Surah Abasa — He frowned

Surah Abasa (He frowned) is chapter 80 of the Quran, with 42 verses. This page presents the Arabic text with a Kurdish translation, verse by verse.

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ

ڕووی گرژکردو ڕووی وه‌رگێڕا (مه‌به‌ست پێغه‌مبه‌ره (صلی الله علیه وسلم) کاتێك (عبدالله ی کوڕی ام مکتوم) که ئیماندارێکی نابینابوو هات بۆ خزمه‌تی، ئه‌ویش هه‌ندێك له سه‌رانی قوره‌یشی کۆ کردبۆوه به ئومێدی هیدایه‌تیان، عبدالله وتی: ئه‌ی پێغه‌مبه‌ری خوا، خوا چی فێرکردوویت منیش فێر بکه‌، پێغه‌مبه‌ر (صلی الله علیه وسلم) پێی ناخۆش بوو که قسه‌کانی پێ ده‌بڕێت، له‌به‌رئه‌وه ڕووی گرژکرد و ڕووی وه‌رگێڕا. بۆیه سه‌ره‌تای ئه‌م سووره‌ته دابه‌زی که گله‌ییه له پێغه‌مبه‌ر (صلی الله علیه وسلم)

Ayah 1

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ

له‌به‌رئه‌وه‌ی نابیناکه هات بۆ لای

Ayah 2

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ

جا تۆ چوزانیت به‌ڵکو ئه‌و هاتبێت تا دڵ و ده‌روونی خاوێن بکاته‌وه‌

Ayah 3

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ

یاخود ئامۆژگاری وه‌ربگرێت، تا ئامۆژگاریه‌که سوودی پێبگه‌یه‌نێت

Ayah 4

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ

به‌ڵام ئه‌وه‌ی که خۆی بێ نیاز نیشان ده‌دات و نایه‌وێت ڕێنموومایی وه‌ربگرێت

Ayah 5

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ

تۆ له‌گه‌ڵ ئه‌ودا کۆده‌بیته‌وه و گرنگی به‌و ده‌ده‌یت و ڕوو له‌و ده‌که‌یت

Ayah 6

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

جا تۆ هیچ گوناهبار نابیت که ئه‌و ئیمانی نه‌وێت و پاك و پوخته‌کردنی ده‌روونی نه‌وێت

Ayah 7

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ

به‌ڵام ئه‌وه‌ی که خۆی هاتوه‌ته لات و کۆشش ده‌کات و مه‌به‌ستێتی که شاره‌زای به‌رنامه‌ی خوا ببێت

Ayah 8

وَهُوَ يَخۡشَىٰ

له‌کاتێکدا ئه‌و له خوا ده‌ترسێت

Ayah 9

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ

ئه‌وه تۆ گوێ به‌و ناده‌یت و خۆتی لێ بێ ئاگا ده‌که‌یت

Ayah 10

كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةࣱ‏

نه‌خێر وامه‌که‌و وامه‌به‌، چونکه به‌ڕاستی ئه‌م ئایه‌تانه‌، ئه‌م سوره‌ته‌، یادخستنه‌وه و ئامۆژگاریه‌

Ayah 11

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

جا که‌سێك بیه‌وێت ڕێنموویی وه‌رگرێت، ئه‌وه یادی ده‌کات

Ayah 12

فِي صُحُفࣲ مُّكَرَّمَةࣲ‏

(ئه‌و قورئانه‌) له چه‌ندین لاپه‌ڕه‌ی به‌ڕێزو پیرۆزدا هه‌ڵگیراوه و له (لوح المحفوظ) وه‌رگیراوه‌

Ayah 13

مَّرۡفُوعَةࣲ مُّطَهَّرَةِۭ

که به‌رزو بڵند و پاك و خاوێنن

Ayah 14

بِأَيۡدِي سَفَرَةࣲ‏

به‌ده‌ستی فریشته نووسه‌ره‌کان

Ayah 15

كِرَامِۭ بَرَرَةࣲ‏

که به‌ڕێزو خواناس و ملکه‌چ و فه‌رمانبه‌رداران

Ayah 16

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ

ئه‌ی ئاده‌میزاد، به‌کوشت بچیت، چه‌نده کافره‌، سپڵه‌یه‌، چه‌نده خوانه‌ناس و یاخیه‌، یاخود به‌کوشت چێت ئاده‌میزاد چی وای لێکردووه که کافر بێت؟! چ پاساوێکی هه‌یه بۆ خوانه‌ناسی و یاخی بوون

Ayah 17

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ

(بۆ بیرناکاته‌وه‌‌) خوا له‌چی دروستی کردووه‌؟

Ayah 18

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ

له نوتفه‌یه‌ك (له خاڵێکی زۆر بچووك که به چاو نابینرێت) دروستی کردووه و هه‌موو ئه‌ندامانی ده‌ر و ناوی پێ به‌خشیوه و ئه‌ندازه‌گیری وردی له دروستکردنیدا ئه‌نجام داوه‌، (کات و شوێنی له‌دایکبوونی و مردنی بۆ دیاری کردووه‌)

