سوره Ash-Shu'araa — The Poets
سوره Ash-Shu'araa (The Poets) — 26/114 · 227 آیه. با متن عربی و ترجمه فارسی بخوانید و گوش دهید.
طسٓمٓ
طا، سين، ميم
Ayah 1تِلۡكَ ءَايَٰتُ ٱلۡكِتَٰبِ ٱلۡمُبِينِ
اينهاست آيات اين كتاب روشنگر
Ayah 2لَعَلَّكَ بَٰخِعࣱ نَّفۡسَكَ أَلَّا يَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ
شايد، از اينكه ايمان نمىآورند، خود را هلاك سازى
Ayah 3إِن نَّشَأۡ نُنَزِّلۡ عَلَيۡهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةࣰ فَظَلَّتۡ أَعۡنَٰقُهُمۡ لَهَا خَٰضِعِينَ
اگر بخواهيم، از آسمان برايشان آيتى نازل مىكنيم كه در برابر آن به خضوع سر فرود آورند
Ayah 4وَمَا يَأۡتِيهِم مِّن ذِكۡرࣲ مِّنَ ٱلرَّحۡمَٰنِ مُحۡدَثٍ إِلَّا كَانُواْ عَنۡهُ مُعۡرِضِينَ
برايشان هيچ سخن تازهاى از خداى رحمان نازل نمىشود، جز آنكه از اعراض مىكنند
Ayah 5فَقَدۡ كَذَّبُواْ فَسَيَأۡتِيهِمۡ أَنۢبَٰٓؤُاْ مَا كَانُواْ بِهِۦ يَسۡتَهۡزِءُونَ
پس تكذيبش كردند. زودا كه خبر آن چيزهايى كه مسخرهاش مىكردند به ايشان برسد
Ayah 6أَوَلَمۡ يَرَوۡاْ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَمۡ أَنۢبَتۡنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوۡجࣲ كَرِيمٍ
آيا به زمين ننگريستهاند كه چه قدر از هر گونه گياهان نيكو در آن رويانيدهايم
Ayah 7إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
در اين عبرتى است ولى بيشترشان مؤمن نبودهاند
Ayah 8وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
به راستى پروردگار تو پيروزمند و مهربان است
Ayah 9وَإِذۡ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئۡتِ ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّٰلِمِينَ
و پروردگارت موسى را ندا داد كه: اى موسى، به سوى آن مردم ستمكار برو
Ayah 10قَوۡمَ فِرۡعَوۡنَۚ أَلَا يَتَّقُونَ
قوم فرعون. آيا نمىخواهند پرهيزگار شوند؟
Ayah 11قَالَ رَبِّ إِنِّيٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ
گفت: اى پروردگار من، مىترسم كه دروغگويم خوانند
Ayah 12وَيَضِيقُ صَدۡرِي وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِي فَأَرۡسِلۡ إِلَىٰ هَٰرُونَ
و دل من تنگ گردد و زبانم گشاده نشود. هارون را رسالت ده
Ayah 13وَلَهُمۡ عَلَيَّ ذَنۢبࣱ فَأَخَافُ أَن يَقۡتُلُونِ
و بر من به گناهى ادعايى دارند، مىترسم كه مرا بكشند
Ayah 14قَالَ كَلَّاۖ فَٱذۡهَبَا بِـَٔايَٰتِنَآۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسۡتَمِعُونَ
گفت: هرگز، آيات مرا هر دو نزد آنها ببريد، ما نيز با شما هستيم و گوش فرا مىدهيم
Ayah 15فَأۡتِيَا فِرۡعَوۡنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
پس نزد فرعون رويد و بگوييد: ما رسول پروردگار جهانيان هستيم،
Ayah 16أَنۡ أَرۡسِلۡ مَعَنَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ
كه بنى اسرائيل را با ما بفرستى
Ayah 17قَالَ أَلَمۡ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدࣰ ا وَلَبِثۡتَ فِينَا مِنۡ عُمُرِكَ سِنِينَ
گفت: آيا به هنگام كودكى نزد خود پرورشت نداديم و تو چند سال از عمرت را در ميان ما نگذارنيدى؟
Ayah 18وَفَعَلۡتَ فَعۡلَتَكَ ٱلَّتِي فَعَلۡتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلۡكَٰفِرِينَ
و آن كار را كه از تو سرزد مرتكب نشدى؟ پس تو كافر نعمتى
Ayah 19قَالَ فَعَلۡتُهَآ إِذࣰ ا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ
گفت: آن وقت كه چنان كردم از خطاكاران بودم
Ayah 20فَفَرَرۡتُ مِنكُمۡ لَمَّا خِفۡتُكُمۡ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكۡمࣰ ا وَجَعَلَنِي مِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
و چون از شما ترسيدم گريختم. ولى پروردگار من به من نبوت داد و مرا در شمار پيامبران آورد
Ayah 21وَتِلۡكَ نِعۡمَةࣱ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنۡ عَبَّدتَّ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ
و منّت اين نعمت را بر من مىنهى كه بنىاسرائيل را برده ساختهاى؟
