Surat Al-Fajr — The Dawn

Surat Al-Fajr (The Dawn) — 89/114 · 30 ayat. Waca lan rungokake nganggo teks Arab lan terjemahan basa Jawa.

وَٱلۡفَجۡرِ

Demi wayah bangun esuk

Ayah 1

وَلَيَالٍ عَشۡرࣲ‏

Demi malem tanggal sepuluh (sasi Dzul Hijjah)

Ayah 2

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ

Demi cacah genep lan cacah ganjil

Ayah 3

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ

Demi wengi kang kawitan lan wekasan

Ayah 4

هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمࣱ لِّذِي حِجۡرٍ

Anggoningsun supata mangkono mau (sing bisa ditampa) wong kang ana akale

Ayah 5

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

Sira apa ora andeleng Allah Pangeranira anggone numpes wong 'Aad

Ayah 6

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ

(Bongsa) Iram, tur padha gagah prakosa lan gedhe dhuwur

Ayah 7

ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ

Kang ing negara (liyane) ora ana kang diparingi kaya mangkono

Ayah 8

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ

Lan (marang bangsa) Tsamud, kang anatah watu ing jurang - jurang

Ayah 9

وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ

Lan anggone numpes Fir'aun kang duwe bala

Ayah 10

ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ

Kang atindak gumedhe ana ing negara - negara

Ayah 11

فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ

Banget anggone gawe rusak ana ing negarane

Ayah 12

فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ

Allah Pangeranira banjur nurunake siksa warna - warna marang dheweke

Ayah 13

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ

Satemene Allah Pangeranira angawasake

Ayah 14

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ

Wondene manungsa iku manawa dicoba dening Pangerane anyoba marang awake, nuli maringi kamulyan lan kamukten banjur kondha, "Pangeranku mulyakake aku

Ayah 15

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ

Nanging samongsa dicoba (liyane) banjur rejekine dicumpi banjur kondha, "Pangeranku anginakake aku

Ayah 16

كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ

Ora! nangeng kowe padha ora gelem welas asih marang bocah yatim

Ayah 17

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ

Lan ora akon aweh pangan marang wong miskin

Ayah 18

وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰ ا لَّمࣰّ ا

Lan padha ngukub tinggalane wong mati kelawan banget

Ayah 19

وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّ ا جَمࣰّ ا

Lan padha dhemen banget bondho

Ayah 20

كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّ ا دَكࣰّ ا

O, samongsa bumi rinemuk ajur - mumur

Ayah 21

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّ ا صَفࣰّ ا

Parentahe Pangeranira kaleksanan lan malaekat jejer - jejer

Ayah 22

وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذࣲ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ

Ing dina iku neraka Jahan ditekakake. Ing dina iku wong bakal eling nanging apa gunae eling iku

Ayah 23

يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي

Dheweke bakal kondha, "O, bok aku iki biyen duwea ngamal kanggo uripku saiki iki

Ayah 24

فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ‏

Ing dina iki ora ana wong bisa nguasani siksaning Allah

Ayah 25

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ‏

Lan ora wong bisa nyentosani kaya anggone nyentosani Allah

Ayah 26

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ

E, jiwa kang tentrem

Ayah 27

ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ‏

Sira baliya seba ing ngarsane Pangeranira, kelawan lega, tampa ganjaran, tur kalilan marga saka lakunira becik

Ayah 28

فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي

Sira malebua golongane para kawulaningsun kang becik

Ayah 29

وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي

Lan malebua ing suwarganingsun

Ayah 30