سخن آدمى هيچ نيست
Ayah 25سَأُصۡلِيهِ سَقَرَ
زودا كه او را به سَقَر بيفكنيم
Ayah 26وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سَقَرُ
چه چيز آگاهت ساخت كه سَقَر چيست؟
Ayah 27لَا تُبۡقِي وَلَا تَذَرُ
نه هيچ باقى مىگذارد و نه چيزى را وا مىگذارد
Ayah 28لَوَّاحَةࣱ لِّلۡبَشَرِ
سوزاننده پوست است
Ayah 29عَلَيۡهَا تِسۡعَةَ عَشَرَ
نوزده فرشته بر آن گماشتهاند
Ayah 30وَمَا جَعَلۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةࣰۖ وَمَا جَعَلۡنَا عِدَّتَهُمۡ إِلَّا فِتۡنَةࣰ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ لِيَسۡتَيۡقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَيَزۡدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِيمَٰنࣰ ا وَلَا يَرۡتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضࣱ وَٱلۡكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلࣰ اۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهۡدِي مَن يَشَآءُۚ وَمَا يَعۡلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡبَشَرِ
موكلان دوزخ را جز از فرشتگان قرارنداديم. و شمار آنها جز براى امتحان كافران نيست. تا اهل كتاب يقين كنند و بر ايمان مؤمنان بيفزايد و اهل كتاب و مؤمنان شك نكنند. و تا آنان كه در دلهاشان مرضى است نگويند: خدا از اين مثَل چه مىخواسته است؟ خدا اينچنين هر كس را كه بخواهد گمراه مىكند و هر كس را كه بخواهد راه مىنمايد. و شمار سپاهيان پروردگارت را جز او نداند. و اين سخن جز اندرزى از براى مردم نيست
Ayah 31كَلَّا وَٱلۡقَمَرِ
آرى، سوگند به ماه
Ayah 32وَٱلَّيۡلِ إِذۡ أَدۡبَرَ
و سوگند به شب، چون روى در رفتن آرد،
Ayah 33وَٱلصُّبۡحِ إِذَآ أَسۡفَرَ
و سوگند به صبح، چون پرده برافكند،
Ayah 34إِنَّهَا لَإِحۡدَى ٱلۡكُبَرِ
كه اين يكى از حادثههاى بزرگ است
Ayah 35نَذِيرࣰ ا لِّلۡبَشَرِ
ترساننده آدميان است
Ayah 36لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَتَقَدَّمَ أَوۡ يَتَأَخَّرَ
براى هر كس از شما كه خواهد پيش افتد يا از پى رود
Ayah 37كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡ رَهِينَةٌ
هر كس در گرو كارى است كه كرده است
Ayah 38إِلَّآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡيَمِينِ
مگر اهل سعادت،
Ayah 39فِي جَنَّٰتࣲ يَتَسَآءَلُونَ
كه در بهشتها نشستهاند و مىپرسند
Ayah 40عَنِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ
از گناهكاران
Ayah 41مَا سَلَكَكُمۡ فِي سَقَرَ
كه چه چيز شما را به جهنم كشانيد؟
Ayah 42قَالُواْ لَمۡ نَكُ مِنَ ٱلۡمُصَلِّينَ
مىگويند: ما از نمازگزاران نبوديم
Ayah 43وَلَمۡ نَكُ نُطۡعِمُ ٱلۡمِسۡكِينَ
و به درويشان طعام نمىداديم
Ayah 44وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلۡخَآئِضِينَ
و با آنان كه سخن باطل مىگفتند هماواز مىشديم،
Ayah 45وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ
و روز قيامت را دروغ مىانگاشتيم
Ayah 46حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلۡيَقِينُ
تا مرگ ما فرا رسيد
Ayah 47فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ
پس شفاعت شفاعتكنندگان سودشان نبخشيد
Ayah 48فَمَا لَهُمۡ عَنِ ٱلتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ
چه شده است كه از اين پند اعراض مىكنند؟
Ayah 49كَأَنَّهُمۡ حُمُرࣱ مُّسۡتَنفِرَةࣱ
مانند گورخران رميده
Ayah 50فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۭ
كه از شير مىگريزند
Ayah 51بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفࣰ ا مُّنَشَّرَةࣰ
بلكه هر يك از ايشان مىخواهد كه نامههايى گشاده به او داده شود
Ayah 52كَلَّاۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ
آرى، كه از آخرت نمىترسند
Ayah 53كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةࣱ
آرى، كه اين قرآن اندرزى است
Ayah 54فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ
هر كه خواهد، آن را بخواند
Ayah 55وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ
و پند نمىگيرند، مگر اينكه خدا خواهد. او شايان آن است كه از او بترسند. و او شايان آمرزيدن است
Ayah 56