Ayah 22قَالَ فِرۡعَوۡنُ وَمَا رَبُّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
فرعون گفت: پروردگار جهانيان چيست؟
Ayah 23قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَآۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ
گفت: اگر به يقين مىپذيريد، پروردگار آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست
Ayah 24قَالَ لِمَنۡ حَوۡلَهُۥٓ أَلَا تَسۡتَمِعُونَ
به آنان كه در اطرافش بودند، گفت: آيا نشنيديد؟
Ayah 25قَالَ رَبُّكُمۡ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ
گفت: پروردگار شما و پروردگار نياكان شما
Ayah 26قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِيٓ أُرۡسِلَ إِلَيۡكُمۡ لَمَجۡنُونࣱ
فرعون گفت: اين پيامبرى كه بر شما فرستاده شده، ديوانه است
Ayah 27قَالَ رَبُّ ٱلۡمَشۡرِقِ وَٱلۡمَغۡرِبِ وَمَا بَيۡنَهُمَآۖ إِن كُنتُمۡ تَعۡقِلُونَ
گفت: اوست پروردگار مشرق و مغرب و هر چه ميان آن دوست، اگر تعقل كنيد
Ayah 28قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذۡتَ إِلَٰهًا غَيۡرِي لَأَجۡعَلَنَّكَ مِنَ ٱلۡمَسۡجُونِينَ
فرعون گفت: اگر جز من كس ديگرى را به خدايى گيرى به زندانت مىافكنم
Ayah 29قَالَ أَوَلَوۡ جِئۡتُكَ بِشَيۡءࣲ مُّبِينࣲ
گفت: حتى اگر معجزهاى روشن براى تو آورده باشم؟
Ayah 30قَالَ فَأۡتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ
گفت: اگر راست مىگويى، بياورش
Ayah 31فَأَلۡقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعۡبَانࣱ مُّبِينࣱ
عصايش را انداخت. به آشكارا اژدهايى شد
Ayah 32وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِيَ بَيۡضَآءُ لِلنَّٰظِرِينَ
و دستش را بيرون آورد. در نظر بينندگان سپيد مىنمود
Ayah 33قَالَ لِلۡمَلَإِ حَوۡلَهُۥٓ إِنَّ هَٰذَا لَسَٰحِرٌ عَلِيمࣱ
به مهتران قومش كه كنارش بودند گفت: اين مرد جادوگرى داناست
Ayah 34يُرِيدُ أَن يُخۡرِجَكُم مِّنۡ أَرۡضِكُم بِسِحۡرِهِۦ فَمَاذَا تَأۡمُرُونَ
مىخواهد به جادوى خود شما را از سرزمينتان بيرون كند. چه رأى مىدهيد؟
Ayah 35قَالُوٓاْ أَرۡجِهۡ وَأَخَاهُ وَٱبۡعَثۡ فِي ٱلۡمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ
گفتند: از او و برادرش مهلت بخواه و كسان به شهرها بفرست
Ayah 36يَأۡتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمࣲ
تا هر جادوگر دانايى را كه هست نزد تو بياورند
Ayah 37فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَٰتِ يَوۡمࣲ مَّعۡلُومࣲ
جادوگران را در روزى معين به وعدهگاه آوردند
Ayah 38وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلۡ أَنتُم مُّجۡتَمِعُونَ
و مردم را گفتند: آيا شما نيز گرد مىآييد؟
Ayah 39لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ
تا اگر جادوگران پيروز آمدند همه از آنها پيروى كنيم
Ayah 40فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُواْ لِفِرۡعَوۡنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجۡرًا إِن كُنَّا نَحۡنُ ٱلۡغَٰلِبِينَ
چون جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: آيا اگر ما پيروز شويم ما را مزدى خواهد بود
Ayah 41قَالَ نَعَمۡ وَإِنَّكُمۡ إِذࣰ ا لَّمِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ
گفت: آرى، همه از مقربان خواهيد بود
Ayah 42قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلۡقُواْ مَآ أَنتُم مُّلۡقُونَ
موسى به آنها گفت: هر چه مىخواهيد بيفكنيد، بيفكنيد
Ayah 43فَأَلۡقَوۡاْ حِبَالَهُمۡ وَعِصِيَّهُمۡ وَقَالُواْ بِعِزَّةِ فِرۡعَوۡنَ إِنَّا لَنَحۡنُ ٱلۡغَٰلِبُونَ
آنان ريسمانها و چوبهاى خود بيفكندند و گفتند: به عزت فرعون كه ما پيروز شديم
Ayah 44فَأَلۡقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلۡقَفُ مَا يَأۡفِكُونَ
و موسى عصايش را افكند. ناگاه همه آن دروغهايى را كه ساخته بودند، بلعيد
Ayah 45فَأُلۡقِيَ ٱلسَّحَرَةُ سَٰجِدِينَ
جادوگران به سجده افتادند
Ayah 46قَالُوٓاْ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
