سوره Al-Qalam — The Pen
سوره Al-Qalam (The Pen) — 68/114 · 52 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
نٓۚ وَٱلۡقَلَمِ وَمَا يَسۡطُرُونَ
نون، سوگند به قلم و آنچه مىنويسند
Ayah 1مَآ أَنتَ بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ بِمَجۡنُونࣲ
كه تو، به فضل پروردگارت، ديوانه نيستى
Ayah 2وَإِنَّ لَكَ لَأَجۡرًا غَيۡرَ مَمۡنُونࣲ
و تو راست پاداشى پايانناپذير
Ayah 3وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمࣲ
و تو راست خُلقى عظيم
Ayah 4فَسَتُبۡصِرُ وَيُبۡصِرُونَ
زودا كه تو ببينى و آنها نيز ببينند،
Ayah 5بِأَييِّكُمُ ٱلۡمَفۡتُونُ
كه ديوانگى در كدام يك از شماست
Ayah 6إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعۡلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعۡلَمُ بِٱلۡمُهۡتَدِينَ
هر آينه پروردگار تو بهتر مىداند چه كسى از طريق او گمراه گشته، كه او به رهيافتگان داناتر است
Ayah 7فَلَا تُطِعِ ٱلۡمُكَذِّبِينَ
پس، از تكذيب كنندگان، اطاعت مكن
Ayah 8وَدُّواْ لَوۡ تُدۡهِنُ فَيُدۡهِنُونَ
دوست دارند كه نرمى كنى تا نرمى كنند
Ayah 9وَلَا تُطِعۡ كُلَّ حَلَّافࣲ مَّهِينٍ
از هر فرومايهاى كه بسيار سوگند مىخورد، پيروى مكن
Ayah 10هَمَّازࣲ مَّشَّآءِۭ بِنَمِيمࣲ
عيبجويى كه براى سخنچينى اينجا و آنجا مىرود،
Ayah 11مَّنَّاعࣲ لِّلۡخَيۡرِ مُعۡتَدٍ أَثِيمٍ
بازدارنده از خير، متجاوز گناهكار،
Ayah 12عُتُلِّۭ بَعۡدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ
خشنمردى، ناشناخته نسب،
Ayah 13أَن كَانَ ذَا مَالࣲ وَبَنِينَ
بدان جهت كه صاحب مال و فرزند است،
Ayah 14إِذَا تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ءَايَٰتُنَا قَالَ أَسَٰطِيرُ ٱلۡأَوَّلِينَ
چون آيات ما بر او خوانده شود، گويد: اساطير پيشينيان است
Ayah 15سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلۡخُرۡطُومِ
زودا كه بر بينىاش داغ گذاريم
Ayah 16إِنَّا بَلَوۡنَٰهُمۡ كَمَا بَلَوۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡجَنَّةِ إِذۡ أَقۡسَمُواْ لَيَصۡرِمُنَّهَا مُصۡبِحِينَ
ما آنها را آزموديم، چنان كه صاحبان آن بستانها را آزموديم. آنگاه كه قسم خوردند كه فردا بامداد ميوهها را خواهند چيد
Ayah 17وَلَا يَسۡتَثۡنُونَ
و ان شاء اللّه نگفتند
Ayah 18فَطَافَ عَلَيۡهَا طَآئِفࣱ مِّن رَّبِّكَ وَهُمۡ نَآئِمُونَ
پس شبهنگام كه به خواب بودند آفتى از آسمان آمد،
Ayah 19فَأَصۡبَحَتۡ كَٱلصَّرِيمِ
و بستانها سياه شد
Ayah 20فَتَنَادَوۡاْ مُصۡبِحِينَ
و سحرگاهان يكديگر را ندا دادند
Ayah 21أَنِ ٱغۡدُواْ عَلَىٰ حَرۡثِكُمۡ إِن كُنتُمۡ صَٰرِمِينَ
اگر مىخواهيد ميوه بچينيد، بامدادان به كشتزار خود برويد
Ayah 22فَٱنطَلَقُواْ وَهُمۡ يَتَخَٰفَتُونَ
به راه افتادند و آهسته مىگفتند
Ayah 23أَن لَّا يَدۡخُلَنَّهَا ٱلۡيَوۡمَ عَلَيۡكُم مِّسۡكِينࣱ
كه امروز نبايد بينوايى به بستان شما درآيد
Ayah 24وَغَدَوۡاْ عَلَىٰ حَرۡدࣲ قَٰدِرِينَ
صبحگاهان بدين آهنگ كه مىتوانند بينوا را منع كنند بيرون شدند
Ayah 25فَلَمَّا رَأَوۡهَا قَالُوٓاْ إِنَّا لَضَآلُّونَ
چون بستانهاى خود را ديدند گفتند: راه را گم كردهايم
Ayah 26بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ
نه، ما از حاصل محروم شدهايم
Ayah 27قَالَ أَوۡسَطُهُمۡ أَلَمۡ أَقُل لَّكُمۡ لَوۡلَا تُسَبِّحُونَ
نيكمردشان گفت: شما را نگفتم؛ چرا خدا را تسبيح نمىگوييد؟
Ayah 28قَالُواْ سُبۡحَٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
گفتند: منزه است پروردگار ما، ما ستمكار بوديم
Ayah 29فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَلَٰوَمُونَ
پس زبان به ملامت يكديگر گشودند
Ayah 30قَالُواْ يَٰوَيۡلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَٰغِينَ
گفتند: واى بر ما، ما مردمى سركش بودهايم،
