سوره Al-Muddaththir — The Cloaked One

سوره Al-Muddaththir (The Cloaked One) — 74/114 · 56 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.

يَٰٓأَيُّهَا ٱلۡمُدَّثِّرُ

اى جامه در سر كشيده،

Ayah 1

قُمۡ فَأَنذِرۡ

برخيز و بيم ده

Ayah 2

وَرَبَّكَ فَكَبِّرۡ

و پروردگارت را تكبير گوى

Ayah 3

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرۡ

و جامه‌ات را پاكيزه دار

Ayah 4

وَٱلرُّجۡزَ فَٱهۡجُرۡ

و از پليدى دورى گزين

Ayah 5

وَلَا تَمۡنُن تَسۡتَكۡثِرُ

و چيزى مده كه بيش از آن چشم داشته باشى

Ayah 6

وَلِرَبِّكَ فَٱصۡبِرۡ

براى پروردگارت صابر باش

Ayah 7

فَإِذَا نُقِرَ فِي ٱلنَّاقُورِ

و آنگاه كه در صور دميده شود،

Ayah 8

فَذَٰلِكَ يَوۡمَئِذࣲ يَوۡمٌ عَسِيرٌ

آن روز روزى سخت خواهد بود

Ayah 9

عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ غَيۡرُ يَسِيرࣲ‏

و براى كافران ناآسان

Ayah 10

ذَرۡنِي وَمَنۡ خَلَقۡتُ وَحِيدࣰ ا

مرا با آن كه تنهايش آفريده‌ام واگذار

Ayah 11

وَجَعَلۡتُ لَهُۥ مَالࣰ ا مَّمۡدُودࣰ ا

او را مالى بسيار دادم

Ayah 12

وَبَنِينَ شُهُودࣰ ا

و پسرانى همه در نزد او حاضر

Ayah 13

وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمۡهِيدࣰ ا

و كارهاى او را به نيكوتر وجهى برساختم

Ayah 14

ثُمَّ يَطۡمَعُ أَنۡ أَزِيدَ

آنگاه طمع مى‌بندد كه زيادت كنم

Ayah 15

كَلَّآۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِأٓيَٰتِنَا عَنِيدࣰ ا

آرى، كه او در برابر آيات ما ستيزه‌جوست

Ayah 16

سَأُرۡهِقُهُۥ صَعُودًا

او را به مشقتى مى‌اندازم

Ayah 17

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ

او انديشيد و طرحى افكند

Ayah 18

فَقُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ

مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟

Ayah 19

ثُمَّ قُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ

باز هم مرگ بر او باد، چگونه طرحى افكند؟

Ayah 20

ثُمَّ نَظَرَ

آنگاه نگريست

Ayah 21

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ

سپس روى ترش كرد و پيشانى در هم كشيد

Ayah 22

ثُمَّ أَدۡبَرَ وَٱسۡتَكۡبَرَ

سپس روى گردانيد و گردنكشى كرد

Ayah 23

فَقَالَ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرࣱ يُؤۡثَرُ

گفت: اين، جز جادويى كه ديگرانش آموخته‌اند، هيچ نيست

Ayah 24

إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا قَوۡلُ ٱلۡبَشَرِ

اين، جز سخن آدمى هيچ نيست

Ayah 25

سَأُصۡلِيهِ سَقَرَ

زودا كه او را به سَقَر بيفكنيم

Ayah 26

وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سَقَرُ

چه چيز آگاهت ساخت كه سَقَر چيست؟

Ayah 27

لَا تُبۡقِي وَلَا تَذَرُ

نه هيچ باقى مى‌گذارد و نه چيزى را وا مى‌گذارد

Ayah 28

لَوَّاحَةࣱ لِّلۡبَشَرِ

سوزاننده پوست است

Ayah 29

عَلَيۡهَا تِسۡعَةَ عَشَرَ

نوزده فرشته بر آن گماشته‌اند

Ayah 30

وَمَا جَعَلۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةࣰۖ وَمَا جَعَلۡنَا عِدَّتَهُمۡ إِلَّا فِتۡنَةࣰ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ لِيَسۡتَيۡقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَيَزۡدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِيمَٰنࣰ ا وَلَا يَرۡتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضࣱ وَٱلۡكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلࣰ اۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهۡدِي مَن يَشَآءُۚ وَمَا يَعۡلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡبَشَرِ

موكلان دوزخ را جز از فرشتگان قرارنداديم. و شمار آنها جز براى امتحان كافران نيست. تا اهل كتاب يقين كنند و بر ايمان مؤمنان بيفزايد و اهل كتاب و مؤمنان شك نكنند. و تا آنان كه در دلهاشان مرضى است نگويند: خدا از اين مثَل چه مى‌خواسته است؟ خدا اينچنين هر كس را كه بخواهد گمراه مى‌كند و هر كس را كه بخواهد راه مى‌نمايد. و شمار سپاهيان پروردگارت را جز او نداند. و اين سخن جز اندرزى از براى مردم نيست

Ayah 31

كَلَّا وَٱلۡقَمَرِ

آرى، سوگند به ماه

Ayah 32

وَٱلَّيۡلِ إِذۡ أَدۡبَرَ

و سوگند به شب، چون روى در رفتن آرد،

Ayah 33

وَٱلصُّبۡحِ إِذَآ أَسۡفَرَ

و سوگند به صبح، چون پرده برافكند،

Ayah 34

إِنَّهَا لَإِحۡدَى ٱلۡكُبَرِ

كه اين يكى از حادثه‌هاى بزرگ است

Ayah 35

نَذِيرࣰ ا لِّلۡبَشَرِ

ترساننده آدميان است

Ayah 36

لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَتَقَدَّمَ أَوۡ يَتَأَخَّرَ

براى هر كس از شما كه خواهد پيش افتد يا از پى رود

Ayah 37

كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡ رَهِينَةٌ

هر كس در گرو كارى است كه كرده است

Ayah 38

إِلَّآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡيَمِينِ

مگر اهل سعادت،

Ayah 39

فِي جَنَّٰتࣲ يَتَسَآءَلُونَ

كه در بهشتها نشسته‌اند و مى‌پرسند

Ayah 40

عَنِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ

از گناهكاران

Ayah 41

مَا سَلَكَكُمۡ فِي سَقَرَ

كه چه چيز شما را به جهنم كشانيد؟

Ayah 42

قَالُواْ لَمۡ نَكُ مِنَ ٱلۡمُصَلِّينَ

مى‌گويند: ما از نمازگزاران نبوديم

Ayah 43

وَلَمۡ نَكُ نُطۡعِمُ ٱلۡمِسۡكِينَ

و به درويشان طعام نمى‌داديم

Ayah 44

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلۡخَآئِضِينَ

و با آنان كه سخن باطل مى‌گفتند هماواز مى‌شديم،

Ayah 45

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ

و روز قيامت را دروغ مى‌انگاشتيم

Ayah 46

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلۡيَقِينُ

تا مرگ ما فرا رسيد

Ayah 47

فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ

پس شفاعت شفاعت‌كنندگان سودشان نبخشيد

Ayah 48

فَمَا لَهُمۡ عَنِ ٱلتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ

چه شده است كه از اين پند اعراض مى‌كنند؟

Ayah 49

كَأَنَّهُمۡ حُمُرࣱ مُّسۡتَنفِرَةࣱ‏

مانند گورخران رميده‌

Ayah 50

فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۭ

كه از شير مى‌گريزند

Ayah 51

بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفࣰ ا مُّنَشَّرَةࣰ‏

بلكه هر يك از ايشان مى‌خواهد كه نامه‌هايى گشاده به او داده شود

Ayah 52

كَلَّاۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ

آرى، كه از آخرت نمى‌ترسند

Ayah 53

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةࣱ‏

آرى، كه اين قرآن اندرزى است

Ayah 54

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

هر كه خواهد، آن را بخواند

Ayah 55

وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ

و پند نمى‌گيرند، مگر اينكه خدا خواهد. او شايان آن است كه از او بترسند. و او شايان آمرزيدن است

Ayah 56