گفتند: به پروردگار جهانيان ايمان آورديم
Ayah 47رَبِّ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ
پروردگار موسى و هارون
Ayah 48قَالَ ءَامَنتُمۡ لَهُۥ قَبۡلَ أَنۡ ءَاذَنَ لَكُمۡۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِي عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحۡرَ فَلَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيۡدِيَكُمۡ وَأَرۡجُلَكُم مِّنۡ خِلَٰفࣲ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمۡ أَجۡمَعِينَ
گفت: آيا پيش از آنكه شما را رخصت دهم ايمان آورديد؟ هرآينه آن مرد، بزرگ شماست كه شما را جادو آموخته است. خواهيد ديد. اكنون دستها و پاهايتان را از چپ و راست خواهم بريد و همه تان را بر دار خواهم كرد
Ayah 49قَالُواْ لَا ضَيۡرَۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ
گفتند: باكى نيست، ما نزد پروردگارمان باز مىگرديم
Ayah 50إِنَّا نَطۡمَعُ أَن يَغۡفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَٰيَٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
ما اميد مىداريم كه پروردگارمان خطاهاى ما را ببخشد كه ما نخستين كسانى هستيم كه ايمان آورديم
Ayah 51۞وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنۡ أَسۡرِ بِعِبَادِيٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ
و به موسى وحى كرديم كه: شبهنگام بندگان مرا بيرون ببر كه از پى شما بيايند
Ayah 52فَأَرۡسَلَ فِرۡعَوۡنُ فِي ٱلۡمَدَآئِنِ حَٰشِرِينَ
و فرعون گردآورندگان سپاه را به شهرها فرستاد
Ayah 53إِنَّ هَٰٓؤُلَآءِ لَشِرۡذِمَةࣱ قَلِيلُونَ
كه اينان گروهى اندكند،
Ayah 54وَإِنَّهُمۡ لَنَا لَغَآئِظُونَ
و ما را به خشم آوردهاند،
Ayah 55وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَٰذِرُونَ
و ما همگى آماده پيكاريم
Ayah 56فَأَخۡرَجۡنَٰهُم مِّن جَنَّٰتࣲ وَعُيُونࣲ
پس ايشان را از باغها و چشمهسارها بيرون كرديم،
Ayah 57وَكُنُوزࣲ وَمَقَامࣲ كَرِيمࣲ
و از گنجها و خانههاى نيكو،
Ayah 58كَذَٰلِكَۖ وَأَوۡرَثۡنَٰهَا بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ
بدين سان همه را به بنى اسرائيل وا گذاشتيم
Ayah 59فَأَتۡبَعُوهُم مُّشۡرِقِينَ
فرعونيان به هنگام برآمدن آفتاب از پى آنها رفتند
Ayah 60فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلۡجَمۡعَانِ قَالَ أَصۡحَٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدۡرَكُونَ
چون آن دو گروه يكديگر را ديدند، ياران موسى گفتند: گرفتار آمديم
Ayah 61قَالَ كَلَّآۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهۡدِينِ
گفت: هرگز. پروردگار من با من است و مرا راه خواهد نمود
Ayah 62فَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضۡرِب بِّعَصَاكَ ٱلۡبَحۡرَۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرۡقࣲ كَٱلطَّوۡدِ ٱلۡعَظِيمِ
پس به موسى وحى كرديم كه: عصايت را بر دريا بزن. دريا بشكافت و هر پاره چون كوهى عظيم گشت
Ayah 63وَأَزۡلَفۡنَا ثَمَّ ٱلۡأٓخَرِينَ
و آن گروه ديگر را نيز به دريا رسانديم
Ayah 64وَأَنجَيۡنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ
موسى و همه همراهانش را رهانيديم
Ayah 65ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ
و آن ديگران را غرقه ساختيم
Ayah 66إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند
Ayah 67وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و بخشنده است
Ayah 68وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ إِبۡرَٰهِيمَ
و داستان ابراهيم را برايشان تلاوت كن
Ayah 69إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَا تَعۡبُدُونَ
آنگاه كه به پدر و قوم خود گفت: چه مىپرستيد؟
Ayah 70قَالُواْ نَعۡبُدُ أَصۡنَامࣰ ا فَنَظَلُّ لَهَا عَٰكِفِينَ
گفتند: بتانى را مىپرستيم و معتكف آستانشان هستيم
Ayah 71قَالَ هَلۡ يَسۡمَعُونَكُمۡ إِذۡ تَدۡعُونَ
گفت: آيا وقتى آنها را مىخوانيد صدايتان را مىشنوند؟
Ayah 72أَوۡ يَنفَعُونَكُمۡ أَوۡ يَضُرُّونَ
يا براى شما سود و زيانى دارند؟