Ayah 19

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ

له‌وه‌ودوا ژیانی بۆ ئاسان کردووه و سه‌رپشکی کردووه له په‌یڕه‌وی کردنی ڕێگه‌ی چاکه یان خراپه‌، ئیمان یان کوفر، (دوای ئه‌وه‌ی که ده‌ست نیشانی هه‌ردووکیانی بۆ کردووه و سه‌ره‌نجامی ڕوون کردۆته‌وه‌)

Ayah 20

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ

له‌وه‌ودوا ده‌یمرێنێت و ده‌یخاته ناو گۆڕه‌وه‌

Ayah 21

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ

پاشان کاتێك بیه‌وێت زیندووی ده‌کاته‌وه‌

Ayah 22

كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ

به‌ڕاستی، ئه‌وه‌ی که خوا فه‌رمانی پێداوه هێشتا ئاده‌میزاد به‌جێی نه‌هێناوه‌

Ayah 23

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ

ده‌با ئاده‌میزاد سه‌یری خواردنه‌که‌ی بکات و سه‌رنجی بدات و بیری لێ بکاته‌وه‌

Ayah 24

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبࣰّ ا

بێگومان ئێمه ئاومان بۆ دابارانده‌وه‌ته خواره‌وه‌، چۆن دابارینێت

Ayah 25

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقࣰّ ا

له‌وه‌ودوا زه‌ویمان بۆ له‌ت له‌ت به چه‌که‌ره‌ی ناسکی ڕووه‌ك

Ayah 26

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبࣰّ ا

ئینجا دانه‌وێڵه‌مان تێادا ڕوواند

Ayah 27

وَعِنَبࣰ ا وَقَضۡبࣰ ا

هه‌روه‌ها ترێ و سه‌وزه‌مان

Ayah 28

وَزَيۡتُونࣰ ا وَنَخۡلࣰ ا

هه‌روه‌ها زه‌یتوون و دارخورمایش

Ayah 29

وَحَدَآئِقَ غُلۡبࣰ ا

باخچه‌ی ده‌وره‌دراو به دارخورما یان دره‌ختی تر، یاخود باخی چڕو پڕ

Ayah 30

وَفَٰكِهَةࣰ وَأَبࣰّ ا

جۆره‌ها میوه‌، هاوڕێ له‌گه‌ڵ هه‌موو ئه‌و گژو گیایانه‌ی که خواکرده و ماڵات ده‌یخوات له له‌وه‌ڕگاکاندا

Ayah 31

مَّتَٰعࣰ ا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ

(هه‌موو ئه‌مانه ئاماده‌مان کردووه‌) تا خۆتان و ماڵاته‌کانتان سوودی لێ وه‌ربگرن

Ayah 32

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ

جا کاتێك قیامه‌ت به‌رپا بوو به‌هۆی ده‌نگێکی به‌هێزی گوێ کپ که‌ره‌وه‌

Ayah 33

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ

ئه‌و ڕۆژه (هێنده سامناکه‌) برا له‌ده‌ست براکه‌ی هه‌ڵدێت و ڕاده‌کات و خۆی لێ ده‌شارێته‌وه‌

Ayah 34

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ

هه‌روه‌ها له‌ده‌ست دایك و باوکی

Ayah 35

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ

له‌ده‌ست هاوسه‌رو کوڕه‌کانی

Ayah 36

لِكُلِّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ شَأۡنࣱ يُغۡنِيهِ

له‌و ڕۆژه‌دا هه‌رکه‌سێك له‌وانه ئه‌وه‌نده سه‌رگه‌رمی کێشه‌ی خۆیه‌تی، ناتوانێت فریای که‌سی تر بکه‌وێت

Ayah 37

وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ مُّسۡفِرَةࣱ‏

له‌و ڕۆژه‌دا ڕووخسارانێك گه‌ش و جوان و ڕوون و شادن

Ayah 38

ضَاحِكَةࣱ مُّسۡتَبۡشِرَةࣱ‏

ده‌م پێکه‌نینن، مژده و شادییان لێ ده‌دره‌وشێته‌وه‌

Ayah 39

وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةࣱ‏

له‌و ڕۆژه‌دا ڕووخسارانێکیش هه‌ن که گژو تاڵ و تۆزاوی و په‌ست غه‌مگینن

Ayah 40

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ

دێزی و ڕه‌شی و تاریکی دایپۆشیوون

Ayah 41

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ

ئا ئه‌وانه بێ باوه‌ڕو خوانه‌ناس و تاوانبارو گوناهکاره‌کانن

Ayah 42