Ayah 31عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبۡدِلَنَا خَيۡرࣰ ا مِّنۡهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ
باشد كه پروردگار ما در عوض، چيزى بهتر از آن ما را ارزانى دارد. ما به پروردگار خود روى آوردهايم
Ayah 32كَذَٰلِكَ ٱلۡعَذَابُۖ وَلَعَذَابُ ٱلۡأٓخِرَةِ أَكۡبَرُۚ لَوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ
اينچنين است عذاب. و اگر بدانند، عذاب آخرت بزرگتر است
Ayah 33إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمۡ جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ
براى پرهيزگاران در نزد پروردگارشان بستانهايى است پرنعمت
Ayah 34أَفَنَجۡعَلُ ٱلۡمُسۡلِمِينَ كَٱلۡمُجۡرِمِينَ
آيا با تسليمشدگان چون مجرمان رفتار مىكنيم؟
Ayah 35مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ
شما را چه مىشود؟ چسان داورى مىكنيد؟
Ayah 36أَمۡ لَكُمۡ كِتَٰبࣱ فِيهِ تَدۡرُسُونَ
آيا شما را كتابى است كه از آن مىخوانيد؟
Ayah 37إِنَّ لَكُمۡ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ
و هر چه اختيار كنيد در آن هست؟
Ayah 38أَمۡ لَكُمۡ أَيۡمَٰنٌ عَلَيۡنَا بَٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ إِنَّ لَكُمۡ لَمَا تَحۡكُمُونَ
يا با ما پيمانى كه به روز قيامت كشد بستهايد؛ كه به هر چه حكم كنيد حق شما باشد؟
Ayah 39سَلۡهُمۡ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ
از ايشان بپرس كدام يكشان ضامن چنين پيمانى است؟
Ayah 40أَمۡ لَهُمۡ شُرَكَآءُ فَلۡيَأۡتُواْ بِشُرَكَآئِهِمۡ إِن كَانُواْ صَٰدِقِينَ
يا آنها را بتانى است؟ اگر راست مىگويند بتان خود را بياورند
Ayah 41يَوۡمَ يُكۡشَفُ عَن سَاقࣲ وَيُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسۡتَطِيعُونَ
روزى كه آن واقعه عظيم پديدار شود و آنها را به سجود فرا خوانند، ولى نتوانند
Ayah 42خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةࣱۖ وَقَدۡ كَانُواْ يُدۡعَوۡنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمۡ سَٰلِمُونَ
وحشت در چشمانشان پيداست، ذلت بر آنها چيره شده است. پيش از اين نيز آنها را در عين تندرستى به سجده فراخوانده بودند
Ayah 43فَذَرۡنِي وَمَن يُكَذِّبُ بِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِۖ سَنَسۡتَدۡرِجُهُم مِّنۡ حَيۡثُ لَا يَعۡلَمُونَ
پس مرا با آنها كه اين سخن را تكذيب مىكنند واگذار تا اندكاندك، چنان كه درنيابند، فروگيريمشان
Ayah 44وَأُمۡلِي لَهُمۡۚ إِنَّ كَيۡدِي مَتِينٌ
و به آنها مهلت دهم. هر آينه مكر من مكرى استوار است
Ayah 45أَمۡ تَسۡـَٔلُهُمۡ أَجۡرࣰ ا فَهُم مِّن مَّغۡرَمࣲ مُّثۡقَلُونَ
يا از آنان مزدى طلبيدهاى و اكنون از اداى آن در رنجند؟
Ayah 46أَمۡ عِندَهُمُ ٱلۡغَيۡبُ فَهُمۡ يَكۡتُبُونَ
يا علم غيب مىدانند و آنهايند كه مىنويسند؟
Ayah 47فَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلۡحُوتِ إِذۡ نَادَىٰ وَهُوَ مَكۡظُومࣱ
در برابر فرمان پروردگارت صابر باش و چون صاحب ماهى مباش كه با دلى پراندوه ندا در داد
Ayah 48لَّوۡلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعۡمَةࣱ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ مَذۡمُومࣱ
اگر نعمت پروردگارش نبود، در عين بد حالى به صحرايى بىآب و گياه مىافتاد
Ayah 49فَٱجۡتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ
پس پروردگارش او را برگزيد و در زمره صالحانش آورد
Ayah 50وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَيُزۡلِقُونَكَ بِأَبۡصَٰرِهِمۡ لَمَّا سَمِعُواْ ٱلذِّكۡرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجۡنُونࣱ
و كافران چون قرآن را شنيدند نزديك بود كه تو را با چشمان خود به سر درآورند و مىگويند كه او ديوانه است،
Ayah 51وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكۡرࣱ لِّلۡعَٰلَمِينَ
و حال آنكه قرآن براى جهانيان جز اندرزى نيست
Ayah 52