Ayah 73قَالُواْ بَلۡ وَجَدۡنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفۡعَلُونَ
گفتند: نه، پدرانمان را ديدهايم كه چنين مىكردهاند
Ayah 74قَالَ أَفَرَءَيۡتُم مَّا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ
گفت: آيا مىدانيد كه چه مىپرستيدهايد،
Ayah 75أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلۡأَقۡدَمُونَ
شما و نياكانتان؟
Ayah 76فَإِنَّهُمۡ عَدُوࣱّ لِّيٓ إِلَّا رَبَّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
آنها دشمنان منند، ولى پروردگار جهانيان دوست من است
Ayah 77ٱلَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهۡدِينِ
آن كه مرا بيافريده سپس راهنماييم مىكند،
Ayah 78وَٱلَّذِي هُوَ يُطۡعِمُنِي وَيَسۡقِينِ
و آن كه به من طعام مىدهد و مرا سيراب مىسازد،
Ayah 79وَإِذَا مَرِضۡتُ فَهُوَ يَشۡفِينِ
و چون بيمار شوم شفايم مىبخشد،
Ayah 80وَٱلَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحۡيِينِ
و آن كه مرا مىميراند و سپس زنده مىكند،
Ayah 81وَٱلَّذِيٓ أَطۡمَعُ أَن يَغۡفِرَ لِي خَطِيٓـَٔتِي يَوۡمَ ٱلدِّينِ
و آن كه اميد مىدارم كه در روز قيامت خطايم را ببخشايد
Ayah 82رَبِّ هَبۡ لِي حُكۡمࣰ ا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ
اى پروردگار من، مرا حكمت بخش و مرا به شايستگان بپيوند
Ayah 83وَٱجۡعَل لِّي لِسَانَ صِدۡقࣲ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ
و ذكر جميل مرا در دهان آيندگان انداز
Ayah 84وَٱجۡعَلۡنِي مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ
و مرا از وارثان بهشت پرنعمت قرار ده
Ayah 85وَٱغۡفِرۡ لِأَبِيٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ
و پدرم را بيامرز كه از گمراهان است
Ayah 86وَلَا تُخۡزِنِي يَوۡمَ يُبۡعَثُونَ
و در روز قيامت مرا رسوا مساز
Ayah 87يَوۡمَ لَا يَنفَعُ مَالࣱ وَلَا بَنُونَ
روزى كه نه مال سود مىدهد و نه فرزندان
Ayah 88إِلَّا مَنۡ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلۡبࣲ سَلِيمࣲ
مگر آن كس كه با قلبى رسته از شرك به نزد خدا بيايد
Ayah 89وَأُزۡلِفَتِ ٱلۡجَنَّةُ لِلۡمُتَّقِينَ
و بهشت را براى پرهيزگاران نزديك آرند
Ayah 90وَبُرِّزَتِ ٱلۡجَحِيمُ لِلۡغَاوِينَ
و جهنم را در نظر كافران آشكار كنند
Ayah 91وَقِيلَ لَهُمۡ أَيۡنَ مَا كُنتُمۡ تَعۡبُدُونَ
به آنها گويند: چيزهايى كه سواى خداى يكتا مىپرستيديد، كجايند؟
Ayah 92مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلۡ يَنصُرُونَكُمۡ أَوۡ يَنتَصِرُونَ
آيا ياريتان مىكنند، يا خود يارى مىجويند؟
Ayah 93فَكُبۡكِبُواْ فِيهَا هُمۡ وَٱلۡغَاوُۥنَ
آنها و كافران را سرنگون در جهنم اندازند،
Ayah 94وَجُنُودُ إِبۡلِيسَ أَجۡمَعُونَ
و همه سپاهيان ابليس را
Ayah 95قَالُواْ وَهُمۡ فِيهَا يَخۡتَصِمُونَ
و در حالى كه در جهنم با يكديگر به نزاع پرداختهاند، مىگويند
Ayah 96تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِي ضَلَٰلࣲ مُّبِينٍ
به خدا سوگند كه ما در گمراهى آشكار بوديم،
Ayah 97إِذۡ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
آنگاه كه شما را با پروردگار جهانيان برابر مىدانستيم
Ayah 98وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلۡمُجۡرِمُونَ
و ما را جز مجرمان گمراه نساختند
Ayah 99فَمَا لَنَا مِن شَٰفِعِينَ
و اكنون ما را شفيعانى نيست
Ayah 100وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمࣲ
و ما را دوست مهربانى نيست
Ayah 101فَلَوۡ أَنَّ لَنَا كَرَّةࣰ فَنَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
كاش بار ديگر به دنيا باز گرديم تا از مؤمنان گرديم
Ayah 102إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند
Ayah 103وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
هر آينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است
Ayah 104كَذَّبَتۡ قَوۡمُ نُوحٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
قوم نوح پيامبران را تكذيب كردند
Ayah 105إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ
