Surat Al-Fajr — The Dawn
Surat Al-Fajr (The Dawn) — 89/114 · 30 ayat. Waca lan rungokake nganggo teks Arab lan terjemahan basa Jawa.
وَٱلۡفَجۡرِ
Demi wayah bangun esuk
Ayah 1وَلَيَالٍ عَشۡرࣲ
Demi malem tanggal sepuluh (sasi Dzul Hijjah)
Ayah 2وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ
Demi cacah genep lan cacah ganjil
Ayah 3وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ
Demi wengi kang kawitan lan wekasan
Ayah 4هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمࣱ لِّذِي حِجۡرٍ
Anggoningsun supata mangkono mau (sing bisa ditampa) wong kang ana akale
Ayah 5أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ
Sira apa ora andeleng Allah Pangeranira anggone numpes wong 'Aad
Ayah 6إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ
(Bongsa) Iram, tur padha gagah prakosa lan gedhe dhuwur
Ayah 7ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ
Kang ing negara (liyane) ora ana kang diparingi kaya mangkono
Ayah 8وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ
Lan (marang bangsa) Tsamud, kang anatah watu ing jurang - jurang
Ayah 9وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ
Lan anggone numpes Fir'aun kang duwe bala
Ayah 10ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ
Kang atindak gumedhe ana ing negara - negara
Ayah 11فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ
Banget anggone gawe rusak ana ing negarane
Ayah 12فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ
Allah Pangeranira banjur nurunake siksa warna - warna marang dheweke
Ayah 13إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ
Satemene Allah Pangeranira angawasake
Ayah 14فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ
Wondene manungsa iku manawa dicoba dening Pangerane anyoba marang awake, nuli maringi kamulyan lan kamukten banjur kondha, "Pangeranku mulyakake aku
Ayah 15وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ
Nanging samongsa dicoba (liyane) banjur rejekine dicumpi banjur kondha, "Pangeranku anginakake aku
Ayah 16كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ
Ora! nangeng kowe padha ora gelem welas asih marang bocah yatim
Ayah 17وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ
Lan ora akon aweh pangan marang wong miskin
Ayah 18وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰ ا لَّمࣰّ ا
Lan padha ngukub tinggalane wong mati kelawan banget
Ayah 19وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّ ا جَمࣰّ ا
Lan padha dhemen banget bondho
Ayah 20كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّ ا دَكࣰّ ا
O, samongsa bumi rinemuk ajur - mumur
Ayah 21وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّ ا صَفࣰّ ا
Parentahe Pangeranira kaleksanan lan malaekat jejer - jejer
Ayah 22وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذࣲ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ
Ing dina iku neraka Jahan ditekakake. Ing dina iku wong bakal eling nanging apa gunae eling iku
Ayah 23يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي
Dheweke bakal kondha, "O, bok aku iki biyen duwea ngamal kanggo uripku saiki iki
Ayah 24فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ
Ing dina iki ora ana wong bisa nguasani siksaning Allah
Ayah 25وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ
Lan ora wong bisa nyentosani kaya anggone nyentosani Allah
Ayah 26يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ
E, jiwa kang tentrem
Ayah 27ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ
Sira baliya seba ing ngarsane Pangeranira, kelawan lega, tampa ganjaran, tur kalilan marga saka lakunira becik
Ayah 28فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي
Sira malebua golongane para kawulaningsun kang becik
Ayah 29وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي
Lan malebua ing suwarganingsun
Ayah 30