آنگاه كه برادرشان نوح به آنها گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
Ayah 106إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ
من براى شما پيامبرى امين هستم
Ayah 107فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 108وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است
Ayah 109فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 110۞قَالُوٓاْ أَنُؤۡمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلۡأَرۡذَلُونَ
گفتند: آيا به تو ايمان بياوريم و حال آنكه فرومايگان پيرو تو هستند؟
Ayah 111قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
گفت: دانش من به كارهايى كه مىكنند نمىرسد
Ayah 112إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ
اگر مىفهميد، حسابشان تنها با پروردگار من است
Ayah 113وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
و من مؤمنان را طرد نمىكنم
Ayah 114إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ
جز بيمدهندهاى آشكار نيستم
Ayah 115قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ
گفتند: اى نوح، اگر بس نكنى، سنگسار مىشوى
Ayah 116قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوۡمِي كَذَّبُونِ
گفت: اى پروردگار من، قوم من مرا تكذيب مىكنند
Ayah 117فَٱفۡتَحۡ بَيۡنِي وَبَيۡنَهُمۡ فَتۡحࣰ ا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
ميان من و آنها راهى برگشاى و مرا و مؤمنان همراه مرا رهايى بخش
Ayah 118فَأَنجَيۡنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ
او و همراهانش را در آن كشتى انباشته، نجات داديم
Ayah 119ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا بَعۡدُ ٱلۡبَاقِينَ
و باقى را غرقه كرديم
Ayah 120إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند
Ayah 121وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است
Ayah 122كَذَّبَتۡ عَادٌ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
قوم عاد پيامبران را تكذيب كردند
Ayah 123إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ
آنگاه كه برادرشان هود گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
Ayah 124إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ
من براى شما پيامبرى امين هستم
Ayah 125فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 126وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است
Ayah 127أَتَبۡنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةࣰ تَعۡبَثُونَ
آيا بر فراز هر بلندى به بيهودگى برجى برمىآوريد؟
Ayah 128وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمۡ تَخۡلُدُونَ
و بدين پندار كه همواره زندهايد كوشكهايى بنا مىكنيد؟
Ayah 129وَإِذَا بَطَشۡتُم بَطَشۡتُمۡ جَبَّارِينَ
و چون انتقام گيريد چون جباران انتقام مىگيريد؟
Ayah 130فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 131وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِيٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعۡلَمُونَ
و بترسيد از آن خدايى كه آنچه را كه مىدانيد، به شما عطا كرده است
Ayah 132أَمَدَّكُم بِأَنۡعَٰمࣲ وَبَنِينَ
و به شما چارپايان و فرزندان ارزانى داشته است،
Ayah 133وَجَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ
و باغها و چشمهساران
Ayah 134إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمࣲ
من از عذاب روزى بزرگ بر شما بيمناكم
Ayah 135قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَوَعَظۡتَ أَمۡ لَمۡ تَكُن مِّنَ ٱلۡوَٰعِظِينَ
گفتند: براى ما يكسان است كه ما را اندرز دهى يا اندرز ندهى
Ayah 136إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلۡأَوَّلِينَ
اينها جز همان دروغ و نيرنگ پيشينيان نيست
Ayah 137وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ
و ما عذاب نخواهيم شد
Ayah 138فَكَذَّبُوهُ فَأَهۡلَكۡنَٰهُمۡۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
پس تكذيبش كردند و ما آنان را هلاك كرديم. هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند
Ayah 139وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است
Ayah 140كَذَّبَتۡ ثَمُودُ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
قوم ثمود پيامبران را تكذيب كردند
Ayah 141إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ صَٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ
آنگاه كه برادرشان صالح گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
Ayah 142إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ
من براى شما پيامبرى امين هستم
Ayah 143فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 144وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است
Ayah 145أَتُتۡرَكُونَ فِي مَا هَٰهُنَآ ءَامِنِينَ
آيا پنداريد كه شما را در اين نعمتها، ايمن رها مىكنند؟
Ayah 146فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونࣲ
در باغها و چشمهسارها؟
Ayah 147وَزُرُوعࣲ وَنَخۡلࣲ طَلۡعُهَا هَضِيمࣱ
و كشتزارها و نخلها با آن شكوفههاى نرم و لطيف؟
Ayah 148وَتَنۡحِتُونَ مِنَ ٱلۡجِبَالِ بُيُوتࣰ ا فَٰرِهِينَ
و شادمانه در كوهها خانههايى مىتراشيد؟
Ayah 149فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
پس، از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 150وَلَا تُطِيعُوٓاْ أَمۡرَ ٱلۡمُسۡرِفِينَ
و فرمان اين اسرافكاران را مپذيريد
Ayah 151ٱلَّذِينَ يُفۡسِدُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ وَلَا يُصۡلِحُونَ
اينان كه در زمين فساد مىكنند و اصلاح نمىكنند
Ayah 152قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ
گفتند: جز اين نيست كه تو را جادو كردهاند
Ayah 153مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرࣱ مِّثۡلُنَا فَأۡتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ
تو نيز بشرى همانند ما هستى. اگر راست مىگويى نشانهاى بياور
Ayah 154قَالَ هَٰذِهِۦ نَاقَةࣱ لَّهَا شِرۡبࣱ وَلَكُمۡ شِرۡبُ يَوۡمࣲ مَّعۡلُومࣲ
گفت: اين مادهشترِ من است. يك روز آب خوردن حق او باشد و يك روز حق شما
Ayah 155وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءࣲ فَيَأۡخُذَكُمۡ عَذَابُ يَوۡمٍ عَظِيمࣲ
به آن آسيبى مرسانيد كه عذابِ روزى بزرگ شما را فرومىگيرد
Ayah 156فَعَقَرُوهَا فَأَصۡبَحُواْ نَٰدِمِينَ
آن را كشتند و پشيمان شدند
Ayah 157فَأَخَذَهُمُ ٱلۡعَذَابُۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
پس عذاب آنها فروگرفت. هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند
Ayah 158وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است
Ayah 159كَذَّبَتۡ قَوۡمُ لُوطٍ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
قوم لوط پيامبران را تكذيب كردند
Ayah 160إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ
آنگاه كه برادرشان لوط گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
Ayah 161إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ
من براى شما پيامبرى امين هستم
Ayah 162فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 163وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است
Ayah 164أَتَأۡتُونَ ٱلذُّكۡرَانَ مِنَ ٱلۡعَٰلَمِينَ
چرا از ميان مردم جهان با نران مىآميزيد؟
Ayah 165وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمۡ رَبُّكُم مِّنۡ أَزۡوَٰجِكُمۚ بَلۡ أَنتُمۡ قَوۡمٌ عَادُونَ
و همسرانى را كه پروردگارتان برايتان آفريده است ترك مىگوييد؟ نه. شما مردمى متجاوز هستيد
Ayah 166قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمُخۡرَجِينَ
گفتند: اى لوط، اگر بس نكنى، از شهر بيرونت مىكنيم
Ayah 167قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلۡقَالِينَ
گفت: من با كار شما دشمنم
Ayah 168رَبِّ نَجِّنِي وَأَهۡلِي مِمَّا يَعۡمَلُونَ
اى پروردگار من، مرا و كسانم را از عاقبت عملى كه مىكنند رهايى بخش
Ayah 169فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ
او و همه كسانش را رهانيديم
Ayah 170إِلَّا عَجُوزࣰ ا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ
مگر پيرزنى كه خواست بماند
Ayah 171ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ
سپس ديگران را هلاك كرديم
Ayah 172وَأَمۡطَرۡنَا عَلَيۡهِم مَّطَرࣰ اۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلۡمُنذَرِينَ
بر آنها بارانى بارانيديم و چه بد بود باران تهديدشدگان
Ayah 173إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند
Ayah 174وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است
Ayah 175كَذَّبَ أَصۡحَٰبُ لۡـَٔيۡكَةِ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
مردم اَيكه پيامبران را تكذيب كردند
Ayah 176إِذۡ قَالَ لَهُمۡ شُعَيۡبٌ أَلَا تَتَّقُونَ
آنگاه كه شعيب به آنها گفت: آيا پروا نمىكنيد؟
Ayah 177إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ
من براى شما پيامبرى امين هستم
Ayah 178فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
از خدا بترسيد و از من اطاعت كنيد
Ayah 179وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
من از شما در برابر هدايت خود مزدى نمىطلبم. مزد من تنها بر عهده پروردگار جهانيان است
Ayah 180۞أَوۡفُواْ ٱلۡكَيۡلَ وَلَا تَكُونُواْ مِنَ ٱلۡمُخۡسِرِينَ
پيمانه را تمام بپردازيد و كمفروشى مكنيد
Ayah 181وَزِنُواْ بِٱلۡقِسۡطَاسِ ٱلۡمُسۡتَقِيمِ
و با ترازوى درست وزن كنيد
Ayah 182وَلَا تَبۡخَسُواْ ٱلنَّاسَ أَشۡيَآءَهُمۡ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ
به مردم كم مدهيد و بىباكانه در زمين فساد مكنيد
Ayah 183وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِي خَلَقَكُمۡ وَٱلۡجِبِلَّةَ ٱلۡأَوَّلِينَ
از آن كس كه شما و آفريدگان پيش از شما را آفريده است بترسيد
Ayah 184قَالُوٓاْ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلۡمُسَحَّرِينَ
گفتند: جز اين نيست كه تو را جادو كردهاند
Ayah 185وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرࣱ مِّثۡلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلۡكَٰذِبِينَ
تو نيز بشرى همانند ما هستى و مىپنداريم كه دروغ مىگويى
Ayah 186فَأَسۡقِطۡ عَلَيۡنَا كِسَفࣰ ا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّٰدِقِينَ
اگر راست مىگويى، پارهاى از آسمان را بر سر ما انداز
Ayah 187قَالَ رَبِّيٓ أَعۡلَمُ بِمَا تَعۡمَلُونَ
گفت: پروردگار من به كارى كه مىكنيد داناتر است
Ayah 188فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمۡ عَذَابُ يَوۡمِ ٱلظُّلَّةِۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ
پس تكذيبش كردند و در آن روز ابرى، عذاب آنان را فرو گرفت. و آن عذاب روزى بزرگ بود
Ayah 189إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
هرآينه در اين عبرتى است، و بيشترينشان ايمان نياوردند
Ayah 190وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
هرآينه پروردگار تو پيروزمند و مهربان است
Ayah 191وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
و اين كتاب، نازل شده از جانب پروردگار جهانيان است
Ayah 192نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلۡأَمِينُ
آن را روحالامين نازل كرده است،
Ayah 193عَلَىٰ قَلۡبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُنذِرِينَ
بر دل تو، تا از بيمدهندگان باشى
Ayah 194بِلِسَانٍ عَرَبِيࣲّ مُّبِينࣲ
به زبان عربى روشن
Ayah 195وَإِنَّهُۥ لَفِي زُبُرِ ٱلۡأَوَّلِينَ
و آن در نوشتههاى پيشينيان نيز هست
Ayah 196أَوَلَمۡ يَكُن لَّهُمۡ ءَايَةً أَن يَعۡلَمَهُۥ عُلَمَٰٓؤُاْ بَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ
آيا اين نشانه برايشان بسنده نيست كه علماى بنىاسرائيل از آن آگاهند؟
Ayah 197وَلَوۡ نَزَّلۡنَٰهُ عَلَىٰ بَعۡضِ ٱلۡأَعۡجَمِينَ
اگر آن را بر يكى از عجمان نازل كرده بوديم،
Ayah 198فَقَرَأَهُۥ عَلَيۡهِم مَّا كَانُواْ بِهِۦ مُؤۡمِنِينَ
و بر ايشان مىخواندش، بدان ايمان نمىآوردند
Ayah 199كَذَٰلِكَ سَلَكۡنَٰهُ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ
بدينسان قرآن را در دلهاى مجرمان راه داديم
Ayah 200لَا يُؤۡمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُاْ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَلِيمَ
بدان ايمان نمىآورند تا عذاب دردآور را بنگرند
Ayah 201فَيَأۡتِيَهُم بَغۡتَةࣰ وَهُمۡ لَا يَشۡعُرُونَ
و آن عذاب ناگهان و بىخبر بر آنان فرود مىآيد
Ayah 202فَيَقُولُواْ هَلۡ نَحۡنُ مُنظَرُونَ
مىگويند: آيا ما را مهلتى خواهند داد؟
Ayah 203أَفَبِعَذَابِنَا يَسۡتَعۡجِلُونَ
آيا به عذاب ما مىشتابند؟
Ayah 204أَفَرَءَيۡتَ إِن مَّتَّعۡنَٰهُمۡ سِنِينَ
ديدى كه هر چند سالها برخوردارشان ساختيم،
Ayah 205ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُواْ يُوعَدُونَ
باز هم عذابى كه به آنها وعده شده بود بر سرشان آمد،
Ayah 206مَآ أَغۡنَىٰ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يُمَتَّعُونَ
آن برخورداريها به حالشان سود نكرد؟
Ayah 207وَمَآ أَهۡلَكۡنَا مِن قَرۡيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ
ما هيچ قريهاى را هلاك نكرديم جز آنكه برايشان بيمدهندگانى بودند
Ayah 208ذِكۡرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَٰلِمِينَ
تا پندشان دهند. زيرا ما ستمكار نيستيم
Ayah 209وَمَا تَنَزَّلَتۡ بِهِ ٱلشَّيَٰطِينُ
و اين قرآن را شياطين نازل نكردهاند
Ayah 210وَمَا يَنۢبَغِي لَهُمۡ وَمَا يَسۡتَطِيعُونَ
آنان نه درخور اين كارند و نه توان آن دارند
Ayah 211إِنَّهُمۡ عَنِ ٱلسَّمۡعِ لَمَعۡزُولُونَ
شياطين را از شنيدن وحى معزول داشتهاند
Ayah 212فَلَا تَدۡعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلۡمُعَذَّبِينَ
پس با خداى يكتا خداى ديگرى را مخوان تا مباد در شمار مستحقان عذاب درآيى
Ayah 213وَأَنذِرۡ عَشِيرَتَكَ ٱلۡأَقۡرَبِينَ
خويشاوندان نزديكت را بترسان
Ayah 214وَٱخۡفِضۡ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
در برابر هر يك از مؤمنان كه از تو پيروى مىكند بال فروتنى فرودآر
Ayah 215فَإِنۡ عَصَوۡكَ فَقُلۡ إِنِّي بَرِيٓءࣱ مِّمَّا تَعۡمَلُونَ
و اگر بر تو عصيان ورزيدند بگو: من از كارهاى شما بيزارم
Ayah 216وَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱلۡعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ
و بر خداى پيروزمند مهربان توكل كن
Ayah 217ٱلَّذِي يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ
آن كه تو را مىبيند آنگاه كه برمىخيزى
Ayah 218وَتَقَلُّبَكَ فِي ٱلسَّٰجِدِينَ
و نماز خواندنت را با ديگر نمازگزاران مىبيند
Ayah 219إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ
هرآينه اوست شنواى دانا
Ayah 220هَلۡ أُنَبِّئُكُمۡ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَٰطِينُ
آيا شما را آگاه كنم كه شياطين بر چه كسى نازل مىشوند؟
Ayah 221تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمࣲ
بر هر بسيار دروغگوى گنهكار نازل مىشوند
Ayah 222يُلۡقُونَ ٱلسَّمۡعَ وَأَكۡثَرُهُمۡ كَٰذِبُونَ
گوش فرا مىدهند و بيشترينشان دروغگويانند
Ayah 223وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلۡغَاوُۥنَ
و گمراهان از پى شاعران مىروند
Ayah 224أَلَمۡ تَرَ أَنَّهُمۡ فِي كُلِّ وَادࣲ يَهِيمُونَ
آيا نديدهاى كه شاعران در هر واديى سرگشتهاند؟
Ayah 225وَأَنَّهُمۡ يَقُولُونَ مَا لَا يَفۡعَلُونَ
و چيزها مىگويند كه خود عمل نمىكنند؟
Ayah 226إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ وَذَكَرُواْ ٱللَّهَ كَثِيرࣰ ا وَٱنتَصَرُواْ مِنۢ بَعۡدِ مَا ظُلِمُواْۗ وَسَيَعۡلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓاْ أَيَّ مُنقَلَبࣲ يَنقَلِبُونَ
مگر آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و خدا را فراوان ياد كردند و چون مورد ستم واقع شدند انتقام گرفتند. و ستمكاران به زودى خواهند دانست كه به چه مكانى باز مىگردند
Ayah 227